Ο εισαγόμενος κοσμοπολιτισμός με ισχυρά στοιχεία χυδαιότητας έχει αρχίσει και παίρνει την κατιούσα. Η πατρίδα συνέρχεται και αναζητεί έκφραση. Υπάρχει μια κάποια ελπίς, που θα έλεγε και ο Σαμαράκης
Εάν σταθούμε στα συνθήματα που ακούστηκαν κατά τη διάρκεια των πορειών στα Gay Pride της Θεσσαλονίκης και του Ρεθύμνου, που αποτέλεσαν την αιτία για το διαδικτυακό ξέσπασμα της εργαζόμενης φοιτήτριας Κοινωνιολογίας Λύρα, πρέπει να τα βάψουμε μαύρα.
Τι μέλλον μπορεί να έχει μια χώρα στους δρόμους της οποίας ακούγεται το σύνθημα «στο διάολο η οικογένεια, στο διάολο η πατρίς, το ζήτημα είναι να ζήσουμε εμείς». Εδώ και αν έχουμε ομοφοβία και ρατσισμό.
Κάποιοι Ελληνες μισούν άλλους Ελληνες. Δεν είναι όμως η Ελλάδα αυτή. Υπάρχουν γεγονότα μικρά και μεγάλα που δείχνουν ότι άλλη είναι η τάση στην πατρίδα μας και γεννιέται αθόρυβα σχετικώς μέσα στη σιωπή.
■ Την περασμένη Κυριακή παρακολούθησα στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha ένα ωραίο ρεπορτάζ από το μετρό του Συντάγματος. Σε αυτό προβάλλονταν σε ζωντανή μετάδοση νέοι και νέες που έσπευδαν στο πιάνο Nakas που τοποθέτησε η ΣΤΑ.ΣΥ. και έπαιζαν μελωδίες. Αυτό που είδα με εντυπωσίασε. Αν και η ιδέα με το «αδέσποτο» πιάνο είναι εισαγόμενη εξ Εσπερίας, όλες οι μελωδίες ήταν ελληνικές.
Το «Καλοκαίρια και χειμώνες» του Μητροπάνου, η «Ρόζα» σε σύνθεση Μικρούτσικου, το «Δώδεκα» της Βίσση, μελωδίες από παραδοσιακά τραγούδια. Κοινώς ένα ξέσπασμα ελληνικότητας. Εργάτες στις κατασκευές με τα κράνη τους, φοιτήτριες, ο γνωστός ντελιβεράς, υπερήφανα μέλη ΚΑΠΗ, κάθε καρυδιάς ελληνικό καρύδι έπαιζαν ελληνικά. Χωρίς να υποτιμούμε στο παραμικρό τις απαράμιλλες συνθέσεις μεγάλων δυτικών της κλασικής μουσικής, όλοι όσοι είδαμε επέλεγαν να εκφραστούν με στίχο ελληνικό και μελωδία ελληνική. Ο ντελιβεράς το εξήγησε μάλιστα: «Θέλουμε χαρά στον ήχο, όχι αργό και λυπημένο σκοπό».
■ Το βράδυ της ίδιας μέρας (ανταπόκριση από τη Θεσσαλονίκη) η Ιερά Μητρόπολη διοργάνωσε στο «Παλέ ντε Σπορ» συναυλία με πρωτοβουλία του παναγιότατου μητροπολίτη Φιλόθεου και του επικεφαλής του γραφείου νεολαίας πατέρα Βαρνάβα Γιάγκου. Τίτλος της «Η ζωή μου, ο Αλλος». Πρώτο «βιολί» στη συναυλία ήταν ο Παντελής Θαλασσινός και η Βιολέτα Ικαρη.
Τέσσερις χιλιάδες θεατές απόλαυσαν παραδοσιακά ελληνικά τραγούδια και έφυγαν για τα σπίτια τους «γεμάτοι». Χθες οδηγώντας άκουσα στο ραδιόφωνο ότι η συγκεκριμένη συναυλία σπάει ταμεία στην Αθήνα και επειδή υπάρχει μεγάλος ενθουσιασμός, θα επαναληφθεί σύντομα στο θέατρο Λυκαβηττού. Από ό,τι φαίνεται, διανύουμε εποχή που ο Ελληνας επιστρέφει στις ρίζες του.
■ Δίπλα στο σπίτι μου υπάρχει ένας παιδικός σταθμός, ο οποίος κάθε χρόνο τον Ιούνιο οργανώνει τις δραστηριότητές του γύρω από το ελληνικό τραγούδι και τα παραδοσιακά ακούσματα. Δεν μπορείτε να φανταστείτε την έκπληξή μου την Πέμπτη το πρωί γύρω στις 10, όταν έφθαναν στα αυτιά μου φωνές από νέα Ελληνόπουλα να τραγουδούν… Γιώργο Ζαμπέτα «συνοδεία» του ιδίου: Τον πιο καλό τον μαθητή που «ήμουν εγώ στην τάξη».
Ο εικοστός αιώνας συναντούσε τον εικοστό πρώτο. Την ίδια συγκίνηση ένιωσα όταν ένας πεντάχρονος μικρός τυφλός μαθητής ερμήνευσε σε συναυλία μαζί με τον Κότσιρα με όλη τη δύναμη της ψυχής του «κάθε φορά που τελειώνει ο κόσμος να με κρατάς απ’ το χέρι σφιχτά, να περπατάς πλάι μου στα συντρίμμια, να με κοιτάς με τα μάτια κλειστά».
■ Επόμενος σταθμός, επόμενη έκπληξη. Σούπερ μάρκετ Σκλαβενίτης. Ελληνική μουσική εντός του για να χαλαρώνουν οι πελάτες. Μάνος και τα «Παιδιά του Πειραιά» σε ορχηστρική απόδοση. Γκάτσος και «Δωδεκάτη Εντολή» της Μούσχουρη. Και μετά, επόμενη στάση, πολυκατοικία στο Παγκράτι για συνάντηση με τον εξαίρετο συνεργάτη και φίλο Κώστα Γεωργίου, ο οποίος θήτευσε δίπλα στον Χρήστο Λαμπράκη. Στο ασανσέρ -τυχαίο;- πάλι ελληνική μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος. Των Ελλήνων οι Κοινότητες.
Τέλος, ολίγο σερφάρισμα στο TikTok μέχρι να σας διηγηθώ τι συνέβη στο Μουσείο Ακροπόλεως την περασμένη Δευτέρα το βράδυ. Δύο πράγματα μου έκαναν ισχυρότατη εντύπωση. Η καθιέρωση του Εθνικού Υμνου στo πρωτάθλημα μπάσκετ και η ένταση με την οποία τον τραγουδούν κάθε φορά που γίνεται η ανάκρουσή του οι οπαδοί του Ολυμπιακού. Ανατριχίλα πραγματικά. Και βεβαίως οι εκατομμύρια προβολές που είχε το βίντεο της φοιτήτριας Λύρα, η οποία ενοχλήθηκε επειδή οι διαδηλωτές στο Pride προσέβαλαν την Παναγία. Ο,τι και να λένε οι οπαδοί της πολιτικής ορθότητας, το ξέσπασμα αυτό, που είχε πάρει σχεδόν 300.000 likes, δείχνει υγεία. Δεν έχουμε χαλαστεί εντελώς.
Θέλω να γράψω δύο λόγια επίσης από τα πολλά που της αντιστοιχούν για τη Μιμή Ντενίση. Παρακολούθησα με δέος το φοβερό ντοκιμαντέρ που επιμελήθηκε μαζί με τον διευθυντή του Μουσείου Ακροπόλεως κύριο Σταμπολίδη και πραγματικά συγκλονίστηκα. Είναι μεγάλο όπλο στην εκστρατεία για την επιστροφή και επανένωση των Γλυπτών.
Λυπάμαι ειλικρινά που δεν ήταν εκεί για να τιμήσουν αυτή την ωραία πατριώτισσα που το λέει η καρδιά της ο πρωθυπουργός, η υπουργός Πολιτισμού και ο πολιτικός κόσμος. Αυτή η γυναίκα έχει αφιερώσει τη διαδρομή της στην ελληνικότητα: με την αυτοκράτειρα Θεοδώρα, με την ταινία και το θεατρικό «Σμύρνη», με την παράσταση «από Σμύρνη – Σαλονίκη», με το ντοκιμαντέρ για τα Γλυπτά που θα προβληθεί το φθινόπωρο από την ΕΡΤ και –γιατί όχι;– για την Κωνσταντινούπολη και την Αλεξάνδρεια αύριο.
Οπου ανέπνευσε ο Ελληνισμός. Μπορεί πολλοί να μην το καταλαβαίνουν, αλλά ισχύει: ο εισαγόμενος κοσμοπολιτισμός με ισχυρά στοιχεία χυδαιότητας έχει αρχίσει και παίρνει την κατιούσα. Η πατρίδα συνέρχεται και αναζητεί έκφραση. Υπάρχει μια κάποια ελπίς, που θα έλεγε και ο Σαμαράκης. Αρκεί να πιστέψουμε πιο πολύ σε εμάς.
