Ζήτημα εθνικής συνοχής η άρση των υπέρμετρων δυσκολιών της καθημερινής ζωής για τους κατοίκους των ακριτικών χωριών της Ελλάδας
H εικόνα εγκατάλειψης που αντικρίζει κανείς στα 17 χωριά του Τριγώνου, στο βορειότερο άκρο του Εβρου, αποτυπώνει με τον πιο σκληρό τρόπο την πραγματικότητα της ακριτικής Ελλάδας.
Σε μια περιοχή που συνορεύει με τη Βουλγαρία και ανατολικότερα με την Τουρκία, όπως στα Μαράσια και στον Δίλοφο, οι μόνιμοι κάτοικοι δεν ξεπερνούν συνολικά τους 2.000. Σε χωριά όπως ο Κριός οι κάτοικοι μετρώνται στα δάχτυλα, μόλις επτά άτομα, κυρίως ηλικιωμένοι, αφού οι νέοι έχουν μεταναστεύσει, είτε προς τα μεγάλα αστικά κέντρα είτε στο εξωτερικό. Η καθημερινότητα για όσους μένουν πίσω είναι δύσκολη.
Για να προμηθευτούν φάρμακα ή να εξυπηρετηθούν τραπεζικά, πρέπει να μετακινηθούν στα Δίκαια, όπου λειτουργούν το μοναδικό φαρμακείο και η μοναδική τράπεζα της περιοχής… για λίγες μόνο ώρες, δύο φορές την εβδομάδα. Το δημοτικό σχολείο, που άλλοτε έσφυζε από ζωή, δεν είχε πέρυσι μαθητές πρώτης τάξης. Η εφαρμογή του «Καλλικράτη» και η συνένωση των πρώην δήμων Ορεστιάδας, Βύσσας, Τριγώνου και Κυπρίνου συγκέντρωσαν τη διοίκηση στην Ορεστιάδα, 45 χιλιόμετρα μακριά από το Ορμένιο, το βορειότερο χωριό της χώρας.
Οπως τονίζει ο πρόεδρος της κοινότητας Ορμενίου, Στρατής Βασιλειάδης, οι τοπικές Αρχές έχουν απογυμνωθεί από κάθε εργαλείο παρέμβασης: «Είμαστε πλήρως εξαρτημένοι από την καλή θέληση της δημαρχίας. Η απαξίωση των κοινοτήτων και η απουσία στήριξης αποτελούν βασικές αιτίες της ερήμωσης και της μετανάστευσης των νέων». Η εγκατάλειψη των ακριτικών αυτών χωριών δεν είναι μόνο ζήτημα περιφερειακής ανισότητας, είναι ζήτημα εθνικής συνοχής και επιβίωσης της ίδιας της υπαίθρου.
