Είχαν μια γλυκιά, νωχελική μαγεία οι γιορτές. Μύριζε κανέλα κι ανθόνερο από τις αρχές Δεκεμβρίου, ο στολισμός στο σπίτι ήταν ιεροτελεστία, η γιαγιά μου μας έλεγε την ίδια ιστορία κάθε χρόνο κι εμείς κάναμε πως την ακούγαμε για πρώτη φορά. Σήμερα, αν δεν μας τις θυμίσει το ημερολόγιο του κινητού, μάλλον θα τις ξεχάσουμε-χάσουμε κι αυτές ανάμεσα στις ειδοποιήσεις για Black Friday, Playland κι ό,τι άλλη αμερικανιά βάλει ο νους.
Η εποχή τρέχει. Και δεν τρέχει απλώς, σπριντάρει! Πηγαίνεις να διαλέξεις χριστουγεννιάτικο δέντρο κι ενώ το κοιτάς στο μαγαζί, έχεις ήδη δει πέντε βιντεάκια με «δέκα τρόπους να στολίσεις σωστά, λάθος και καταστροφικά», σου έχει έρθει μήνυμα από τη δουλειά για μια «μικρή αλλαγή στα deadline» και κάπου έχεις πατήσει κατά λάθος αγορά σε μια διαφήμιση με λαμπάκια που αλλάζουν χρώμα ανάλογα με τη διάθεση (του αλγορίθμου)…
Στα μικράτα μας στολίζαμε το δέντρο με ηρεμία. Βάζαμε την «κορυφή» λίγο στραβά, κρεμούσαμε τις μπάλες όλες από τη μία πλευρά και ήμασταν ευτυχισμένοι. Σήμερα, αν το στολίδι δεν έχει συμμετρία, βάθος πεδίου και σωστό φωτισμό για Instagram, δεν μπαίνει. Νιώθεις ότι στολίζεις όχι για τον Αϊ-Βασίλη, αλλά για επιθεώρηση από διεθνή κριτική επιτροπή! Τα ψώνια ήταν μια καλή αφορμή για βόλτα. Τώρα είναι survivor! Μπαίνεις στο σούπερ μάρκετ για κουραμπιέδες και βγαίνεις τρεις ώρες μετά, κρατώντας κάτι άσχετο που αγόρασες σε προσφορά κι ένα μήνυμα στην οθόνη που σου λέει «συγχαρητήρια, κάνατε 4.000 βήματα παραπάνω»…
Ακόμα κι αν καταφέρεις να σταθείς για λίγο ήρεμα, κάτι σε τραβάει. Μια ειδοποίηση, ένα μέιλ, ένα βίντεο που «πρέπει να δεις», ένας αλγόριθμος που αποφάσισε ότι επειδή κοίταξες μια συνταγή για μελομακάρονα πρέπει τώρα να σου δείξει άλλες εκατό παραλλαγές!
Και για πότε περνάνε οι γιορτές; Αρχίζεις να τις περιμένεις τον Νοέμβριο και καταλήγεις να τις χάνεις τον Δεκέμβριο. Κι ας λες κάθε χρόνο «φέτος θα χαλαρώσω». Η εποχή έχει βάλει την ταχύτητα στο φουλ, κι εμείς προσπαθούμε να κρατηθούμε από τον προφυλακτήρα.
Ισως, όμως, να υπάρχει λύση: να πατήσουμε έστω μια φορά το φρένο. Να αφήσουμε το κινητό στην άκρη, να αποσυνδεθούμε από τον υπερσύγχρονο χιονάνθρωπο που αναβοσβήνει και να θυμηθούμε ότι οι γιορτές δεν θέλουν τελειότητα. Λίγο γέλιο, λίγο φως, λίγη παρέα κι ένα δέντρο που μπορεί να ’ναι λίγο στραβό, αλλά δικό μας. Αυτό ήταν, τελικά, που τις έκανε όμορφες. Η απλότητα και η χαλαρή διάθεση. Ας τους δώσουμε χρόνο. «Καλά τα λες, παππού, slow down!» μου λέει η Σταματίνα σε άπταιστα ελληνικά!
Η ΑΚΙΣ
