Η Θεσσαλονίκη φόρεσε τα καλά της για ακόμα μία χρονιά, αλλά τούτη τη φορά κάτι διαφορετικό πλανιόταν στην ατμόσφαιρα. Ανάμεσα στα φώτα, στις πρεμιέρες και στα χειροκροτήματα, ένα κομμάτι της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου ξαναζωντάνεψε. Οι ηθοποιοί που σημάδεψαν γενιές, που χάρισαν γέλιο, δάκρυ και όνειρο στο πανί, τιμήθηκαν στο φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και μαζί τους τιμήθηκε μια ολόκληρη, υπέροχη εποχή. Γιώργος Κωνσταντίνου, Δημήτρης Καλλιβωκάς, Αννα Φόνσου, Αιμιλία Υψηλάντη, Βασίλης Καΐλας, Χλόη Λιάσκου, Μπέττυ Λιβανού και Σωτήρης Τζεβελέκος.
Στη σκηνή τα πρόσωπα εκείνα που κάποτε βλέπαμε στην ασπρόμαυρη κι αργότερα στην έγχρωμη οθόνη φωτίστηκαν από ένα πιο ζεστό, ανθρώπινο φως. Οι ρυτίδες είχαν αντικαταστήσει τα παιδικά χαμόγελα, μα τα μάτια έλαμπαν όπως τότε, γεμάτα πάθος, ευγνωμοσύνη και εκείνη τη μαγεία που μόνο οι πραγματικοί καλλιτέχνες κρύβουν μέσα τους. Το κοινό σηκώθηκε όρθιο. Δεν ήταν μόνο χειροκρότημα! Ηταν μια υπόκλιση σε μια συλλογική μνήμη.
Ο ήχος των βημάτων τους στη σκηνή έμοιαζε με απόηχο άλλων εποχών, εποχών όπου το σινεμά μύριζε γιασεμί και σάμαλι, όπου οι αίθουσες γέμιζαν από το γέλιο της Βασιλειάδου, την ευγένεια του Παπαμιχαήλ, το βλέμμα της Καρέζη, το μπρίο της Καραγιάννη, την τρέλα της Βλαχοπούλου. Εκείνη η γενιά των ηθοποιών δεν έπαιζε ρόλους. Ζούσε μέσα από αυτούς. Επλαθε χαρακτήρες που έγιναν οικογένεια για τον θεατή, φίλοι που μπήκαν στο σπίτι μας και δεν έφυγαν ποτέ.
Καθώς απονέμονταν οι τιμητικές πλακέτες, το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης γίνηκε μεγάλη αγκαλιά. Οι νεότεροι στάθηκαν δίπλα στους παλιούς με σεβασμό και συγκίνηση, αναγνωρίζοντας πως στους ώμους εκείνων χτίστηκε ολόκληρο το οικοδόμημα του ελληνικού κινηματογράφου. «Σας ευχαριστούμε για όλα όσα μας μάθατε χωρίς να το ξέρετε» είπε ένας νέος σκηνοθέτης, κι εκείνη η φράση αιωρήθηκε πάνω από το κοινό σαν ευχή.
Η βραδιά κύλησε με τραγούδια και αποσπάσματα από αγαπημένες ταινίες. Ο χρόνος γύρισε πίσω και νόμισαν όλοι πως ο Φίνος είναι ακόμη πίσω από την κάμερα, πως ο ήλιος πέφτει πάνω στην Αλίκη που τρέχει ξυπόλυτη στην άμμο, πως η Ελλάδα εκείνη, απλή και φωτεινή, υπάρχει ακόμα μέσα μας.
Οταν τα φώτα χαμήλωσαν, μια αίσθηση γλυκιάς νοσταλγίας πλημμύρισε την αίθουσα. Το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με τη φετινή του πρωτοβουλία δεν τίμησε απλώς πρόσωπα. Τίμησε τη συλλογική μνήμη μιας τέχνης που μας έμαθε να ονειρευόμαστε, να αγαπάμε και να ελπίζουμε. Γιατί, όπως είπε κάποιος από τους βραβευμένους, «ο ελληνικός κινηματογράφος μπορεί να αλλάζει, η καρδιά του, όμως, παραμένει πάντα ίδια»…
Από την στήλη ΑΚΙΣ της «Δημοκρατίας»
