Τα μουσικά σχολεία είναι ένα ζωντανό κύτταρο πολιτισμού και, παρά τα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζουν, είναι και πρέπει να παραμείνουν ένα σημαντικό κεφάλαιο στη μουσική εκπαίδευση
➜ Είναι κάτι παρέες νέων παιδιών που μαζεύονται σε σπίτια και περνάνε πολύ χρόνο σε ιδιωτικές μουσικές πρόβες. Κι έπειτα κλείνουν για λίγες ώρες -χωρίς να ξοδέψουν μια περιουσία, εννοείται- κάποιο από αυτά τα στούντιο που έχουν ξεφυτρώσει σαν τα μανιτάρια στις γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά και σε κάτι μυστήρια μέρη που δεν τα βάζει ο νους σου, όπως αποτραβιόντουσαν παλιά οι ρεμπέτες κι οι άνθρωποι του περιθωρίου στις παρυφές των πόλεων, όπου τους αποπαίρναν ακόμα και τα σκυλιά* και γουστάρουν, ηχογραφούν το αποτέλεσμα, διορθώνουν μετά τα λάθη τους και καμαρώνουν ήσυχα τις προόδους.
- Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
Πετύχαινα κάμποσους από αυτούς σ’ ένα ουζερί στη Μυρτιδιώτισσα που άραζα για καιρό κάτω στο Τουρκολίμανο στον Πειραιά πριν από χρόνια και η ψυχή μου αρμένιζε στην καλοσύνη! Δεν είναι μονάχα λαϊκοί, όπως αυτοί που συνήθως διαλέγω στο άναρχο διαδίκτυο εγώ, όταν τελειώνω βράδυ τη δουλειά, από τις εξίμισι το πρωί στον υπολογιστή…
Εχει ροκάδες, αγριεμένους χεβιμεταλλάδες, τζαζίστες, κλασικούς, δημοτικούς, «νεοκυματικούς», κάθε μουσικού είδους και βάλε. Την Παρασκευή το βράδυ (Παναγίτσα μου…), για παράδειγμα, αργά στη στάση του Νέου Κόσμου, όπου περίμενα το τραμ για Παλαιό Φάληρο, άκουγα μια ζεστή γυναικεία φωνή να ερμηνεύει μια άρια μέσα στη βραδινή ησυχία. Εψαξα μέχρι να ‘ρθει ο συρμός και είδα μπροστά μου στον δεύτερο όροφο μιας διπλανής διπλοκατοικίας ένα τέτοιο στούντιο.
Ευγενή, χαμηλόφωνα αισθήματα που σε κερνάει απροσδόκητα η πόλη, απ’ το πουθενά. Σε βοηθάνε ύστερα να περπατάς με καρδιά παντιέρα και ψηλώνεις κάπως κι εσύ… Πολλά από αυτά τα καινούργια πράγματα οφείλονται στα μουσικά σχολεία. Αυτά τα κύτταρα πολιτισμού που ήδη μας προσφέρουν αξιόλογους μουσικούς νέας εσοδείας!
Τα μουσικά σχολεία -διαβάζω κι εγώ στο διαδίκτυο- «ξεκίνησαν να λειτουργούν πειραματικά στα τέλη της δεκαετίας του 1980 (το πρώτο ήταν στην Παλλήνη) και μέχρι σήμερα υπάρχουν 34 μουσικά σχολεία σε όλη την Ελλάδα. Εκτός από τα θεωρητικά Ευρωπαϊκής και Βυζαντινής Μουσικής, οι μαθητές διδάσκονται σε ατομικά μαθήματα και τρία μουσικά όργανα. Ενα όργανο επιλογής (όπως κιθάρα, ούτι, βιολί παραδοσιακό ή ευρωπαϊκό, σαντούρι, κανονάκι, παραδοσιακά ή ευρωπαϊκά κρουστά, τσέλο, ακορντεόν, σαξόφωνο, κλαρινέτο κ.λπ.) και δύο υποχρεωτικά: Το πιάνο, ως όργανο αναφοράς της ευρωπαϊκής μουσικής, και τον ταμπουρά, ως όργανο αναφοράς της παραδοσιακής μουσικής. Κατά περιοχές, αντί για τον ταμπουρά, διδάσκεται το μαντολίνο ή η λύρα.
Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε πως είναι ένα “άλλου πνεύματος” σχολείο. Απευθύνεται σε όλους τους μαθητές και όχι μόνο σε όσους επιθυμούν να γίνουν μουσικοί. Είναι ένα ζωντανό κύτταρο πολιτισμού και, παρά τα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζει (έλλειψη καθηγητών, οργάνων, κτιριακών εγκαταστάσεων κ.λπ.), είναι και πρέπει να παραμείνει ένα σημαντικό κεφάλαιο στη μουσική εκπαίδευση σήμερα».
Ακούν οι… κυρίες Ζαχαράκη και Μενδώνη ή τζάμπα καίει η λάμπα;
➜ Από κει βγήκε η έκφραση «πάμε στα σκυλάδικα». Επειδή αυτά τα μαγαζιά ήταν στις ερημιές.
