Πάμε 60 χρόνια πίσω; Το 1965 ήταν μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα χρονιά, αφού τότε μάθαμε την απήχηση που είχε το «σπάσιμο» μιας ηλεκτρικής κιθάρας, ανακαλύψαμε τα βήματα της Yanka και χορέψαμε σέικ το… «Αστέρι του Βοριά». Εκείνη τη χρονιά διαπιστώσαμε, όμως, και κάτι άλλο. Πως ο απόηχος μιας εκρήξεως μπορεί να φτάσει το ίδιο γρήγορα με ένα σουξέ από τη μια άκρη του πλανήτη στην άλλη. Στο Β. Βιετνάμ αρχίζουν οι βομβαρδισμοί…
Το 1965 ήταν η χρονιά των Kinks και των Who και στα καθ’ ημάς των Forminx και Juniors. Ο Ray Davies των Kinks ανακηρύσσεται μαζί με τους Lennon-Mc Cartney top τραγουδοποιός το 1965 στην Αγγλία. Σε συνέχεια του Νο 1 «You really got me», τέλη του 1964, γράφει τραγούδια, όπως τα «Tired of waiting for you», «Everybody’s gonna be happy», «See my friend» κ.λπ., τα οποία «πετάνε» τους Kinks στα ύψη. Ενα hard-rock συγκρότημα, που έμελλε να γράψει τη δική του ιστορία μέχρι τις ημέρες μας. Δεν ήταν, όμως, μόνο δική τους χρονιά.
Ηταν και η χρονιά των Who, που απέδειξαν ότι εκτός της μουσικής υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες που παίζουν ρόλο στην επιτυχία. Με hair-styling από τον Robert James και ρούχα από την Camady Street, που είχε εξελιχθεί σε Μέκκα της παγκόσμιας μόδας -και πώς να μη γίνει αυτό, όταν στα μαγαζιά της συναντούσες τους Mick Jagger, Peter Sellers, Lord Snowdon, Marlene Dietrich, Sean Connery, Cilla Black και άλλους-, οι Who θεωρήθηκαν και top-chic συγκρότημα. Μπαίνοντας τρεις φορές τη χρονιά αυτή στο top 10 με τον Pete Townshend, τον κιθαρίστα τους, να επιτίθεται επί σκηνής με την κιθάρα του εναντίον του ενισχυτή και να τα κάνει θρύψαλα όποτε «του την έδινε», οι Who έδωσαν το δικό τους στίγμα και ανανεούμενοι συνεχώς, έφτασαν και αυτοί με επιτυχία μέχρι τις ημέρες μας. Οι μάνατζερ των Who, Chris Stamp και Kit Cambert θα δηλώσουν από τη μία ότι κάθε συναυλία τους στοιχίζει μια μικρή περιουσία, γιατί πρέπει να αγοράσουν καινούργια όργανα και ειδικές κιθάρες και ενισχυτές, και από την άλλη ότι με τον πλουτισμό του Epstein ένα καινούργιο χρυσοφόρο επάγγελμα, αυτό του manager σε συγκροτήματα, ανατέλλει.
Τηρουμένων των αναλογιών, όλες αυτές οι μόδες και ιδέες έρχονται και στη χώρα μας. Με πρώτο, βεβαίως, πάντα τον δαιμόνιο Ν. Μαστοράκη, που αποφασίζει να παίξει και αυτόν τον ρόλο, κάνοντας τον manager των Forminx. Η συνεργασία φέρνει, βεβαίως, θετικά αποτελέσματα και το group γνωρίζει μεγάλη επιτυχία, με τεράστια απήχηση στη νεολαία της εποχής, ανοίγοντας τον δρόμο για όλους εμάς αργότερα.
Από τη στήλη «Ακίς» της «Δημοκρατίας»
