Oι ενδείξεις μεγάλης οργής και το ξέσπασμα που βρίσκεται προ των πυλών!
Περνώ σχεδόν καθημερινά έξω από το Μέγαρο Μαξίμου, μου αρέσει να κάνω με τα πόδια τη διαδρομή από την Ηρώδου Αττικού έως το Καλλιμάρμαρο όπου βρίσκεται το στρατηγείο του Δημοκρατικού Τύπου. Σε μια τόσο δύσκολη και απαιτητική δουλειά σαν τη δική μας ο περίπατος αυτός είναι μία από τις ελάχιστες μικρές απολαύσεις που επιφυλάσσω στον εαυτό μου.
Αναγκαστικά και μη, όμως, επαγγελματική διαστροφή, παρατηρώ κάθε φορά τις λεπτομέρειες: Τη γλώσσα του σώματος των αστυνομικών που φυλούν σκοπιά στο Μέγαρο, τα βλέμματα των περαστικών, τα σχόλια των ταξιτζήδων που παρκάρουν απέναντι από το Προεδρικό μέχρι να τελειώσει η ξενάγηση των πελατών τουριστών τους στους Eυζώνους της Προεδρικής Φρουράς (…κρυφακούω), τις γερασμένες κλούβες των ΜΑΤ που τοποθετούνται κάθετα στο οδόστρωμα για να φράξουν τον δρόμο του «εχθρού-λαού».
Αν και οι επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ είχαν απαγορεύσει την πρόσβαση των Ι.Χ. στην Ηρώδου του Αττικού έως το περασμένο φθινόπωρο, εντούτοις μέχρι εκείνη την εποχή παρατηρείτο σχετική ηρεμία. Ουδέν αξιοσημείωτο. Οι συγκεντρώσεις ολιγάριθμων κοινωνικών ομάδων δεν ήταν απειλή για τον Τσίπρα. Αυτό ήταν, άλλωστε, και το επιχείρημά του προς τους Ευρωπαίους: «Ελέγχω το πεζοδρόμιο». Δεν θα έλεγα ότι συμβαίνει το ίδιο από το φθινόπωρο και μετά.
Ειδικά μετά τον Δεκέμβριο το θερμόμετρο ανεβαίνει σταδιακώς. Παρατηρώ τα πρόσωπα και από τις δύο πλευρές. Και τους διαδηλωτές, οι οποίοι δεν είναι οι συνήθεις αριστεριστές, και τους αστυνομικούς, οι οποίοι εντέλλονται να φρουρούν την περιοχή ακροβολισμένοι σε όλες τις οδούς πέριξ του Μαξίμου. Πιάνω και πάλι πολύ ηλεκτρισμό στον αέρα. Αισθάνομαι ότι οι συγκεντρώσεις είναι συχνές, συχνότατες, σχεδόν καθημερινές, όχι πια στη χάση και στη φέξη. Τα πρόσωπα είναι και πάλι θολωμένα, έχουν κάτι από την αγανάκτηση του 2011.
Το περασμένο Σάββατο οι φωνές των παιδιών της ειδικής αγωγής, που τους περικόπτει τα ελάχιστα ασφαλιστικά προνόμια ο ΕΟΠΥΥ, προκαλούσαν αμηχανία στους αστυνομικούς, οι οποίοι κατά βάθος υπερασπίζονται μια εξουσία που δεν αγαπούν. «Τι θα κάνουμε, ρε, αν τυχόν ορμήσουν τα γυναικόπαιδα προς τα δω;» τους άκουσα να λένε. Την περασμένη Τρίτη για λόγους ασφαλείας έβαζαν κόκκινες κορδέλες στη Ρηγίλλης και περιμετρικά των οδών, απαιτώντας από τους οδηγούς να πάρουν τα αυτοκίνητά τους από εκεί.
Προχθές έτρεχαν αλλόφρονες να βάλουν τέσσερις κλούβες επί της οδού Ηρώδου Αττικού, τέσσερις γραμμές άμυνας, δηλαδή, καθώς οι πυροσβέστες πενταετούς θητείας ήταν χιλιάδες. Ολα αυτά για μένα είναι πρόδρομα φαινόμενα πριν από το ξέσπασμα της μεγάλης οργής. Οχι ικανά να προκαλέσουν ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις, προφανώς. Αλλά για να αρχίσει το ξήλωμα του πουλόβερ, σίγουρα!
Μανώλης Κοττάκης
