Το 16ο Συνέδριο και η ιστορική ρήξη της μεταλλαγμένης Ν.Δ. με τον καραμανλισμό
Το 16ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας δεν αποτελεί ένα συνηθισμένο κομματικό γεγονός. Δεν είναι ακόμη ένα συνέδριο εσωτερικής επιβεβαίωσης εξουσίας. Είναι ένα ιστορικό πολιτικό ορόσημο.
- Άρθρο του Νίκου Ι. Νοκολόπουλου
Διότι επισφραγίζει οριστικά τη μετάλλαξη της Νέας Δημοκρατίας από μεγάλη λαϊκή πατριωτική παράταξη σε έναν απολύτως ελεγχόμενο μηχανισμό εξουσίας με καθαρά τεχνοκρατικά και αρχηγικά χαρακτηριστικά.
Και το πλέον συμβολικό στοιχείο αυτής της μετάλλαξης είναι η απουσία των δύο πρώην πρωθυπουργών και προέδρων της παράταξης, του Κώστα Καραμανλή και του Αντώνη Σαμαρά. Για πρώτη φορά στην ιστορία της Ν.Δ. δύο πρώην αρχηγοί και πρωθυπουργοί βρίσκονται εκτός συνεδρίου. Αυτό δεν είναι προσωπική λεπτομέρεια. Είναι ιστορικό και πολιτικό γεγονός. Η απουσία τους συμβολίζει τη βαθιά ρήξη ανάμεσα στη σημερινή μητσοτακική Ν.Δ. και στην ιστορική ιδεολογική φυσιογνωμία της παράταξης.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υπήρξε μοναδικός ηγέτης, αλλά ποτέ δεν υπήρξε μόνος. Γύρω του υπήρχε μια ολόκληρη γενιά πολιτικών στελεχών με βάθος, ιδεολογία, κοινωνική αναφορά και αίσθηση ιστορικής αποστολής. Η Νέα Δημοκρατία των πρώτων δεκαετιών δεν ήταν κόμμα marketing. Ηταν πολιτική παράταξη με εσωτερική δημοκρατία, ιδεολογικές αναζητήσεις και κοινωνικές ρίζες. Τα συνέδρια εκείνης της εποχής ήταν πραγματικές πολιτικές διαδικασίες.
Υπήρχαν συγκρούσεις ιδεών, συζητήσεις για την ταυτότητα της παράταξης και αγωνία για την πορεία της χώρας. Σήμερα όμως τα κομματικά συνέδρια μοιάζουν περισσότερο με επικοινωνιακά events παρά με δημοκρατική ζύμωση. Η πολιτική έχει αντικατασταθεί από το communication management. Η ιδεολογία από τη διαχείριση εικόνας. Η οργανική σχέση με την κοινωνία από τα social media και τους επικοινωνιολόγους. Η σημερινή Ν.Δ. δεν μοιάζει πλέον με τη μεγάλη λαϊκή πατριωτική Κεντροδεξιά του Καραμανλή.
Μοιάζει περισσότερο με ένα υβριδικό ακροκεντρώο μόρφωμα εξουσίας, στο οποίο κυριαρχεί ένας τεχνοκρατικός φιλελευθερισμός χωρίς κοινωνικές και εθνικές αναφορές. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να είναι αποτελεσματικός ως διαχειριστής εξουσίας, αλλά ιδεολογικά δεν εκφράζει τον καραμανλισμό. Η πολιτική του αντίληψη είναι διαφορετική. Βλέπει τη διακυβέρνηση ως management. Το κράτος ως εμπόδιο. Την αγορά ως απόλυτο ρυθμιστή.
Την κοινωνία ως άθροισμα μονάδων και όχι ως εθνική και κοινωνική κοινότητα. Αυτή ακριβώς η ιδεολογική μετατόπιση συνιστά τη μεγάλη μετάλλαξη της Ν.Δ. Και αυτός είναι ο λόγος που σήμερα χιλιάδες νεοδημοκράτες αισθάνονται πολιτικά άστεγοι. Δεν αναγνωρίζουν πλέον την παράταξή τους. Δεν βλέπουν μέσα στη σημερινή Ν.Δ. ούτε τη λαϊκή Δεξιά ούτε τον κοινωνικό καραμανλισμό ούτε την πατριωτική Κεντροδεξιά. Βλέπουν έναν μηχανισμό εξουσίας που λειτουργεί με όρους επικοινωνίας, ελέγχου και πολιτικού management.
Η Ελλάδα χρειάζεται ένα νέο «γαλάζιο» συμβόλαιο αξιοπρέπειας. Μια νέα μεγάλη λαϊκή πατριωτική Κεντροδεξιά που θα ξανασυνδέσει την πολιτική με την κοινωνία και τη δημοκρατία με την εθνική και κοινωνική ευθύνη. Γιατί οι παρατάξεις δεν ζουν από τους μηχανισμούς. Ζουν από την ψυχή τους. Και όταν χάνουν την ψυχή τους, η Ιστορία αργά ή γρήγορα γεννά κάτι νέο.
