Καλό θα είναι, νομίζουμε, να μετρήσουμε καλά και να μελετήσουμε τη συμπεριφορά της «μεγάλης συμμάχου» μας απέναντι στην Τουρκία. Οι ΗΠΑ, όπως όλα δείχνουν, περνούν μια περίοδο παρατεταμένης κρίσης και ρευστότητας. Το πολιτικό προσωπικό της «μεγάλης συμμάχου» -όσο κι αν το πανίσχυρο παρασκήνιο εξακολουθεί να υπάρχει και να δρα- κυβερνά τη μέχρι πρότινος κυρίαρχη υπερδύναμη με τρόπο που θυμίζει μονοπρόσωπη ΕΠΕ και όχι την ηγέτιδα χώρα της Δύσης.
Το να αποκαλεί ο πρόεδρος των ΗΠΑ «φίλο» τον κάθε ηγέτη ο οποίος «κάνει ό,τι του ζητήσει» είναι διάλογος καφενείου και όχι άσκηση σοβαρής πολιτικής. Παράλληλα, οι οβιδιακές μεταμορφώσεις, σε συνδυασμό με την «κατραπακιά» που έχει δεχθεί στον πόλεμο με τους μουλάδες του Ιράν, καθιστούν τον πρόεδρο των ΗΠΑ ευάλωτο και ανοιχτό σε κάθε είδους κριτική.
Μιλούσα με φίλο, μετρ των ψυχικών επιστημών, και μου έλεγε ότι στην ουσία ο πρόεδρος Τραμπ θαυμάζει -ίσως και ζηλεύει- ηγέτες σαν τον Ερντογάν, τον Κιμ, τον Πούτιν, τον Σι και τον Λουκασένκο, οι οποίοι «κάνουν ό,τι τους γουστάρει και δεν ρωτούν κανέναν». Δεν υπεισέρχομαι σε θέματα που έχουν να κάνουν με την ψυχική υγεία, απλώς αναφέρω κάτι που μου είπε ο επιστήμων.
Αν είναι έτσι, όμως, μάλλον «την έχουμε κάτσει τη βάρκα», διότι αποκλείεται ο πρόεδρος Τραμπ να θεωρήσει «φίλο του» οποιονδήποτε δυτικό πρωθυπουργό ή πρόεδρο ο οποίος έχει να δώσει λόγο, σε καθημερινή βάση, στο κόμμα του, στη βουλή, στους θεσμούς, ακόμη και στους δημοσιογράφους! Ο πρόεδρος Τραμπ έχει επανειλημμένα καθυβρίσει δημοσιογράφους με χαρακτηρισμούς που, αν τολμούσε να χρησιμοποιήσει δυτικός ηγέτης, θα είχε ριφθεί αυθωρεί «εις το πυρ το εξώτερον».
Αρα, έχουμε θαυμασμό και πιθανή «ζήλια» της ηγεσίας της «μεγάλης συμμάχου» προς τον «παίζω χωρίς αντίπαλο και, αν έχω, τον κλείνω φυλακή» ηγέτη των «απέναντι». Βεβαίως, πρέπει να γνωρίσουμε ότι και το κλασικό λογοθετίδειο «είπα-ξείπα» περιλαμβάνεται στο ρεπερτόριο του προέδρου Τραμπ. Η φράση «με λένε Ρίζο κι όπως θέλω τα γυρίζω» είναι ενδεικτική της καταστάσεως που ζούμε τον τελευταίο καιρό, αν σκεφθούμε τι γίνεται με το περίφημο «μνημόνιο αμοιβαίας κατανόησης» που έχει υπογραφεί (;) με το Ιράν.
Πρέπει, λοιπόν, από τη μια να ανησυχούμε και να είμαστε ανά πάσα στιγμή έτοιμοι για το χειρότερο σενάριο στα Ελληνοτουρκικά, χωρίς, βεβαίως, να αποκλείουμε ακόμη μία μεταστροφή των διαθέσεων -και των λόγων- του πρόεδρου των ΗΠΑ. Και, για να έχουμε και «δεμένο τον γάιδαρό μας», όπως έλεγε η γιαγιά μου, καλό θα είναι να ρίξουμε καμιά δυο μπαταριές στην επερχόμενη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, υπενθυμίζοντας ποιος πολέμησε στο πλευρό των συμμάχων και ποιος ασκεί κατ’ εξακολούθηση το επάγγελμα του «ουδέτερου» με τα χέρια στις -γεμάτες- τσέπες…
Η ΑΚΙΣ
