Το τελευταίο κάστρο για την υπεράσπιση των εθνικών ιδεωδών είναι το σπίτι και η οικογένειά μας
A ποσάθρωση. Αυτή είναι η λέξη που μου έρχεται στο μυαλό, όταν σκέφτομαι τη συνεχιζόμενη κατάπτωση των ηθικών και των εθνικών αξιών του οικοδομήματος που λέγεται Ελλάδα και ελληνικό έθνος. Το πολιτικό σύστημα, που εκπροσωπούσε και όφειλε να υπερασπιστεί τις ιερές έννοιες πατρίδα, έθνος, Ελληνισμός, Ελληνας, Ορθοδοξία, σημαία, πάνω στις οποίες είναι χτισμένο το οικοδόμημα Ελλάδα, με την αδυναμία του να διαχειριστεί την οικονομική κρίση και να προασπίσει τα συμφέροντα της κοινωνίας και των πολιτών, άνοιξε την πόρτα του παραλογισμού, για να επικρατήσουν, να αναλάβουν την εξουσία και να προσπαθούν να γίνουν οι ίδιοι σύστημα περιθωριακά στοιχεία, που είχαν εχθρική στάση στις παραπάνω έννοιες.
Με την ανάληψη της εξουσίας από τα στοιχεία αυτά άρχισε συστηματικά η κατεδάφιση όλων αυτών των αξιών από τη λειτουργία του κράτους και από τον δημόσιο λόγο, αν και η παρουσία του Π. Καμμένου έπαιξε έναν ανασχετικό ρόλο στην ανθελληνική λαίλαπα των διάφορων συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ.
Φυσικά, πέραν του προηγούμενου πολιτικού συστήματος, που άφησε ανυπεράσπιστα μαζί με την πατρίδα και τα εθνικά ιδεώδη, το έργο των εθνοαποδομητών και των πατριδοκτόνων διευκόλυναν οι λεγόμενοι πατριδοκάπηλοι, δηλαδή όλοι εκείνοι που χρησιμοποιούσαν κατά κόρον τους όρους που σχετίζονται με τα εθνικά ιδεώδη, για να εξυπηρετήσουν ιδιοτελείς σκοπούς.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, φτάσαμε να βλέπουμε τον προηγούμενο υπουργό Δικαιοσύνης Νίκο Παρασκευόπουλο να δηλώνει ότι πρέπει να αποποινικοποιηθεί το κάψιμο της ελληνικής σημαίας, σημειώνοντας ότι η πράξη αυτή πρέπει να αποδοκιμάζεται πολιτικά, κοινωνικά και ηθικά, κάτι που, κατά την άποψή του, είναι και πιο αποτελεσματικός τρόπος!
Και για να δούμε σε ποια κατάσταση έχουν φτάσει η αποσάθρωση και η εθνική κατάπτωση, για να το εμπεδώσουμε, δύο μέρες αργότερα, πηγαίνοντας να «διορθώσει» την κατάσταση, ο αναπληρωτής υπ. Αγροτικής Ανάπτυξης I. Τσιρώνης δήλωνε: «Ο κ. Παρασκευόπουλος, ως βουλευτής πλέον και ως άριστος γνώστης της νομικής επιστήμης, έχει δίκιο θεωρητικά ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει μια διαφορά και μη λαϊκίζουμε ανάμεσα στη σημαία, που είναι το σύμβολο, που είναι οι σημαίες των δημοσίων κτιρίων, στις σημαίες που όλοι μας όσοι υπηρετήσαμε σε μάχιμες μονάδες και υπερασπιστήκαμε την πατρίδα μας όταν σηκώναμε αυτή τη σημαία ως σύμβολο. H σημαία που αγοράζει ένας ιδιώτης και την έχει ο ίδιος, αυτή η σημαία που δεν είναι δημόσια, δεν μπορούμε να λέμε ότι κάθε σημαία είναι σύμβολο, γιατί εκθέτουμε το σύμβολο με αυτόν τον τρόπο, είναι μια νομική διαφορά».
Για να δούμε σε ποιων τα χέρια βρίσκεται η τύχη της πατρίδας μας και των ιερών μας συμβόλων, αρκεί να αναφέρουμε τούτο. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, αυτό το Ελληνόπουλο που σήκωσε ψηλά την ελληνική σημαία, μαζί με τον αδελφό του, στις σάλες του ΝΒΑ, όταν ένας Ελληνας ομογενής τού ζήτησε να υπογράψει πάνω σε μια ελληνική σημαία, που την είχε αγοράσει, κύριε υπουργέ, αρνήθηκε να υπογράψει από σεβασμό στο εθνικό μας σύμβολο! Αυτή η κατάσταση και αυτή η αντίθεση, από τη μία μας προβληματίζει και, από την άλλη, μας διδάσκει. Κάποιοι δάσκαλοι και οι γονείς του θα δίδαξαν στον Αντετοκούνμπο ότι πρέπει να σεβόμαστε το εθνικό μας σύμβολο. Το τελευταίο κάστρο για την υπεράσπιση των εθνικών μας ιδεωδών είναι το σπίτι και η οικογένεια. Να μην αφήσουμε να κατεδαφίσουν κι αυτό το κάστρο.
Σάββας Καλεντερίδης
