Δεν έχει κοπάσει -λογικό- ακόμη ο θόρυβος από την αποτυχία στο Ευρωμπάσκετ, καθώς οι μνήμες είναι νωπές από τις (καθοριστικές) ήττες στη Σλοβενία. Η φημολογία, πάντως, ήδη προχωρά!
Ποιος, λοιπόν, θα είναι (αν χρειαστεί και αποφασιστεί άμεσα να είναι…) ο διάδοχος του Ιταλού Αντρέα Τρινκέρι στον ελληνικό πάγκο; Η ΕΟΚ αναγνωρίζει ότι έγιναν λάθη. Από όλες τις μεριές. Επικοινωνιακά, στα θέματα των απόντων Κώστα Κουφού, Νικ Καλάθη, Σοφοκλή Σχορτσανίτη.
Πρακτικά, στα θέματα των «κομμένων» Δημήτρη Κατσίβελη, Ιαν Βουγιούκα, Κώστα Βασιλειάδη. Στην περαιτέρω αξιοποίηση των «12», που ταξίδεψαν στη Σλοβενία και πολλά ακόμη. Τι γίνεται όμως από δω και πέρα;
Η Εθνική οφείλει να προχωρήσει. Στις μεγάλες διοργανώσεις που έρχονται όμως τα επόμενα χρόνια, Μουντομπάσκετ 2014, Ευρωμπάσκετ 2015 και Ολυμπιακοί Αγώνες 2016, η παρουσία της «γαλανόλευκης» μόνο σίγουρη δεν είναι. Στο τραπέζι των συζητήσεων υπάρχουν πολλά και διάφορα ονόματα, τα οποία θα μπορούσαν να απασχολήσουν το σίριαλ «υποψηφιότητες για τον ελληνικό πάγκο»! Κάποια ακούστηκαν παλαιότερα, άλλα έχουν πάρει ανάλογη ευθύνη, ενώ κάποια ακόμα είναι «ρούκις», στο τοπ επίπεδο. Γι’ αυτό ακριβώς τα χωρίσαμε σε κατηγορίες.
-ΟΙ ΕΜΠΕΙΡΟΙ (ΕΛΛΗΝΕΣ): Ο 64χρονος Σούλης Μαρκόπουλος έρχεται πρώτος και καλύτερος σε μια τέτοια λίστα. Συγκεντρώνει πολλές προτιμήσεις, λόγω της επιτυχημένης δουλειάς του κυρίως στον ΠΑΟΚ και της ικανότητας να δαμάζει τα ατίθασα νιάτα και να δημιουργεί παίκτες έτοιμους για το επόμενο επίπεδο. Ο Βαγγέλης Αλεξανδρής, που πρόσφατα κοούτσαρε την Εθνική Ιορδανίας, θεωρείται μια παρόμοια περίπτωση, αν και σε αντίθεση με τον Μαρκόπουλο ο «Τίγρης» έχει δουλέψει σε περισσότερες ομάδες, χωρίς συνεχή και μακροχρόνια παρουσία σε έναν σύλλογο. Από κοντά στις προτιμήσεις είναι και ο Κώστας Μίσσας. Ο 60χρονος «στρατηγός», με σημαντική θητεία στα κλιμάκια των Εθνικών ομάδων και παλαιότερη παρουσία σε συλλόγους όπως ο Πανιώνιος, είναι άριστος γνώστης της νέας γενιάς, που θα κληθεί να φορέσει σύντομα το εθνόσημο για λογαριασμό της Ανδρών. Κάποιοι λένε ότι είναι το μεγάλο φαβορί.
-ΟΙ (ΑΚΡΙΒΟΙ) ΞΕΝΟΙ: Ενδεχομένως σε αυτή τη λίστα τα ονόματα του Αμερικανοϊσραηλινού Ντέιβιντ Μπλατ ή του Ιταλού Ετορε Μεσίνα να παίξουν περισσότερο. Ο Μπλατ κοουτσάρει τη Μακάμπι, ο Μεσίνα την ΤΣΣΚΑ, είναι φιλέλληνες, με τη ότι ο Μπλατ έχει περάσει και από τον Αρη. Είναι ακριβοί για τα ελληνικά δεδομένα αλλά όχι απρόσιτοι, στην περίπτωση που η Εθνική πάει σε διαπραγματεύσεις μαζί τους έχοντας εξασφαλίσει το εισιτήριο για το Μουντομπάσκετ.
Πολύ δύσκολη θεωρείται η περίπτωση (για τώρα) του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, που δείχνει αφοσιωμένος στη Φενερμπαχτσέ και μετά τον Παναθηναϊκό επιχειρεί ένα μεγάλο μπρέικ από την (μπασκετική) ελληνική πραγματικότητα. Ισως πιο εφικτή να ήταν η περίπτωση του 70χρονου Ντούσαν Ιβκοβιτς, αν και ο ίδιος δείχνει πλήρη συγκέντρωση στην Εθνική της πατρίδας του, τη Σερβία, για την οποία έχει μάθει να φτιάχνει πραγματικούς πρωταθλητές. Οπως, άλλωστε, έκανε σε κάθε ομάδα που εργάστηκε, όπως και στον Ολυμπιακό. Αλλες περιπτώσεις, όπως αυτές του Ισπανού Χοάν Πλάθα, του Ιταλού Σέρτζιο Σκαριόλο ή του Σέρβου Ντούσκο Ιβάνοβιτς, αποκλείονται για διάφορους λόγους πριν καν εξεταστούν.
-ΟΙ (ΑΠΕΙΡΟΙ) ΕΛΛΗΝΕΣ: Πρώτοι και καλύτεροι σε αυτή τη λίστα λογίζονται ο Δημήτρης Ιτούδης και ο Γιάννης Σφαιρόπουλος. Αμφότεροι έχουν πει σε παλιότερες τοποθετήσεις τους ότι η Εθνική αποτελεί μεγάλη τιμή και υπερηφάνεια. Ωστόσο, δεν μπορεί να θεωρηθεί σε καμία περίπτωση βέβαιο ότι θα προχωρήσει μία εκ των δύο λύσεων. Αφενός για το θέμα της εμπειρίας, που δεν έχουν ως πρώτοι προπονητές σε ομάδα με απαιτήσεις, αφετέρου γιατί ήδη εργάζονται σε συλλόγους. Αν και αυτό δεν αποτελεί τόσο σημαντικό εμπόδιο. Ο Ιτούδης κάνει εγχείρημα έπειτα από χρόνια ως πρώτος προπονητής στην τουρκική Μπάνβιτ. Και ο Σφαιρόπουλος κοουτσάρει τον Πανιώνιο, ενώ έχει δουλέψει ως βοηθός στην Εθνική Ελλάδας και την ΤΣΣΚΑ και ως πρώτος στον Κολοσσό Ρόδου. Τα ονόματα των Γιώργου Μπαρτζώκα και Αργύρη Πεδουλάκη έχουν πολλούς υποστηρικτές, αλλά αφήνονται στην άκρη. Για τον προφανή λόγο ότι και οι δύο κόουτς βρίσκονται σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό, επηρεάζοντας σαφώς (και άθελά τους) τις ισορροπίες ανάμεσα στους παίκτες.
Το μόνο που θα έλειπε από την Εθνική είναι να ξεσπάσουν κόντρες στα αποδυτήρια μεταξύ των παικτών, που έτσι κι αλλιώς παραμένουν ενωμένοι σαν μια παρέα ό,τι κι αν συμβεί.
Ο «στρατιώτης» που γύρισε από τη χώρα του κόκκινου δράκου
Μία κατηγορία μόνος του είναι ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Πιστός στρατιώτης πάντα της ομάδας. Ως παίκτης και προπονητής. Μαζί του η Ελλάδα έφτασε στις μεγαλύτερες στιγμές της (ως παίκτης και προπονητής και πάλι). Η διαμάχη του με την ομοσπονδία τον κρατά παρ’ όλα αυτά μακριά από τη «γαλανόλευκη». Η θητεία του στον Ολυμπιακό, τη Λιμόζ και την Εθνική Κίνας τού έδωσαν τη δυνατότητα να δει κι εκείνος αλλιώς κάποιες καταστάσεις. Ισως να έχει ήδη μπει το νερό στο αυλάκι ή με το πέρασμα του χρόνου να μπει και ο πιο επιτυχημένος ομοσπονδιακός, ο «δράκος» του ελληνικού μπάσκετ, να (ξανα)βρεθεί στη «γαλανόλευκη». Τώρα ή στο μέλλον.
Ο χρόνος θα δείξει και ο καλύτερος της Εθνικής στο πρόσφατο Ευρωμπάσκετ και πιστός στρατιώτης της, ο Νίκος Ζήσης, έδωσε το στίγμα: «Πιστεύω ότι με τις κατάλληλες αποφάσεις και κινήσεις η Εθνική ομάδα θα ξαναπάρει γρήγορα τα πάνω της. Μην ξεχνάμε ότι έχουμε πολλά ταλαντούχα παιδιά που έρχονται από πίσω, τα οποία ελπίζω ότι, όταν θα βγουν μπροστά, θα πρέπει να πονάνε και να αγαπάνε τη γαλανόλευκη φανέλα και να τα δίνουν όλα. Η αποτυχία μάς στενοχωρεί πολύ και είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε όποιες πιθανές αποφάσεις ληφθούν για τυχόν αλλαγές. Νομίζω ότι η διοίκηση της ομοσπονδίας και ο προπονητής είναι αρμόδιοι για να κάνουν τον απολογισμό και να πάρουν τις αποφάσεις. Εγώ προσωπικά, ίσως γιατί παίζω εδώ και πολλά χρόνια στο εξωτερικό, την πονάω πολύ την Εθνική ομάδα και τη φανέλα που φοράω».
Θοδωρής Λινάρδος
