Υπάρχουν ημέρες που η επικαιρότητα μοιάζει να γράφει μόνη της το πολιτικό σχόλιο. Δύο διαφορετικές υποθέσεις, δύο διαφορετικά πρόσωπα, δύο διαφορετικοί πολιτικοί χώροι. Κι όμως, αν τις κοιτάξει κανείς λίγο πιο προσεκτικά, καταλήγουν
να αφηγούνται την ίδια ιστορία…
- Από τον
Ανδρέα Καψαμπέλη
Από τη μία, ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του πρωθυπουργού, Θάνος Ντόκος, συνομιλεί επί ώρα με τους γνωστούς Ρώσους φαρσέρ, πιστεύοντας ότι απέναντί του βρίσκεται κορυφαίος Ουκρανός αξιωματούχος. Κι όμως, αντί να απομακρυνθεί, η ηγεσία της κυβέρνησης αρκείται να διαβεβαιώνει ότι δεν αποκαλύφθηκαν απόρρητες πληροφορίες. Ακόμη κι έτσι να είναι, το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: πώς είναι δυνατόν ο άνθρωπος που βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας της εθνικής ασφάλειας να εξαπατάται τόσο εύκολα και, τελικά, να μη συμβαίνει απολύτως τίποτα;
Από την άλλη, ο ευρωβουλευτής (του ΠΑΣΟΚ σήμερα;) Νικόλας Φαραντούρης, ύστερα από τις αποκαλύψεις της «δημοκρατίας», βρίσκεται αντιμέτωπος με ερωτήματα για την απόσπαση της συζύγου του στις Βρυξέλλες, τη διαδικασία που ακολουθήθηκε, τις αποδοχές και, κυρίως, την εικόνα που δημιουργείται όταν συγγενικά πρόσωπα πολιτικών καταλαμβάνουν προνομιακές θέσεις. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι όλα έγιναν νομότυπα. Ομως από πότε το νόμιμο ταυτίζεται αυτομάτως με το ηθικό; Και, κυρίως, γιατί ο Νίκος Ανδρουλάκης επιλέγει μέχρι στιγμής τη σιωπή;
Με μια πρώτη ματιά οι δύο υποθέσεις δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Κι όμως, συνδέονται. Γιατί και στις δύο περιπτώσεις δοκιμάζεται η αξιοπιστία των θεσμών. Στη μία, το κράτος εμφανίζεται ευάλωτο εκεί όπου θα έπρεπε να είναι απολύτως θωρακισμένο. Στην άλλη, η πολιτική εξουσία δίνει ακόμη μία φορά την εντύπωση ότι για ορισμένους υπάρχουν δρόμοι που δεν είναι ανοιχτοί για όλους τους υπόλοιπους…
Ακόμη πιο προβληματικό είναι ότι και στις δύο περιπτώσεις δεν υπήρξε ίχνος αυτοκριτικής. Μόνο επικοινωνιακή διαχείριση. Να περιοριστεί η ζημιά, να αλλάξει η συζήτηση, να πειστεί η κοινή γνώμη ότι «δεν συνέβη και κάτι ιδιαίτερο». Σαν να είναι μεγαλύτερο πρόβλημα η αποκάλυψη από το ίδιο το γεγονός.
Κάπου εδώ βρίσκεται η ουσία. Δεν πρόκειται για μία ιστορία της κυβέρνησης και μία της αντιπολίτευσης. Πρόκειται για μια παθογένεια που διαπερνά οριζόντια το σημερινό πολιτικό σύστημα. Η λογοδοσία γίνεται ολοένα και πιο επιλεκτική, η αξιοκρατία υποχωρεί μπροστά στις γνωριμίες, οι θεσμοί λειτουργούν με διαφορετική αυστηρότητα ανάλογα με το ποιος βρίσκεται απέναντί τους και η ατιμωρησία τείνει να μετατραπεί σε κανονικότητα…
Το βαθύτερο πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο ο Ντόκος. Ούτε μόνο ο Φαραντούρης. Είναι ότι κάθε τέτοια υπόθεση αφαιρεί ακόμη ένα κομμάτι από την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους θεσμούς. Και όταν μια δημοκρατία αρχίζει να χάνει την εμπιστοσύνη των πολιτών της, η παρακμή δεν είναι πια μια πολιτική άποψη, αλλά μια επικίνδυνη πραγματικότητα…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «Δημοκρατίας»
