Διαβάζεις ειδήσεις, ακούς νέα, παρακολουθείς επικαιρότητα και είσαι βέβαιος ότι έγινε η συντέλεια. Και δεν έγινε…
«Είδηση-βόμβα. Αποκάλυψη-σοκ. Μακελειό. Συμφορά. Ονειδος. Ξεφτίλα. Πανικός. Κολυμπηθρόξυλο. Στυγερό φονικό. Σαφάρι της Εφορίας. Ζούγκλα. Ξεσπάει ο τάδε με τα λόγια τού δείνα. Καταπέλτης ο δείνα εναντίον τού τάδε. Θέλουν να με σκοτώσουν. Ξαμολήθηκαν να με φάνε. Γκάνγκστερ! Μαφία! Βοήθεια!» Ολα τούτα έχουν γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Η κακή συντυχιά σπινιάρει πάνω στην επικαιρότητα, κάνει σλάλομ στις κούρμπες της αγραμματοσύνης των «συντακτών», πιρουέτες γύρω από την κάκιστη πρόθεση των ιδιοκτητών της «ενημέρωσης» και χορεύει κλακέτες με τα νεύρα μας. Ετσι και τους πιστέψεις, έστω και λίγο, όλους τους ψευδοπροφήτες του χαμού, θα κοιτάξεις δειλά από το παράθυρο για να δεις το πυρηνικό μανιτάρι να ανθίζει στην περιοχή σου και το Θηρίο αυτοπροσώπως να κόβει κλήσεις στα παρανόμως παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Κι όμως, μέχρι νεωτέρας, από το παράθυρο θα αντικρίσεις το σύνηθες θέαμα: κάναν γάτο να γαμπρίζει, το σκουπιδιάρικο να περνά, τους διαβάτες στον δρόμο κ.λπ.
Οι άνθρωποι συνηθίζουν, δίχως να υπάρχει ούτε ένας λόγος στον κόσμο, να καταστρέφουν τις ημέρες τους με στενοχώρια για πράγματα που δεν έγιναν και άγχος για πράγματα που δεν θα γίνουν.
Χόλιγουντ
Από την άλλη, όσοι καλλιεργούν αυτή την κατάσταση και προκαλούν τόσο πολλά αρνητικά συναισθήματα, τα βιώνουν πρώτα εσωτερικά. Συνήθως είναι αξιοθρήνητα πρόσωπα. Δεν έχει σημασία αν έχουν άπειρα υλικά μέσα (χρήματα κ.ά) ή όχι. Το κενό που λυσσομανά μέσα τους δεν μπορεί να καλυφθεί με τίποτα, παρά μόνο με τα δεινά που οι ίδιοι περιγράφουν. Κατά βάθος τα επιδιώκουν και, δίχως να το ομολογούν, θα επιθυμούσαν να συμβεί στ’ αλήθεια μια μαζική καταστροφή, όπως εκείνες που περιγράφονται στις χολιγουντιανές ταινίες, για να εξαϋλωθούν μαζί με τους πολλούς – να έχουν και παρέα στον Αδη. Ισως να κάνουν ένα είδος αυτοκριτικής μ’ αυτόν τον τρόπο, αλλά είναι άδικο να το πράττουν στην κοινωνία.
Μπορεί στην αρχή να το κάνουν και για επιβίωση (εργάζονται σε ΜΜΕ που ειδικεύονται στους Αρμαγεδδώνες), αλλά έπειτα γίνεται δεύτερη φύση.
Αν λες μια ιστορία ή πολλές παρόμοιες επί σειρά ετών, σίγουρα και θα τις πιστέψεις και θα τις αγαπήσεις! Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης υπάρχει και στις ειδήσεις. Μην τους ακούτε, μην τους πιστεύετε.
Παναγιώτης Λιάκος
