Ο Αλέξης Τσίπρας πιστεύει ότι έγραψε ένα βιβλίο και ξεπλύθηκε. Δεν είναι, όμως, έτσι
Για να λέμε την αλήθεια, στις μεγάλες θεατρικές αίθουσες του καλού κόσμου οι επώνυμοι καλεσμένοι κάθονται στα κεντρικά θεωρεία. Εκεί, εξάλλου, κάθονται και όσοι αγοράζουν τα ακριβότερα εισιτήρια. Γι’ αυτό αποκαλούνται «εξέχουσες θέσεις».
Εμείς, παλαιά, τα λέγαμε θεωρεία. Σε τέτοια κάθονταν οι βασιλείς και οι πρωθυπουργοί, σε τέτοια και οι επώνυμοι καλεσμένοι στις παραστάσεις.
Αργότερα επικράτησε η ισοπέδωση και τα θεωρεία ονομάστηκαν εξώστες. Και, φυσικά, στην Ελλάδα ο εξώστης είναι -παντού- θέση β’ διαλογής. Στην υπανάπτυκτη δημοκρατία μας οι «επίσημοι» κάθονται στις πρώτες θέσεις, εκεί, δηλαδή, απ’ όπου δεν βλέπεις καλά τη σκηνή, εκεί που στραβολαιμιάζεις για να δεις κάτι καλύτερο από τα παπούτσια του πρωταγωνιστή, αλλά είσαι «πρώτη μούρη στο Καβούρι» και σε δείχνουν οι κάμερες και οι φωτογράφοι!
Σε «δεύτερης διαλογής» θέσεις έβαλε λοιπόν ο Αλ. Τσίπρας να καθίσουν δύο αρχηγοί κομμάτων, δηλαδή δύο άνθρωποι που κατέχουν υψηλά πολιτικά αξιώματα!
Ο Αλ. Τσίπρας τούς έδειξε καθαρά ότι τους έχει σε δεύτερο ή τρίτο πλάνο. Εχει, άραγε, ανάγκη ο Αλέξης Χαρίτσης να είναι -ντε και καλά- βουλευτής και ακόλουθος του Αλέξη; Μάλλον δεν έχει, αλλά φαίνεται ότι η πολιτική είναι πολύ πιο ισχυρό κίνητρο απ’ ό,τι η προστασία της αξιοπρέπειας.
Σε καμία περίπτωση δεν θεωρούμε «δεύτερης διαλογής» την Ολγα Γεροβασίλη, τον Αλέξη Χαρίτση, τον Σωκράτη Φάμελλο. Αλλά εάν θέλουν να κρατήσουν το επίπεδο στο οποίο πολλοί πολίτες τούς έχουν κατατάξει, καλά θα κάνουν να εκφράσουν τη διαφωνία και την απογοήτευσή τους για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν από τον Αλ. Τσίπρα και τους συμβούλους του. Στο κάτω κάτω είναι πρώην κορυφαίοι συνεργάτες του και σήμερα αρχηγοί κομμάτων στο Κοινοβούλιο.
Βεβαίως, ο Αλ. Τσίπρας πιστεύει ότι έγραψε ένα βιβλίο και ξεπλύθηκε. Δεν είναι, όμως, ούτε εύκολο ούτε δεδομένο.
Από τη στήλη «Ακίς» της «Δημοκρατίας»