Αν κάποιος παρακολουθεί τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα εύκολα μπορεί να μπερδευτεί. Εμένα, πάντως, όποτε τύχει να δω Βουλή και κυρίως όταν επιχείρησα κάνα δυο φορές να δω εξεταστική, μου ήρθε στο μυαλό ο τίτλος εκείνης της εξαιρετικής επιθεώρησης που είχε γράψει το (υπέροχο, μοναδικό) Ελεύθερο Θέατρο. Ο τίτλος ήταν «Κι εσύ χτενίζεσαι»!
Στην έναρξη, στο Αλσος Παγκρατίου, σε μουσική του αλησμόνητου φίλου Λουκιανού Κηλαηδόνη, όλος ο θίασος, επί σκηνής, τραγουδούσε: «Ολα ωραία και καλά κι εμείς απόψε … -τρα λα λα, στο Αλσος να δροσίζεσαι/εδώ ο κόσμος καίγεται κι εσύ χτενίζεσαι!/ Κι εγώ χτενίζομαι κι αυτός χτενίζεται κι εσύ χτενίζεσαι!»
Η Βουλή, λοιπόν, ιδίως στις επιτροπές, θυμίζει έντονα επιθεώρηση! Μπορείς να πεις ότι θυμίζει και πολυκατοικία με πολλά διαμερίσματα. Μεγάλα, μικρά, με θέα ή χωρίς, σκοτεινά και φωτεινότερα (σε κανένα δεν υπάρχει άπλετο φως), αλλά όλα γεμάτα ενοίκους που μιλούν δυνατά, ταυτόχρονα σε μια γλώσσα πολύ χειρότερη πλέον και από την κλασική ξύλινη. Τώρα έχουμε και ύβρεις, απειλές, μέχρι και ανταλλαγή βαρύτατων εκφράσεων, που ακούγονται σε άλλους χώρους!
Κι όμως, αντί να λέμε «φτάνει, θα μας τρελάνετε», παρατηρούμε κυοφορία νέων κομμάτων, νέων κινήσεων, νέων σχηματισμών, που ετοιμάζονται να μπουν στην αρένα και φυσικά να διεκδικήσουν τις κρατικές επιχορηγήσεις που προσφέρει η είσοδος ενός κόμματος στη Βουλή. Το φαινόμενο έχει γίνει σχεδόν συνήθεια. Οποιος διαφωνεί αποχωρεί. Οποιος αποχωρεί δηλώνει ότι… ιδρύει. Κι όποιος ιδρύει δηλώνει ότι φέρνει «κάτι εντελώς διαφορετικό». Το αποτέλεσμα; Το βλέπουμε σήμερα καθαρά. Ενα πολιτικό τοπίο όπου οι ψηφοφόροι χρειάζονται σημειωματάριο για να θυμούνται ποιος είναι λέσχη, ποιος κόμμα και ποιος απλώς… ιδέα.
Το πιο ενδιαφέρον όμως δεν είναι ο αριθμός των κομμάτων, αλλά το πώς μας συστήνονται. Σχεδόν όλοι δηλώνουν αντισυστημικοί. Είτε προέρχονται από παλιά κόμματα είτε έχουν περάσει χρόνια σε υπουργικά γραφεία ή έχουν δοκιμαστεί σε δημόσια αξιώματα, μέχρι και στην πρωθυπουργία, η καραμέλα είναι η ίδια: «Εμείς δεν είμαστε σαν τους άλλους». Και ενώ καταγγέλλουν «το σύστημα», κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να μπουν στον χορό. Θέλουν έδρες, λόγο στη Βουλή, κρατική χρηματοδότηση, τηλεοπτικό χρόνο.
Με λίγα λόγια, θέλουν όλα όσα προσφέρει το «κακό σύστημα», στο οποίο προσβλέπουν τελικά. Πολύ καλό είναι να θέλει κάποιος να αλλάξει τα πράγματα. Και δεν αποτελεί πρόβλημα το να δημιουργούνται νέα κόμματα, αν έχουν λόγο ύπαρξης. Το ερώτημα, όμως, είναι πόσοι πραγματικά φέρνουν κάτι νέο και πόσοι απλώς αλλάζουν συσκευασία. Γιατί ο πολίτης ακούει μεγάλα λόγια, αλλά στην κάλπη ψάχνει καθαρές απαντήσεις.
Η ΑΚΙΣ
