Ο Σρόιτερ, ο Σώρρας και το λάθος της δημόσιας προβολής του
Γνωρίζω τον Αντώνη Σρόιτερ από το 1993. Νεαρός συντάκτης, διαπιστευμένος στο υπουργείο Μεταφορών εγώ, συντάκτης του ελεύθερου ρεπορτάζ ο -νεότερος από εμένα- Αντώνης (θα ήταν μόλις δεκαοκτώ όταν καταπιανόταν με θέματα τεχνολογίας), συνυπήρξαμε για αρκετά χρόνια στην ίδια εφημερίδα, την «Απογευματινή». Η εξέλιξή του έως τις σημερινές κορυφές ήταν σπουδαία, την άξιζε την άνοδο.
Ωστόσο, αν και σπανιότατα μπαίνω στον πειρασμό να σχολιάσω συναδέλφους, σήμερα αισθάνομαι την υποχρέωση να το κάνω. Οχι γιατί ο Αντώνης πήγε ή δεν πήγε καλά στη συνέντευξη που έκανε με τον Αρτέμη Σώρρα. Από δημοσιογραφικής απόψεως, θα έλεγα μάλιστα ότι τον «ξεσκέπασε», φέρνοντας στη δημοσιότητα τη φορολογική του δήλωση, από την οποία προκύπτει ότι τα 600 δισ. ευρώ στην Αμερική απλώς δεν υπάρχουν. Νιώθω την υποχρέωση, για δύο λόγους: Πρώτον, διότι τα αποτελέσματα αυτής της συνέντευξης έχουν αντίκτυπο στην εργασία όλων μας στα ΜΜΕ. Και, δεύτερον, διότι δεν είναι δυνατόν, στο όνομα όποιας τηλεθέασης, να προβάλλεται ως πρότυπο στους Ελληνες ένας άνθρωπος που έχει συμβόλαιο με την πολιτική ασχήμια, τον δημόσιο τραμπουκισμό και τα χαμηλής στάθμης επιχειρήματα.
Η τηλεόραση κάποτε ήταν πολύ σκληρή πόρτα και τύποι σαν τον συγκεκριμένο περνούσαν το κατώφλι της εξαιρετικά δύσκολα. Ηταν αδιανόητο για την Ελλάδα των συντηρητικών ηθών να δίνεται μέσα από το δημόσιο αγαθό της συχνότητας βήμα σε κάποιον που απειλεί τον ερωτώντα «με μηνύσεις και φορτώματα». Που του μιλά συχνά και υποτιμητικά στον ενικό, με φράσεις του τύπου «Για σένα έχω ξύλο, μικρέ», χωρίς μάλιστα ο ίδιος να αντιδρά. Λάθος, Αντώνη! Γιατί, παρά την αναμφισβήτητη δημοσιογραφική επιτυχία -ο εν λόγω δεν είχε πειστικές απαντήσεις για τα κενά στη φορολογική του δήλωση-, ο επιχειρηματίας σφυροκόπησε στο πρόσωπό σου τον δημοσιογραφικό κόσμο. Εμάς. Οχι μόνο εσένα. Λάθος, επίσης, διότι αυτός ο τύπος έδωσε ρεσιτάλ, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, ανέξοδης μαγκιάς.
Στην πραγματικότητα, όποιος δημόσιος λόγος του είναι μια εξελιγμένη έκφραση του χρυσαυγητισμού, ο οποίος είναι διάχυτος στον δημόσιο λόγο με κλασικές φράσεις, του τύπου «Οι πολιτικοί είναι υπάλληλοί μου» και άλλα τοιαύτα (τουλάχιστον, ορισμένοι από αυτούς αναδεικνύουν και θέματα που αφορούν την πατρίδα).
Το ερώτημά μου, λοιπόν, και αυτό υπερβαίνει κατά πολύ τη συνέντευξη και τον ίδιο τον Αντώνη, είναι το εξής: Εχουμε κανένα μέλλον ως τόπος, όταν ελεγχόμενος από δικαστικές Αρχές για παραβάσεις του νόμου ζητεί τα ρέστα από τον ελέγχοντα δημοσιογράφο, τον απειλεί ευθέως με μηνύσεις και αγωγές, και εκείνος δεν σηκώνει το γάντι; Εχουμε, φίλε Αντώνη;
Μανώλης Κοττάκης
