Κι εκεί που είχαμε αρχίσει να ελπίζουμε σε επιστροφή των νέων ανθρώπων που έφυγαν για το εξωτερικό στην περίοδο των Μνημονίων, είδαμε μια δημοσκόπηση που μας έβαλε πάλι σε μαύρες σκέψεις. Νέοι άνθρωποι, με πτυχία, με μεταπτυχιακά, με βιογραφικά που θυμίζουν πολυσέλιδο μυθιστόρημα, συσκευάζουν τα όνειρα και τα μπογαλάκια τους και μας λένε κατάμουτρα ότι θέλουν να φύγουν για το εξωτερικό.
Οχι επειδή δεν αγαπούν την Ελλάδα, αλλά επειδή την αντιμετωπίζουν πλέον με τον τρόπο που τους ωθεί να την αγαπούν από ασφαλή απόσταση… Ας μην κρυβόμαστε, είναι αλήθεια πως ο Ελληνας νέος σήμερα έχει δύο βασικές επιλογές. Μένει εδώ και εργάζεται για μισθό που θυμίζει χαρτζιλίκι του παππού ή φεύγει για έξω και για πρώτη φορά στη ζωή του καταλαβαίνει τι σημαίνει κανονικός μισθός, κάτι που εδώ μοιάζει πλέον τόσο μακρινό όσο τα εξωτικά τοπία που βλέπουμε στο «National Geographic»…
Και κάπως έτσι, τα αεροδρόμια φιλοξενούν γονείς που κλαίνε, παιδιά που δακρύζουν, ενώ ο υπάλληλος της αεροπορικής εταιρίας ψάχνει πώς να χρεώσει έξτρα το δράμα ως χειραποσκευή… Οι δε νέοι, όταν φτάνουν έξω, συγκλονίζονται από πράγματα που για τους ξένους θεωρούνται δεδομένα: Μισθός που φτάνει μέχρι το τέλος του μήνα. Ωρες εργασίας που έχουν αρχή και τέλος. Εργοδότες που δεν λένε «είμαστε μια οικογένεια» και εννοούν «εργασία τουλάχιστον 60 ώρες την εβδομάδα»…
Υπάρχει, όμως, και το εντυπωσιακό στοιχείο στην όλη υπόθεση. Ολοι υπόσχονται πως θα ξαναγυρίσουν, «όταν στρώσουν τα πράγματα». Φυσικά, τα πράγματα εδώ στρώνουν αργά… Ετσι, σιγά σιγά, η Ελλάδα θα καταλήξει με την ακόλουθη εξαγωγή προϊόντων: Ελιές, λάδι και νέους ανθρώπους με προσόντα. Με λίγα λόγια, οι νέοι φεύγουν, οι μεγαλύτεροι μένουν και η χώρα συνεχίζει τον δρόμο προς την πληθυσμιακή αποψίλωση, καθώς το Δημογραφικό αποτελεί το μεγαλύτερο «αγκάθι» στη ζωή της.
Φυσικά, όλα αυτά γίνονται σε μια χώρα η οποία παραδόθηκε στην ευδαιμονία, στο «ΠΑΣΟΚ, ωραία χρόνια», που ξέχασε τι σημαίνει παραγωγή κι έμαθε να ζει με επιδοτήσεις και καλοπέραση μέχρι όσο πάρει… Μια χώρα που λησμόνησε ότι όταν δεν παράγεις, όσο κι αν αποκτήσεις «επενδύσεις» και «επενδυτές», δεν πρόκειται να σηκώσεις κεφάλι. Ας το πάρουμε χαμπάρι, αν δεν επιστρέψουμε στην παραγωγική οικονομία, αν η χώρα δεν αρχίσει να παράγει και απλώς εισάγει τα πάντα από το εξωτερικό, δεν θα μείνει νέος άνθρωπος στη χώρα. Ας σταματήσουμε να βλέπουμε τα τρένα να περνούν. Ισως οι νέοι που θέλουν να φύγουν και φεύγουν κάποια μέρα θα γυρίσουν. Αλλά ως συνταξιούχοι, για να περάσουν εδώ τη φάση της τρίτης ηλικίας, με τη σύνταξη που θα τους παρέχει μια άλλη χώρα…
Η ΑΚΙΣ
