Υπό το κράτος του πανικού και της προληπτικής καταστολής, η κυβέρνηση δείχνει να φοβάται περισσότερο τον ίδιο τον λαό από οποιονδήποτε εξωτερικό κίνδυνο
• Η φετινή 28η Οκτωβρίου κύλησε χωρίς εντάσεις, πίσω όμως από τη γαλήνη των παρελάσεων διαφαίνεται ένα πιο σύνθετο σκηνικό. Μια εικόνα ηρεμίας που, όσο κι αν φαίνεται καθησυχαστική, προμηνύει κάτι βαθύτερο….
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Ολα εξελίχθηκαν ήρεμα κατά τη διάρκεια των χθεσινών εκδηλώσεων για την εθνική επέτειο. Καμία ένταση, κανένα επεισόδιο, καμία εικόνα που να ταράξει την επιφανειακή νηνεμία της ημέρας. Από αυτή την άποψη, η κυβέρνηση μπορεί να αισθάνεται ικανοποιημένη. Η «προεργασία» των προηγούμενων εβδομάδων -μέχρι και την παραμονή- φαίνεται πως απέδωσε…
• Η ψήφιση της επίμαχης τροπολογίας για τον Αγνωστο Στρατιώτη, η στοχευμένη ψυχολογική πίεση, τα αυξημένα αστυνομικά μέτρα «για τον φόβο επεισοδίων» και οι διαρροές ότι «μετά τις παρελάσεις τελειώνει και η ανοχή» συνέβαλαν σε ένα κλίμα φόβου και αποτροπής κάθε αντίδρασης. Μαζί με την παρουσία της Αστυνομίας ήρθε και η ενοχοποίηση κάθε διαφορετικής φωνής. Ο εορτασμός της εθνικής επετείου μετατράπηκε σε ένα αποστειρωμένο τελετουργικό, με τους πολίτες θεατές και όχι συμμετόχους – μια συμβολική «τελετή υπακοής» πριν από την επιστροφή στο σπίτι…
Υπό το κράτος του πανικού και της προληπτικής καταστολής, η κυβέρνηση δείχνει να φοβάται περισσότερο τον ίδιο τον λαό από οποιονδήποτε εξωτερικό κίνδυνο. Ο Ελληνας καλείται να αποδείξει ότι «σέβεται τα μνημεία», αλλά του αφαιρείται σταδιακά το δικαίωμα να σέβεται τον εαυτό του ως ενεργό πολίτη…
• Η σημερινή εξουσία ποντάρει στην κόπωση και στον φόβο. Ενδιάμεσα επιστρατεύει γνωστά πρόσωπα του δημόσιου λόγου – ανθρώπους πρόθυμους να αναλάβουν τον ρόλο του διαμορφωτή συνείδησης, όπως ο άλλοτε δημοσκόπος Δρυμιώτης. Εργαλειοποιούνται ακόμα και γεγονότα, όπως η κηδεία του Σαββόπουλου, για να σταλεί το μήνυμα πως «το να είσαι αριστερός έχει καταντήσει να σημαίνει πως δεν είσαι Ελληνας». Και στην επόμενη φάση, όπως υπονοείται, «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι απέναντί μας». Οποιος κι αν είναι…
• Αυτή η ρητορική οδηγεί σταδιακά στην πλήρη δαιμονοποίηση της διαφωνίας. Οποιος εκφράζει αντίρρηση ή διαμαρτυρία παρουσιάζεται όχι μόνο ως ταραχοποιός, αλλά και ως «αντεθνικός». Εξ ονόματος ποιας πατρίδας όμως; Της πατρίδας που αυτοί οι ίδιοι οι κυβερνώντες έχουν μετατρέψει σε διεθνή καρπαζοεισπράκτορα, υποταγμένο στα κελεύσματα τρίτων;
• Η ηρεμία αυτών των ημερών μοιάζει περισσότερο με τη νηνεμία πριν από την καταιγίδα. Οι ναυτικοί χρησιμοποιούσαν τη φράση αυτή για να περιγράψουν τη στιγμή που όλα δείχνουν ακίνητα, λίγο πριν ξεσπάσει η θύελλα. Τότε που ο αέρας παγώνει, τα κύματα κοπάζουν, και ύστερα έρχεται το πρώτο βροντερό χτύπημα.
• Ετσι και σήμερα, στην κοινωνία συσσωρεύεται ενέργεια – αγανάκτηση, ανασφάλεια, αίσθημα αδικίας. Για λίγο όλα μοιάζουν ήσυχα, όμως, όσο βαθύτερη είναι η πίεση, τόσο πιο δυνατή θα είναι η έκρηξη. Το ερώτημα είναι αν αυτή τη φορά η καταιγίδα θα καθαρίσει τον αέρα ή θα τα παρασύρει όλα στο πέρασμά της…
