Εμανουέλ Μακρόν: Τα παιδικά τραύματα και οι δύο γυναίκες της ζωής του
Φως στην ψυχοσύνθεση του προέδρου της Γαλλίας ρίχνει η νέα βιογραφία της δημοσιογράφου Κατρίν Νε, με τίτλο «Αυτή η χώρα, της οποίας ο ηγεμόνας είναι παιδί»
Δεν υπήρξα ποτέ έφηβος. Δεν μου αρέσουν οι έφηβοι, δεν τους καταλαβαίνω. Η γυναίκα μου τους καταλαβαίνει» είχε πει ο Εμανουέλ Μακρόν το 2025 στον συγγραφέα Εμανουέλ Καρέρ. Η φράση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία μέσα από τη νέα βιογραφία της Γαλλίδας δημοσιογράφου Κατρίν Νε, «Ce pays dont le prince est un enfant» («Αυτή η χώρα, της οποίας ο ηγεμόνας είναι παιδί»), η οποία επιχειρεί να εξηγήσει πώς τα βιώματα της παιδικής και της εφηβικής ηλικίας διαμόρφωσαν έναν από τους πιο ιδιότυπους πολιτικούς ηγέτες της σύγχρονης Γαλλίας.
Η Νε σκιαγραφεί έναν άνθρωπο εξαιρετικά ευφυή, χαρισματικό και φιλόδοξο, με αξιοσημείωτη ικανότητα να γοητεύει τους συνομιλητές του, αλλά και με δυσκολία να αποδέχεται την κριτική, να διαχειρίζεται τη διαφωνία και, κυρίως, να παραδέχεται τα λάθη του. Στο επίκεντρο της αφήγησής της βρίσκονται δύο γυναίκες που, σε διαφορετικές περιόδους, καθόρισαν τη ζωή του: η γιαγιά του, Μανέτ, και η Μπριζίτ, η καθηγήτριά του στο θέατρο, την οποία γνώρισε όταν ήταν ακόμη μαθητής.
Η Μανέτ, συνταξιούχος διευθύντρια σχολείου, φέρεται ότι είχε αναλάβει σχεδόν ολοκληρωτικά την πνευματική και συναισθηματική διαμόρφωση του εγγονού της. Τον ενθάρρυνε να διαβάζει τους μεγάλους Γάλλους κλασικούς, να απαγγέλλει λογοτεχνικά έργα και να καλλιεργεί από μικρή ηλικία την αίσθηση ότι διέθετε ξεχωριστές ικανότητες. Η σχέση τους ήταν, σύμφωνα με τη βιογράφο, ιδιαίτερα στενή, ενδεχομένως στενότερη από εκείνη που είχε με τους γονείς του. Η γιαγιά του τον αντιμετώπιζε σχεδόν ως προσωπικό της δημιούργημα, ενώ ο ίδιος φέρεται ότι της είχε πει ότι εξακολουθεί να ζει «μέσα στο πνεύμα» της.
Η επιρροή της αποτυπώνεται και σε ένα περιστατικό που περιλαμβάνει η βιογραφία. Οταν ο Μακρόν, σε ηλικία 14 ετών, άρχισε να ενδιαφέρεται για ένα κορίτσι, η Μανέτ αντέδρασε έντονα και απαίτησε να απομακρυνθεί από εκείνη. Ο νεαρός φέρεται ότι αποκατέστησε τη σχέση τους, υποσχόμενος ότι δεν θα ξανακοιτάξει κορίτσια.
Η Μπριζίτ, χρόνια αργότερα, εμφανίζεται ακόμη πιο αιχμηρή στην περιγραφή αυτής της προσκόλλησης. Σύμφωνα με τη Νε, είχε εκμυστηρευτεί σε φίλη της ότι ο Εμανουέλ δεν είχε ξεπεράσει τον θάνατο της γιαγιάς του και ότι θα έπρεπε να κάνει ψυχανάλυση.
Η δεύτερη καθοριστική σχέση άρχισε το 1993, όταν ο Μακρόν ήταν 15 ετών και η Μπριζίτ 39. Εκείνη δίδασκε θέατρο στο σχολείο La Providence της Αμιένης, ήταν παντρεμένη με τον Αντρέ-Λουί Οζιέρ και είχε τρία παιδιά. Ο νεαρός Εμανουέλ ήταν συμμαθητής της κόρης της, Λοράνς. Η γνωριμία τους εξελίχθηκε σε ερωτική σχέση, η οποία προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στο οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον.
Οι γονείς του Μακρόν αρχικά πίστευαν ότι ενδιαφερόταν για την κόρη της καθηγήτριάς του. Οταν αντιλήφθηκαν τι πραγματικά συνέβαινε, ανησύχησαν και προσπάθησαν να απομακρύνουν τον γιο τους από την Μπριζίτ. Η ίδια η Μπριζίτ φέρεται αρχικά να δίστασε μπροστά στις κοινωνικές και οικογενειακές συνέπειες. Ο Μακρόν, ωστόσο, επέμεινε ότι θα επέστρεφε και ότι θα την παντρευόταν.
Οταν εκείνος μετακόμισε στο Παρίσι για να ολοκληρώσει τις σπουδές του, η σχέση συνεχίστηκε από απόσταση. Η Νε περιγράφει τον έφηβο ως ιδιαίτερα αποφασιστικό, υποστηρίζοντας ότι αναζητούσε τρόπους να μένει μόνος με την καθηγήτριά του, ακόμη και προτείνοντας να γράψουν μαζί ένα θεατρικό έργο. Σε μία από τις χαρακτηριστικές αφηγήσεις του βιβλίου, όταν η Μπριζίτ τον ρώτησε αν ήθελε να αποκτήσει δικά του παιδιά, εκείνος φέρεται ότι απάντησε: «Οχι, θέλω να φροντίζεις μόνο εμένα».
Το ζευγάρι παντρεύτηκε το 2007 στο Λε Τουκέ, όταν ο Μακρόν ήταν 29 ετών και η Μπριζίτ 54. Στην τελετή παρέστησαν τα τρία παιδιά της, καθώς και οι γονείς του γαμπρού. Η Μπριζίτ εγκατέλειψε αργότερα τη διδασκαλία και έγινε στενή συνεργάτιδα και σύμβουλός του, στηρίζοντάς τον στην πολιτική του πορεία. Οταν ο Μακρόν ανέλαβε το υπουργείο Οικονομίας στην κυβέρνηση του Φρανσουά Ολάντ, το 2014, εκείνη βρισκόταν ήδη στο πλευρό του. Το 2017, στα 39 του χρόνια, εξελέγη πρόεδρος της Γαλλίας και έγινε ο νεότερος ένοικος του Μεγάρου των Ηλυσίων στη σύγχρονη Ιστορία της χώρας.
Η δημόσια εικόνα του ζευγαριού, ωστόσο, δεν έμεινε ανεπηρέαστη από φήμες και επιθέσεις. Κατά την προεκλογική περίοδο είχαν κυκλοφορήσει ισχυρισμοί περί υποτιθέμενης ομοφυλοφιλικής σχέσης του Μακρόν με τον επικεφαλής του Radio France, τους οποίους ο ίδιος διέψευσε κατηγορηματικά.
Η Μπριζίτ, σύμφωνα με όσα μεταφέρει η βιογράφος, είχε πληγωθεί από τις φήμες. Αργότερα, η ίδια έγινε στόχος ακόμα μίας πιο ακραίας θεωρίας, ότι είχε γεννηθεί άνδρας με το όνομα Ζαν-Μισέλ Τρονιέ, ταυτίζοντας την ταυτότητά της με εκείνη του αδελφού της. Το 2024 κέρδισε δικαστική υπόθεση στη Γαλλία κατά δύο γυναικών που διέδιδαν τους ισχυρισμούς. Η υπόθεση πέρασε και στις ΗΠΑ, όπου το ζεύγος Μακρόν προσέφυγε κατά της Αμερικανίδας influencer Κάντας Οουενς, η οποία αναπαρήγαγε τη θεωρία σε σειρά διαδικτυακών βίντεο. Τον Νοέμβριο του 2026 κατατέθηκε νέα αγωγή στο Τενεσί, μετά τις εξελίξεις σε προηγούμενη δικαστική διαδικασία στο Ντέλαγουερ.
Στο μεταξύ, η προσωπική ζωή του προεδρικού ζευγαριού βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο τον Μάιο του 2025, όταν, κατά την άφιξή τους στο Βιετνάμ, καταγράφηκε σε βίντεο μια κίνηση της Μπριζίτ προς το πρόσωπο του Μακρόν, που ερμηνεύτηκε ως χαστούκι. Ο Γάλλος πρόεδρος υποβάθμισε το περιστατικό, λέγοντας ότι επρόκειτο για ιδιωτική στιγμή και ότι το ζευγάρι αστειευόταν ή διαφωνούσε. Αργότερα, ο δημοσιογράφος Φλοριάν Ταρντίφ υποστήριξε σε βιβλίο του ότι η ένταση συνδεόταν με μηνύματα που φέρεται ότι αντάλλασσε ο Μακρόν με τη Γαλλοϊρανή ηθοποιό Γκολσιφτέ Φαραχανί.
Τι τον έφερε αλλά και θα τον γκρεμίσει από την κορυφή
Για την Κατρίν Νε, το ουσιαστικό ζήτημα δεν βρίσκεται στις φήμες, αλλά στον τρόπο με τον οποίο ο Μακρόν αντιλαμβάνεται την εξουσία. Η απόφασή του να προκηρύξει πρόωρες βουλευτικές εκλογές το 2024 αποδείχθηκε καθοριστική: το πολιτικό του στρατόπεδο έχασε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ενώ τον ∆εκέμβριο του ίδιου έτους η κυβέρνηση του Μισέλ Μπαρνιέ ανατράπηκε με πρόταση μομφής. Η χώρα βρέθηκε σε παρατεταμένη πολιτική αστάθεια, με τον πρόεδρο να δυσκολεύεται να διαμορφώσει σταθερές κοινοβουλευτικές συμμαχίες.
Η βιογράφος συνδέει αυτή τη δυσκολία με την προσωπικότητα που περιγράφει: έναν άνθρωπο συνηθισμένο να εντυπωσιάζει, να πείθει και να προχωρά χωρίς να αμφιβάλλει για τον εαυτό του. Κλείνει, μάλιστα, με έναν παραλληλισμό με τον Ζιλιέν Σορέλ, τον φιλόδοξο ήρωα του Σταντάλ στο «Κόκκινο και το Μαύρο», ο οποίος ανεβαίνει κοινωνικά χάρη στην ευφυΐα και τη φιλοδοξία του, αλλά τελικά συντρίβεται. Το ερώτημα που αφήνει ανοιχτό η νέα βιογραφία δεν είναι αν ο Μακρόν υπήρξε ένας ασυνήθιστος άνθρωπος, αλλά αν τα ίδια χαρακτηριστικά που τον οδήγησαν στην κορυφή, η αυτοπεποίθηση, η φιλοδοξία και η αίσθηση προσωπικής υπεροχής είναι εκείνα που σήμερα δυσκολεύουν την πολιτική του πορεία.
