Εκείνος που εκστόμισε πρώτος τη φράση «δεν είναι αυτό που νομίζεις» πρέπει να γραφτεί στην Ιστορία. Είναι φράση «που πάει με όλα», φράση «που πάει παντού», φράση «που κολλάει με τα πάντα»… Τη θυμήθηκα διαβάζοντας χθες δυο ειδήσεις που μου προκάλεσαν λύπη.
Η πρώτη είναι ο μοναχικός θάνατος του αγαπημένου ηθοποιού, ενός τρυφερού και ευαίσθητου ανθρώπου. «Πέθανε μόνος, στο σπίτι του, στη Νέα Σμύρνη, όπου διέμενε. Τον βρήκε νεκρό ο αδελφός του, ο οποίος του τηλεφωνούσε και δεν έπαιρνε απάντηση» ανέφερε το σχετικό ρεπορτάζ. Ο Χρήστος Πολίτης, ο «Γιάγκος Δράκος», ο ηθοποιός που φιγουράριζε στα εξώφυλλα όλων των περιοδικών, όταν μεσουρανούσε ως πρωταγωνιστής στο θέατρο, στον κινηματογράφο και –κυρίως– στην τηλεόραση.
Είναι βέβαιο ότι ο κόσμος νόμιζε ότι η ζωή του θα ήταν γεμάτη κέφι, γλέντι, πάρτι, κοσμικές εμφανίσεις. Να, όμως, που «δεν ήταν αυτό που νομίζουμε». Ηταν άνθρωπος μοναχικός, που αποτραβήχτηκε από τα φώτα της δημοσιότητας ξαφνικά, που επέλεξε την ηρεμία, την αφάνεια (περί αυτού επρόκειτο), ενώ θα μπορούσε να απασχολεί ακόμη τα ΜΜΕ (δεν ήταν δα και τόσο μεγάλος, στην ηλικία του δεν είναι λίγοι εκείνοι που παίζουν ακόμη στο θέατρο ή στον κινηματογράφο) και να παρίσταται στις πάμπολλες, πλέον, εκδηλώσεις, οι οποίες τροφοδοτούν τα σόσιαλ με ένα σωρό πόζες και χαμόγελα.
Ο «Γιάγκος Δράκος», λοιπόν, ο ηθοποιός που έλαμψε στη «Λάμψη» του λαμπερού, ευφυούς και αστείρευτου Νίκου Φώσκολου, πέθανε μόνος και τον βρήκε νεκρό ο αδελφός του. Ισως, αν είχε κάποια συντροφιά, να ζούσε ακόμη, ίσως να τον είχαν μεταφέρει σε κάποιο νοσοκομείο. Αλλά είχε επιλέξει τη μοναξιά…
Το άλλο λυπηρό άκουσμα είναι το ότι προσωπικά αντικείμενα (βραβεία και άλλα) του επίσης σπουδαίου ηθοποιού Γιάννη Βόγλη βρέθηκαν πεταμένα στα σκουπίδια και πωλούνται πλέον στο διαδίκτυο. Οι περισσότεροι νομίζουμε ότι τα προσωπικά αντικείμενα κάποιων ανθρώπων φυλάσσονται από τους επιγόνους ως κόρη οφθαλμού. Να, όμως, πάλι που «δεν είναι αυτό που νομίζουμε». Διάβασα ότι ο γιος του δήλωσε πως «κάποια αντικείμενα τα βάλαμε σε μια αποθήκη και έπειτα τα δώσαμε για ανακύκλωση». Είναι μια άποψη που για εμάς φαίνεται εξωφρενική, αλλά και δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει, αφού «όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος».
Καμιά φορά κάθομαι και χαζεύω τα βραβεία και τα διπλώματά μου, που οι δικοί μου άνθρωποι τα έχουν κορνιζάρει και τα έχουν κρεμάσει στους τοίχους του σπιτιού. Βλέπω τις συλλογές μου από γραμματόσημα, νομίσματα, κομπολόγια, ρολόγια που τα μάζευα χρόνια και σκέπτομαι: «Τι θα γίνουν όταν…» Ουδείς γνωρίζει, αν και πιστεύω ότι δεν θα έχουν την τύχη των αντικειμένων του Βόγλη. Και πάλι, όμως, ίσως -τότε- βρεθεί κάποιος να πει το «δεν είναι αυτό που νομίζατε»…
Η ΑΚΙΣ
