Είτε προκύψει συμφωνία με το Ιράν που θα σηματοδοτήσει τη λήξη του πολέμου είτε οι συνομιλίες ναυαγήσουν και οι βομβαρδισμοί συνεχιστούν, το τοπίο παραμένει δυσοίωνο
Ο πόλεμος στο Ιράν σταμάτησε, με την εκεχειρία να κρέμεται από μια κλωστή, κυρίως λόγω της αποφασιστικής στάσης του Ισραήλ να συνεχίσει τον πόλεμο κατά της Χεζμπολάχ και των ενστάσεων των χωρών του Κόλπου και κυρίως των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων να αποτραπεί ο ασφυκτικός έλεγχος των Στενών του Ορμούζ από την Τεχεράνη.
Πάντως, αυτό που συνάγεται από τις μέχρι τώρα εξελίξεις που σχετίζονται με τον πόλεμο, από τις 28 Φεβρουαρίου μέχρι τις 7 Απριλίου, είναι ότι το Ιράν δεν ηττήθηκε και ότι δεν είναι δυνατόν να ηττηθεί με συμβατικά όπλα.
Αλλωστε αυτός ήταν και ο λόγος που οι ΗΠΑ, παρά τις αντιρρήσεις του Ισραήλ, προχώρησαν στην υπογραφή της συμφωνίας εκεχειρίας με το Ιράν, με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να δηλώνει ότι «λάβαμε μια πρόταση 10 σημείων από το Ιράν και πιστεύω ότι αυτή μπορεί να αποτελέσει μια αξιόπιστη βάση για διαπραγμάτευση».
Οι 10 όροι του Ιράν, με βάση μια εκδοχή που έχει δημοσιευτεί σε ιρανικά ΜΜΕ, είναι οι εξής:
«Οι ΗΠΑ είναι ουσιαστικά δεσμευμένες σε:
1. Μη επίθεση κατά του Ιράν.
2. Συνεχή έλεγχο του Ιράν επί του πορθμού του Ορμούζ.
3. Αποδοχή του προγράμματος εμπλουτισμού ουρανίου.
4. Αρση όλων των πρωτογενών κυρώσεων κατά του Ιράν.
5. Αρση όλων των δευτερογενών κυρώσεων κατά του Ιράν.
6. Κατάργηση όλων των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ εις βάρος του Ιράν.
7. Κατάργηση όλων των ψηφισμάτων του Διοικητικού Συμβουλίου του ΔΟΑΕ κατά του Ιράν.
8. Καταβολή αποζημιώσεων προς το Ιράν.
9. Απόσυρση των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων από την περιοχή.
10. Τέλος των εχθροπραξιών σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένης της ηρωικής Ισλαμικής Αντίστασης του Λιβάνου».
Το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων που αναμένεται να διεξαχθούν στο Ισλαμαμπάντ δεν είναι γνωστό αν θα οδηγήσουν σε κάποιο αποτέλεσμα και αν θα υπογραφή συμφωνία που θα θέτει τέρμα στον πόλεμο.
Ακόμα κι αν οι ΗΠΑ αγοράσουν χρόνο και επιτεθούν ξανά μετά από 15 ημέρες, το αποτέλεσμα δεν θα αλλάξει, όπως το έχουμε αναφέρει πιο πάνω. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν μπορούν να νικήσουν το Ιράν με συμβατικά μέσα, επειδή:
– Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ μέχρι τώρα ήταν ανίσχυροι απέναντι στο Ιράν. Δεν κατάφεραν να κάμψουν την πολιτική βούληση του Ιράν, να καταστρέψουν τη στρατιωτική του ισχύ και να περιορίσουν τις δυνατότητές του να απαντά αποτελεσματικά στα πλήγματα που δέχεται.
– Οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν να εμπλέξουν τους Ευρωπαίους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ στον πόλεμο, τους συμμάχους τους στον Κόλπο στον πόλεμο ή τους γείτονες του Ιράν στον πόλεμο.
– Οι ΗΠΑ πίστευαν ότι υπό σφοδρό βομβαρδισμό οι Ιρανοί αντιφρονούντες θα εξεγερθούν και θα ανατρέψουν το καθεστώς, αλλά έκαναν λάθος. Αντίθετα, οι αντιφρονούντες ενώθηκαν υπερασπιζόμενοι την πατρίδα τους ενάντια στις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
– Οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν να χρησιμοποιήσουν τους μέχρι προσφάτως έμπιστους συμμάχους και συμπολεμιστές τους, τους Κούρδους, κατά του καθεστώτος της Τεχεράνης. Ενας από τους κύριους λόγους η απώλεια της εμπιστοσύνης έναντι των ΗΠΑ, μετά τη στυγνή προδοσία τους από τον φίλο και υποστηρικτή του Τραμπ, πρέσβη των ΗΠΑ Τομ Μπάρακ στη Συρία και την παράδοσή τους στους τρομοκράτες τζιχαντιστές του Τζολάνι.
Οι ΗΠΑ δεν νίκησαν, ενώ το Ισραήλ, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, δεν κατάφερε να πετύχει κανέναν από τους στόχους που είχε θέσει. Το εμπλουτισμένο ουράνιο είναι ακόμα στο Ιράν, ενώ το πρόγραμμα εμπλουτισμού ουρανίου είναι στο «πακέτο» της διαπραγμάτευσης στο Ισλαμαμπάντ. Το πρόγραμμα ανάπτυξης πυραύλων πιθανόν να τεθεί σε ενός είδους περιορισμό, όμως η τεχνογνωσία είναι εκεί και θα συνεχίσει να αποτελεί απειλή για το Ισραήλ. Οσον αφορά το καθεστώς, μέχρι στιγμής είναι εκεί και δεν υπάρχουν στοιχεία κατάρρευσης, ενώ και η Χεζμπολάχ του Λιβάνου «έδειξε τα δόντια» της για άλλη μια φορά, συμπαρατασσόμενη με την Τεχεράνη κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Ανάμεσα στους χαμένους θα πρέπει να υπολογιστούν και όλες ανεξαιρέτως οι χώρες του Κόλπου, που είδαν τις οικονομίες τους να πλήττονται, βασικές εγκαταστάσεις και υποδομές τους να καταστρέφονται και το κυριότερο σε στρατηγικό επίπεδο να καθίστανται όμηροι της Τεχεράνης, μετά τον απόλυτο έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, τον οποίον διεκδικούν να συνεχίσουν να ασκούν και μετά την υπογραφή συμφωνίας τέλους του πολέμου.
Ανάμεσα στους κερδισμένους συγκαταλέγονται η Κίνα, η οποία απειλεί να εκτοπίσει το δολάριο με το γουάν στα Στενά του Ορμούζ, και η Ρωσία, η οποία είδε τα έσοδά της από την πώληση πετρελαίου και φυσικού αερίου να υπερδιπλασιάζονται, μετά τον διπλασιασμό της τιμής και την αύξηση των ποσοτήτων που εμπορεύεται στις διεθνείς αγορές.
Συμπερασματικά, είτε επιτευχθεί συμφωνία που θα τερματίζει τον πόλεμο είτε οι διαπραγματεύσεις αποτύχουν και οι βομβαρδισμοί θα συνεχιστούν, δεν διαφαίνεται καλό σενάριο για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
