Μια από τις πιο δύσκολες ημέρες ξημέρωσε χθες για τους νεοδημοκράτες. Η ανακοίνωση της συμφωνίας για τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης, αργά το βράδυ της Κυριακής, προκάλεσε ανάμεικτα συναισθήματα: απορίες, προβληματισμούς, αναστάτωση, ακόμη και απογοήτευση ή θυμό. Αυτό φάνηκε ανάγλυφα και από τις αντιδράσεις των πολιτών. Το τηλεφωνικό κέντρο στα κεντρικά γραφεία της Νέας Δημοκρατίας, όπως και της «δημοκρατίας», κατακλύστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της χθεσινής ημέρας από διαμαρτυρόμενους ψηφοφόρους οι οποίοι ήθελαν είτε να διαμαρτυρηθούν είτε να ξεσπάσουν για τη συμφωνία που έγινε. Ανάλογα βιώματα είχαν και πολλά στελέχη και βουλευτές της Ν.Δ. Ενα πικρό «γιατί;» συνόδευε τις περισσότερες αντιδράσεις, χωρίς οι απαντήσεις να αφήνουν μέχρι στιγμής όλους ικανοποιημένους.
Το ξέσπασμα αυτό προφανώς είναι δικαιολογημένο. Η βάση της Ν.Δ. εδώ και δύο χρόνια πληρώνει τις αμαρτίες του ΠΑΣΟΚ και του νεοπαπανδρεϊσμού. Ειδικά, μάλιστα, με την εφαρμογή του Μνημονίου, η Ελλάδα ζει την απόλυτη ισοπέδωση. Η μεσαία τάξη βρίσκεται στα όρια της εξαφάνισης, τα ελληνικά νοικοκυριά συνθλίβονται, οι επαγγελματίες καταστρέφονται, η κατανάλωση μηδενίζεται, ο δημόσιος πλούτος εκποιείται αντί πινακίου φακής, οι αρχές και οι αξίες ισοπεδώνονται, η ελπίδα και η προοπτική χάνονται, η εθνική αξιοπρέπεια διαγράφεται και οι σκηνές ντροπής και εξευτελισμού εκ μέρους των δανειστών διαδέχονται η μία την άλλη.
Υπεύθυνος για την τραγική αυτή κατάσταση δεν είναι άλλος από τον Γ. Παπανδρέου. Η ελληνική κοινωνία, ανεξαρτήτως κομματικών καταβολών και αποχρώσεων, έχει εκδώσει προ πολλού τη δική της «ετυμηγορία». Ο κόσμος της Ν.Δ. έχει μάλιστα και άλλους λόγους να απορεί μετά τη συμφωνία της Κυριακής, αφού ο Αντώνης Σαμαράς -κόντρα στις λυσσαλέες πιέσεις που δέχτηκε- καταψήφισε το Μνημόνιο, ύψωσε μόνος σε περιόδους δύσκολες το πατριωτικό ανάστημά του και δικαιώθηκε. Ηταν μια «πικρή δικαίωση», όπως τη χαρακτήρισε πρόσφατα και ο ίδιος, με την οποία όμως αποδείχτηκε ότι βάδιζε στον σωστό δρόμο.
Αποτελεί γεγονός ότι οι χειρισμοί που έπρεπε να κάνει όλο αυτό το διάστημα ο Αντ. Σαμαράς δεν ήταν πάντοτε και οι πιο εύκολοι. Ενδεχομένως να μην είχαν και τη σωστή επικοινωνιακή υποστήριξη. Θα πρέπει άλλωστε να ληφθεί υπόψη ότι η Ν.Δ. και ο πρόεδρός της δεν έπαψαν ούτε στιγμή να αντιμετωπίζουν ένα κρατικοδίαιτο, τουλάχιστον μέχρι τώρα, σύστημα ενημέρωσης, που κινείται με βάση τα δικά του συμφέροντα και διαμορφώνει ανά εικοσιτετράωρο τη δική του ιδιοτελή «πραγματικότητα».
Σε κάθε περίπτωση, γνώμονας για τον Αντ. Σαμαρά ήταν και είναι το συμφέρον της πατρίδας. Τώρα, λοιπόν, που ύστερα από απανωτές «σωτηρίες» ο κ. Παπανδρέου (με την άφρονα, τυχοδιωκτική και κατά πολλούς ύποπτη αναγγελία του δημοψηφίσματος) έφερε τη χώρα όχι απλώς σε οριακή κατάσταση, αλλά κυριολεκτικά ένα βήμα πριν από την εκδίωξή της από την ευρωπαϊκή οικογένεια, το δίλημμα ετέθη αμείλικτο. Ο πρόεδρος της Ν.Δ. μπορούσε να παραστήσει τον Πόντιο Πιλάτο ή να πάρει μια πολύ δύσκολη -ίσως την πιο δύσκολη της ζωής του- πολιτική απόφαση. Μια απόφαση που, όπως εξηγεί ο ίδιος, διατηρεί ζωντανή την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και αποτρέπει την απόλυτη καταστροφή της πατρίδας μας και της ελληνικής κοινωνίας. Για να μπορεί να την ανορθώσει σε μερικούς μήνες που θα είναι πρωθυπουργός, θα έπρεπε τώρα να τη σώσει, μολονότι δεν έχει καμία προσωπική ευθύνη για το σημερινό κατάντημα. Ενας ηγέτης που λειτουργεί με υπευθυνότητα και όχι τυχοδιωκτικά γνωρίζει να σταθμίζει τις καταστάσεις.
Αν το τοπίο δεν ήταν τόσο ζοφερό, το γεγονός και μόνο ότι ο κ. Σαμαράς υποχρέωσε τον κ. Παπανδρέου να εγκαταλείψει την εξουσία στα μισά της θητείας του θα ήταν αρκετό για να δικαιολογήσει πολλούς πανηγυρισμούς. Αλλωστε, ούτε οι εκλογές -που όλα δείχνουν ότι θα φέρουν αυτοδύναμη τη Ν.Δ. στην κυβέρνηση και θα της επιτρέψουν να εφαρμόσει την πολιτική της για την επανεκκίνηση της οικονομίας- θα αργήσουν πλέον πολύ. Επομένως το ερώτημα είναι ποιες κινήσεις πρέπει να γίνουν με το μικρότερο δυνατό κόστος στο μεσοδιάστημα, ώστε να ακυρωθούν στην πράξη οι εκβιασμοί και οι απειλές των δανειστών κατά της πατρίδας μας. Γι’ αυτό και κατά τη δήλωσή του ο κ. Σαμαράς αποδέχτηκε μόνο τη νέα δανειακή σύμβαση, ώστε να αφαιρεθούν τα προσχήματα από το «Δ΄ Ράιχ» και τους υποστηρικτές του, αλλά επ’ ουδενί συμφωνεί με τα νέα μέτρα που κατά τρόπο ύπουλο επιχειρεί να πακετάρει μαζί με τη σύμβαση το ΠΑΣΟΚ. Η συμφωνία της Κυριακής περιορίζεται επομένως σε ένα μίνιμουμ περιεχόμενο, με αποκλειστικό σκοπό να μην καταστραφεί εντελώς η χώρα. Γι’ αυτό και η Ν.Δ. αρνείται τη λογική της συγκυβέρνησης που δολίως διακινεί το ΠΑΣΟΚ, παίζοντας ακόμη και τούτη την ώρα φτηνά παίγνια. Ο Αντ. Σαμαράς δεν μπήκε από την πρώτη στιγμή σε καμία συζήτηση για συνεταιρική νομή της εξουσίας με κανέναν και πολύ περισσότερο με το ΠΑΣΟΚ, μένοντας σταθερός στην απόφαση για μεταβατική κυβέρνηση και τη διενέργεια εκλογών το ταχύτερο δυνατόν.
Είναι πάντως προφανές ότι και στη λεωφόρο Συγγρού καλούνται να αναγνώσουν σωστά και με προσοχή τις απορίες και την καχυποψία των πολιτών, πολύ περισσότερο των πικραμένων νεοδημοκρατών. Κι αν δεν εξηγηθούν σωστά τα κίνητρα και ο σκοπός της κίνησης αυτής και δεν φωτιστούν όλες οι πτυχές, ώστε να καταστεί σαφές προς όλη την ελληνική κοινωνία ότι δεν πρόκειται για αλλαγή στρατηγικής ή συνθηκολόγηση, υπάρχει ο κίνδυνος το «αναγκαίο κακό» της Κυριακής να εξελιχθεί σε χαίνουσα πληγή, που θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά σε όλους.
