Πάντα, από τότε που άρχισα να αντιλαμβάνομαι τι σημαίνουν πολιτική και πολιτικοί, προσπαθώ να καταλάβω ποιος τελικά είναι «προοδευτικός» και ποιος δεν είναι. Και πάντα την τελευταία στιγμή ανατρέπονται όλα όσα έχω κατορθώσει να τακτοποιήσω «στο θολωμένο μου μυαλό», που λέει κι ο πάνσοφος Ακης Πάνου.
Υπήρξαν στιγμές που αισθανόμουν φουλ «προοδευτικός», αλλά τελικά απογοητευόμουν, γυρίζοντας την πλάτη σε όσα είχα πιστέψει μέχρι να πάρω χαμπάρι ότι κάποιοι με είχαν «δουλέψει» κανονικά.
Κι έτσι παρέμεινα να παρακολουθώ τους διάφορους γυρολόγους, που έχουν κολλήσει στο πέτο τους το σήμα του «προοδευτικού» και περιφέρονται από κόμμα σε κόμμα κι από σόσιαλ σε σόσιαλ. Παλιότερα, την «προοδευτικότητα» τη μονοπωλούσε η Αριστερά. Το ’65 μπήκε στο παιγνίδι και το Κέντρο. Κι έμεινε η Δεξιά να θεωρείται «συντηρητική», «αναχρονιστική» και άλλα συμπαθή!
Το 1987, συνεργαζόμενος με έναν δεξιό πολιτικό (συντηρητικό, υποτίθεται και οπισθοδρομικό), έλαβα μέρος σε μια άκρως προοδευτική κίνηση, στη δημιουργία της μη κρατικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης.
Ο «δεξιός» Ανδρέας Ανδριανόπουλος, που είχε εκλεγεί δήμαρχος, με τη (σιωπηλή) συμπαράσταση της ανανεωτικής Αριστεράς στον Πειραιά, έφτιαξε μια ομάδα γύρω του (Μάριος Νότας, Αλέξανδρος Βέλιος, Νίκος Χρυσαφόπουλος, Νίκος Χάλαρης και η μετριότης μου) και ξεφουρνίσαμε το Κανάλι Ενα 90,6 fm stereo, τον πρώτο δημοτικό ραδιοφωνικό σταθμό στην Ελλάδα!
Ο «δεξιός», λοιπόν, Ανδριανόπουλος και η ομάδα του έστησαν έναν ενημερωτικό οργανισμό, με δημοσιογράφους κάθε αποχρώσεως. Συνυπήρξαμε, δηλαδή, εκεί ο Γιώργος Βότσης, ο Νικόλας Βουλέλης, ο Πάνος Κολιοπάνος, η Αννα Παναγιωταρέα, ο Δημήτρης Παπαδόπουλος, ο Κώστας Παπανικολάου, ο Γιώργος Βαρεμένος, η Ελίνα Τζαβάρα, ο Γιώργος Τράγκας, ο Χάρης Παυλίδης, ο Γιάννης Λοβέρδος και αρκετοί νεότεροι συνάδελφοι, σε έναν καθαρά δημοσιογραφικό-ενημερωτικό οργανισμό.
Ο σταθμός δημιουργήθηκε χωρίς ο δήμος να δανείσει ούτε μία δραχμή, με δωρεές δημοτών και φίλων, ενώ τα έξοδα καλύπτονταν από τον χείμαρρο των διαφημίσεων,που κατέκλυσαν το πρόγραμμα, καθώς η ακροαματικόητά μας ήταν τεράστια, όπως και του 9,84 fm του Δήμου Αθηναίων, που άρχισε να εκπέμπει λίγο καιρό αργότερα.
Ετσι, χωρίς να ρωτάμε «τι κόμμα είναι» ο καθένας, μεταδίδαμε ειδήσεις και γεγονότα όπως ακριβώς συνέβαιναν, με δελτία ειδήσεων που μιλούσαν για όλα τα συμβαίνοντα και όχι για να «λιβανίζουν» την εκάστοτε κυβέρνηση, όπως έκανε μέχρι τότε η κρατική ραδιοφωνία.
Κι ύστερα φτιάξαμε τον πρώτο δημοτικό τηλεοπτικό σταθμό, το TV Plus, που μετέδιδε δελτία ειδήσεων τα οποία έδιναν λόγο και βήμα σε όλα τα πολιτικά κόμματα και όλες τις δημοτικές παρατάξεις.
Ηταν η πλέον προοδευτική κίνηση που είχε γίνει μέχρι τότε και την οποία είχαν κάνει κάποιοι που δεν είχαν κολλημένη στο πέτο την κονκάρδα του «προοδευτικού». Είναι να μην μπερδεύεσαι σ’ αυτή τη χώρα;
Από τη στήλη «Ακίς» της «Δημοκρατίας»
