Ας πούμε, χάριν αστεϊσμού, ότι ένας σύγχρονος Ρομπέν των Δασών -με ή χωρίς τα κολάν σε στιλ ΓΑΠ- αποφασίζει να τα βάλει με το σύστημα, να γκρεμίσει τείχη, να καταπιεί φωτιές, να δαμάσει λιοντάρια, να ξεσκεπάσει μαφιόζους, να περπατήσει στα κάρβουνα, να συντρίψει τη διαπλοκή, να μπουρλοτιάσει τη μεταπολιτευτική παράγκα, να πατάξει τη διαφθορά και με τις αποκαλύψεις του να τηγανίσει τη Μέρκελ και να κάνει ντονέρ κεμπάπ τον Ομπάμα. Καλό θα ήταν, παρόλο που δεν θα τον χαιρόμασταν πολύ. Για λίγο καιρό θα ήταν ανάμεσά μας κι έπειτα όλο και κάποιο τροχαίο, μια ασθένεια ή καμιά ντουζίνα με σφαίρες θα τον έστελναν εις τας αιωνίους μονάς, στο Επέκεινα, στην αιώνια ανατολή, στα θυμαράκια. Στην καλύτερη περίπτωση θα είχε ανέβει τόσο λίγο στην κλίμακα της διατροφικής αλυσίδας, που στα 70 του θα κυνηγούσε το δεκάευρω με αντιαεροπορικό! Αυτό δεν σημαίνει ότι όσοι εργάζονται στα ελληνικά ΜΜΕ είναι συμβιβασμένοι, τσατσομασκοφόροι και λαμόγια. Απλούστατα, για τους περισσότερους απ’ όσους είναι πνευματικά ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ (με όλα τα γράμματα κεφαλαία), κατά μία διαβολική σύμπτωση, δεν… τυχαίνει να διασταυρωθούν οι δρόμοι τους με την οικονομική ανεξαρτησία.
Γούτσου-γούτσου
Οι τολμητίες, οι πάλλευκοι ιππότες του δημοσιογραφικού λειτουργήματος, για να δικαιούνται τούτον τον χαρακτηρισμό, οφείλουν να αποφεύγουν τις κολεγιές με κραταιούς κομματικούς σχηματισμούς. Οπως και να το δει κάποιος, είναι επιεικώς ανάρμοστο να τα ρίχνεις σε μια παράταξη και να σου κάνει γούτσου-γούτσου μια άλλη. Τέλειο κόμμα, απαρτιζόμενο από άσπιλα και αμόλυντα στελέχη δεν υπάρχει. Αν υπήρχε, τα ποσοστά του θα βρίσκονταν υπό το μηδέν – αφού θα ήταν ντιπ καταντίπ άφραγκο και δεν θα μαθαίναμε την ύπαρξή του από την κατεστημένη ενημέρωση. Ούτε έχουν οι κομματάνθρωποι το ηθικό δικαίωμα να ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν ολόκληρο τον λαό. Μπορεί να λειτουργούν κατά συνείδηση μεν, αλλά, αν εναρμονίζουν τη σκέψη τους με κομματικές γραμμές, τότε αντιπροσωπεύουν τη λογική και το θυμικό μιας μερίδας του λαού.
Ασφαλώς, είναι επίσης μαθηματικά αδύνατον να έχεις δουλέψει επί σειράν ετών στην καρδιά της διαπλοκής… πολεμώντας την! Η «άλωση του συστήματος από τα μέσα» και ο λεγόμενος «εισοδισμός» είναι ωραίες δικαιολογίες, όταν παλεύεις να βγεις από έναν εργασιακό ή πολιτικό μικρόκοσμο για να γίνεις δεκτός από τους αστερισμούς της εξουσίας. Μικρές, πικρές αλήθειες…
