Η υπόδειξη Γιούνκερ «Αλέξη, κάνε κάτι και για εμάς», η ομολογία του στην «Ιθάκη» «θέλω να μείνω στο ευρώ και να λύσω το όνομα» και το «μας φώναξαν και μας είπαν» του Θεοδωράκη
Στη δεκαετία του 1990 η αμερικανική εξωτερική πολιτική έθεσε έναν στόχο: Να εξαφανίσει τη ρωσική επιρροή και να ελέγξει οριζοντίως με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας όλα τα κράτη της Βαλκανικής, από την Αδριατική έως τη Μαύρη Θάλασσα: Τη Σερβία, την Κροατία, τη Σλοβενία, την Αλβανία, τα Σκόπια, τη Βοσνία, το Κόσοβο, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. Στο πλαίσιο αυτό αναγνώρισε κατά τη δεκαετία του 2000 το κράτος του Κοσόβου.
Καταργώντας έτσι την αρχή του απαραβίαστου των συνόρων. «Θα είναι one off» ισχυρίστηκε η τότε σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ Κοντολίζα Ράις, αλλά δεν έλεγε την αλήθεια. Ο ασκός άνοιξε. Στα ίχνη των ΗΠΑ, που πρώτες «πείραξαν» τα σύνορα, βάδισε στις μέρες μας η Ρωσία. Η Ελλάδα αρνήθηκε να συμπράξει σε αυτά τα αναθεωρητικά σχέδια για καιρό, καθώς το Κόσοβο ήταν πανομοιότυπη περίπτωση με την Κύπρο. Αλλά και γιατί η Ιστορία δίδαξε τον λαό μας και την ηγεσία μας ότι τυχόν αναγνώριση του κράτους των Σκοπίων με το αλυτρωτικό όνομα και τα συναφή (εθνότητα και γλώσσα) θα μπορούσε μελλοντικά «ανάλογα με τον συνδυασμό δυνάμεων», όπως είπε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1992, να δημιουργήσει περιπλοκές στα βόρεια σύνορά μας.
Για 28 ολόκληρα χρόνια διαδοχικές κυβερνήσεις της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ κατάφεραν κάτι μοναδικό: να μπλοκάρουν την ένταξη του γειτονικού κράτους σε διεθνείς οργανισμούς (ΝΑΤΟ, Ε.Ε.) και να καταστεί αδύνατη η διεθνής αναγνώρισή του με τη συνταγματική ονομασία του (ΟΗΕ). Κορυφαία στιγμή το βέτο Καραμανλή στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι. Ακόμη και στη διάρκεια των Μνημονίων για πέντε χρόνια κανένας πρωθυπουργός δεν διανοήθηκε να παραδώσει το όνομα της Μακεδονίας χάριν των συμμάχων.
Σε κάθε συνάντηση που είχε ο Αντώνης Σαμαράς με την καγκελάριο Μέρκελ στην άκρη του τραπεζιού καθόταν ένας πρέσβης και στο τέλος έθετε στον Ελληνα πρωθυπουργό μονότονα το ίδιο θέμα: Την αναγνώριση των Σκοπίων. Εκείνος, επίσης μονότονα, απαντούσε όχι. Δεν «έριξε» τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη το 1993 για να υπογράψει ο ίδιος το όνομα το 2013.
Δυστυχώς αυτή η εθνική γραμμή παραβιάστηκε από τον Αλέξη Τσίπρα και σήμερα πλέον έχουμε στη διάθεσή μας αδιάσειστα ιστορικά ντοκουμέντα με πρώτη την ομολογία του ιδίου ότι αυτό έγινε, πρώτον, για να υπηρετηθεί η συμμαχική γραμμή και για να δώσει διαπιστευτήρια ο πρώην πρωθυπουργός στην Ουάσινγκτον (όπως βιάστηκε να κάνει και πρόσφατα χαιρετίζοντας την εκλογή του νέου Τουρκοκύπριου ψευτοπρωθυπουργού) και, δεύτερον, για να ανταλλάξει το Μακεδονικό με την παραμονή της Ελλάδος στο ευρώ.
Ενοχλείται ο κύριος Τσίπρας όταν το επισημαίνουμε αυτό, αλλά μόνος του τα έγραψε. Και σε συνδυασμό με τα ντοκουμέντα που υπάρχουν, οι πληροφορίες επιβεβαιώνονται. Η πρώτη φορά που γράφτηκε αυτό ήταν το 2019 στο εξαιρετικό βιβλίο της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού «Η τελευταία μπλόφα» (εκδόσεις Παπαδόπουλος). Στη σελίδα 125 και στο κεφάλαιο «Το Μακεδονικό στις διαπραγματεύσεις» οι συγγραφείς αποκαλύπτουν ότι στη διάρκεια της συνάντησης του τότε πρωθυπουργού με τον πρόεδρο της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ στις 13 Μαρτίου 2015 στις Βρυξέλλες ο Λουξεμβούργιος αξιωματούχος του είπε «πόσο σημαντική θα ήταν η επίλυση του ζητήματος της ονομασίας της ΠΓΔΜ για τους Ευρωπαίους».
Σε μια στιγμή που η Ελλάδα είχε ξεμείνει από ρευστό λόγω της υπερήφανης διαπραγμάτευσης, ο Γιούνκερ δεσμεύτηκε ότι θα βοηθήσει την Ελλάδα με ευρωπαϊκά κονδύλια και με ένα αναπτυξιακό πακέτο 35 δισ. ευρώ, αρκεί α) να υλοποιούσε κατάλογο 15 μεταρρυθμίσεων και δεύτερον να επέλυε το όνομα των Σκοπίων. «Μπορεί να μην το συνειδητοποιείς τώρα, αλλά κάνουμε πολλά για σένα» του είπε ο Γιούνκερ και προσέθεσε:
«Θέλω να κάνεις κάτι και εσύ για εμάς. Σε μερικά χρόνια από τώρα θέλω να λύσεις το θέμα της Μακεδονίας. Η Ευρώπη λειτουργεί με συμβιβασμούς και μια λύση στο θέμα της ονομασίας θα ήταν σημαντική για τη σταθερότητα των Βαλκανίων».
Ο Τσίπρας έλαβε το μήνυμα και δύο εβδομάδες αργότερα, στο τέλος της τετράωρης συζήτησης με τη Μέρκελ στην Καγκελαρία, έλαβε τον λόγο και έθεσε το θέμα. Οπως γράφει ο πρώην πρωθυπουργός στη σελίδα 192 της «Ιθάκης», απευθύνθηκε στην καγκελάριο και της είπε ότι «είναι μια ευκαιρία και για το Μακεδονικό αν εκλεγεί ο Ζάεφ». Και όταν εκείνη είπε με σκηνοθετημένη αδιαφορία «άσ’ το αυτό», εκείνος επέμεινε: «Μα γιατί να μην το συζητήσουμε; Θέλω να λύσω το Μακεδονικό, γιατί το πιστεύω πως πρέπει να λυθεί». Ο Τσίπρας κατέληξε, σύμφωνα με τη διήγησή του, λέγοντας στη Μέρκελ «Θέλω η Ελλάδα να είναι πυλώνας σταθερότητας, θέλω να είναι μέλος του ευρώ και θέλω αυτή η μακροχρόνια διαφορά με τους γείτονες να λυθεί στη βάση του Διεθνούς Δικαίου». Πιο καθαρά δεν θα μπορούσε να το πει: Αντάλλαξε το ευρώ με το όνομα της Μακεδονίας!
Αυτό που ίσως ξέχασε να πει ήταν πως συνέπραξε αποφασιστικά στην ανταλλαγή αυτή ο πρόεδρος του Ποταμιού Σταύρος Θεοδωράκης. Εκείνος που ο Πάνος Καμμένος κατηγόρησε στην πρώτη συνάντηση με τον Τσίπρα ότι ελέγχεται «απέξω». Ο κύριος Θεοδωράκης συμπλήρωσε την εικόνα των παρασκηνιακών διαπραγματεύσεων με την εξομολόγησή του στο «Πρώτο Θέμα» της περασμένης Κυριακής. Ηταν εξαιρετικά αποκαλυπτικός. Δήλωσε: «Η Ευρώπη ήθελε να κλείσει το βαλκανικό μέτωπο και τη διείσδυση της Ρωσίας στα Βαλκάνια. Οταν μας φώναξαν, αρχηγός κόμματος ήμουν τότε, μας είπαν ότι αυτό πρέπει να τελειώνει. Δεν μπορούμε να έχουμε μια χώρα έρμαιο σκοτεινών κύκλων είτε μιλάμε για αλβανικό εθνικισμό είτε για βουλγαρικό εθνικισμό είτε για ρωσική διείσδυση».
Τι είπε ο κύριος Θεοδωράκης; «Μας φώναξαν»! Ποιοι τους φώναξαν; Ξένοι πρέσβεις; Ηταν η πρώτη φορά που η Ελλάδα μέσα στα χρόνια των Μνημονίων έβαλε εθνικό θέμα στη διαπραγμάτευση κατόπιν υποδείξεων αλλά με δική της πρωτοβουλία!
Το αποτέλεσμα γνωστό: Σήμερα η κυβέρνηση των Σκοπίων σκίζει κάθε μέρα τη Συμφωνία των Πρεσπών και αποκαλεί τον εαυτό της με το όνομα «Μακεδονία» σκέτο (αυτό που υποτίθεται γλιτώσαμε με τη σύνθετη ονομασία), ο αλυτρωτισμός υπάρχει στα σχολικά τους βιβλία, οι πινακίδες των αυτοκινήτων τους που κυκλοφορούν στη Θεσσαλονίκη φέρουν το όνομα «Μακεδονία» σε συντομογραφία (ΜΚD) και το χειρότερο από όλα: ο αλυτρωτισμός τους μεταφέρεται σταδιακά από το σκοπιανό στο ελληνικό έδαφος. Η μακεδονική γλώσσα κυριαρχεί στα πανηγύρια της Φλώρινας και της Καστοριάς και σε αυτήν προσηλυτίζεται η ελληνική νεολαία, διδάσκεται σε φροντιστήρια με αποφάσεις της Δικαιοσύνης μας, η «Μακεδονική Εκκλησία» παραβίασε αυτά που συμφώνησε με τον Οικουμενικό Πατριάρχη και ζητεί συλλείτουργα σε ελληνικό έδαφος, ενώ δεκάδες Σκοπιανοί (άγνωστο αν εκπροσωπούν τον εαυτό τους ή άλλους) αγοράζουν μαζικά «μακεδονική γη» στη Θεσσαλονίκη και τη Χαλκιδική.
Το πιθανότερο είναι ότι ο κύριος Τσίπρας θα προλάβει να δει τα επίχειρα της πολιτικής του στα βαθιά γεράματά του. Θα είναι όμως φάρσα της Ιστορίας αν θελήσει και τότε να μιλήσει για «αυταπάτες».
