Το υποβλητικό έργο ανεβάζει στο ΚΘΒΕο σκηνοθέτης Γιάννης Καλαβριανός
Από τη
Γιώτα Βαζούρα
Η δυνατή λογοτεχνική ιστορία, η οποία έχει χαρακτηριστεί «η πιο όμορφη ιστορία αγάπης», εκείνη που έγραψε πριν από 170 χρόνια η Εμιλι Μπροντέ καταφέρνοντας να συνεπάρει αλλά και να σκανδαλίσει με την ορμητική δύναμη των λέξεών της τους αναγνώστες, τα «Ανεμοδαρμένα ύψη», θα ανέβει σε μια ενδιαφέρουσα παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.
Λίγο πριν από την πρεμιέρα της παράστασης στο Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών στη Θεσσαλονίκη το προσεχές Σάββατο ο σκηνοθέτης Γιάννης Καλαβριανός μιλάει στη «δημοκρατία» για τη μεταφορά του εμβληματικού έργου για πρώτη φορά στο ελληνικό «σανίδι». «Η επιλογή του έργου ήταν μια συνειδητή συνέχεια για την ολοκλήρωση μιας τριλογίας, που ξεκίνησε από την ιστορία του Αβελάρδου και της Ελοΐζας (σ.σ.: παρουσιάστηκε το 2014) και θα ολοκληρωθεί, αν είμαστε όλοι καλά, με τον “Φρανκενστάιν” της Μέρι Σέλεϊ» τόνισε ο ίδιος. «Τα “Ανεμοδαρμένα ύψη” είχαν ανέβει -αποσπασματικά και σε περιοδεία- το 1961 με τίτλο “Ο πύργος των καταιγίδων”, χωρίς να σώζονται τα ονόματα των συντελεστών, ούτε ο τόπος και ο ακριβής χρόνος των παραστάσεων. Αυτή, λοιπόν, είναι όντως η πρώτη φορά που ανεβαίνει σε διασκευή ολόκληρο το βιβλίο» επεσήμανε χαρακτηριστικά.
Η ιστορία μάς μεταφέρει στον αγγλικό Βορρά τη βικτοριανή εποχή και μιλάει για τον παράφορο και συνάμα καταδικασμένο έρωτα ανάμεσα στην Κάθριν Ερνσο και στον Χίθκλιφ, ένα ορφανό παιδί που υιοθέτησε ο πατέρας της Κάθριν. Μετά τον θάνατο του κυρίου Ερνσο η Κάθριν, έχοντας πειστεί από την οικογένειά της ότι ο Χίθκλιφ δεν είναι αντάξιός της, αποφασίζει να παντρευτεί κάποιον άλλον. Ο Χίθκλιφ εγκαταλείπει το σπίτι και επιστρέφει έπειτα από καιρό, πλούσιος πια, έχοντας καταστρώσει το μεγάλο σχέδιο της εκδίκησής του.
Πρόκειται για το πρώτο και το μοναδικό βιβλίο που έγραψε η Εμιλι Μπροντέ – και μάλιστα με ανδρικό ψευδώνυμο. Και αυτό διότι το βιβλίο περιλάμβανε βίαιους και μοχθηρούς ήρωες, οι οποίοι δεν είχαν καμία σχέση με τα ρομαντικά πρόσωπα που έως τότε υπήρχαν σε αντίστοιχα βιβλία της εποχής.
Το μυθιστόρημα έχει μεταφερθεί πολλάκις στον κινηματογράφο, με πιο γνωστές τις ταινίες του 1939 με τον Λόρενς Ολίβιε, εκείνη του 1992 με τον Ρέιφ Φάινς και τη Ζιλιέτ Μπινός, ενώ το πιο πρόσφατο ήταν το φιλμ του 2011 της Αντρεα Αρνολντ. Μάλιστα, όπως υποστηρίζει και ο κ. Καλαβριανός, κατά τη διάρκεια της διασκευής του έργου (κράτησε επτά μήνες) απέφυγε να δει κινηματογραφικές μεταφορές. «Η εκδοχή της Αρνολντ ήταν εκείνη που εικαστικά μου φάνηκε πιο ενδιαφέρουσα. Ηταν αναμενόμενο να ασχοληθεί πρώτα ο κινηματογράφος με τη συγκεκριμένη ιστορία, μια και η γραφή της Μπροντέ παρέχει όλα τα συστατικά για ένα καλό σενάριο.
Είναι γρήγορη, η αφήγηση απλώνεται σε διάστημα σχεδόν τριών δεκαετιών και η κεντρική ιδέα της είναι ένας παθιασμένος έρωτας. Δυστυχώς, οι κινηματογραφικές μεταφορές περιορίζουν όλα τα γεγονότα γύρω από αυτή τη σχέση και αφήνουν σχεδόν αφώτιστους τους υπόλοιπους χαρακτήρες, ενώ εξαφανίζουν τη δεύτερη γενιά, τα παιδιά των ηρώων. Στη δική μας μεταφορά τονίζονται όλες οι σχέσεις, η ιστορία δεν τελειώνει με τους δύο πρωταγωνιστές και παρουσιάζονται όπως είναι. Αδρά και ακατέργαστα τα ελαττώματα και η σκοτεινή φύση των χαρακτήρων».
