Είναι σαφώς προτιμότερο από το να είσαι θρησκευόμενος δολοφόνος, αυτόκλητος υπερασπιστής του Θεού και επικίνδυνος κήρυκάς του. Ευτυχώς, ο χριστιανισμός διδάσκει αγάπη, ανοχή και καταλλαγή
Του π.
ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΧΡΥΣΟΠΟΥΛΟΥ
Σπάνια παλαιότερα, συχνά την τελευταία δεκαετία η ανθρωπότητα κλονίζεται από χτυπήματα άνανδρα και ύπουλα, τα τρομοκρατικά. Φαινόμενο όχι νέο, αλλά στις ημέρες μας έχει λάβει διαστάσεις, σπέρνοντας φόβο και αβεβαιότητα. Μετά το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης (11/9/2001) η τρομοκρατία έλαβε και θρησκευτικό χρωματισμό. Οι ακραίοι μουσουλμάνοι έγιναν πλέον συνώνυμο του θανάτου. Δραστηριοποιούνται με μίσος σε απίθανα μέρη και χρόνους. Φέρονται με αχαριστία σε λαούς που τους δέχτηκαν, τους περιέθαλψαν και τους φροντίζουν.
Πολεμούν μεν την εκκοσμίκευση του δυτικού πολιτισμού, όμως με την πρώτη ευκαιρία στη Δύση καταφεύγουν για ένα καλύτερο αύριο. Ο ιερός πόλεμος είναι -γίνεται- τρόπος επιβολής. Δεν αντιλαμβάνονται ότι εκεί όπου πήγαν (ακόμα και παράνομα) υπάρχει μεν θρησκευτική ανοχή, αλλά, ταυτόχρονα, ζουν και πολλοί άλλοι, ιδίως χριστιανοί, αυτοί που γίνονται τα αθώα θύματα των αρρωστημένων μυαλών τους. Αναπόφευκτα η κοινωνία γίνεται επιφυλακτική, εσωστρεφής έως και εχθρική σε κάθε ξένο.
Δεν υπολογίζουν ότι αυξάνεται το ξενοφοβικό κύμα και θα πνίξει και αυτούς που ήδη βρίσκονται στην Ευρώπη. Κόμματα ακροδεξιά δυναμώνουν τη φωνή τους εναντίον των μεταναστών, χαρακτηρίζουν όλους εν δυνάμει τρομοκράτες, άρα και επικίνδυνους. Σίγουρα είναι υπερβολικοί, βρίσκουν όμως άλλοθι, ώστε να αναπτύξουν τις θεωρίες τους.
Κάθε σφαίρα που ρίχνουν είναι σφαίρα κατά του πολιτισμού μας. Κάθε θύμα που δημιουργούν είναι αδελφός που χάθηκε, αν και είχε δικαίωμα στη ζωή. Κάθε νέα εστία που φαίνεται είναι πληγή στο σώμα της μαστιζόμενης ανθρωπότητας από ποικίλα προβλήματα, αποκτώντας έτσι και άλλα. Επειδή όμως γενεσιουργός αιτία όλων είναι η θρησκεία, εκείνη καταντά αντίπαλος της κοινωνικής συνοχής και της παγκόσμιας ειρήνης. Αυτά που συνέβησαν πρόσφατα στο Βερολίνο, στη χριστουγεννιάτικη αγορά, και η εν ψυχρώ δολοφονία του χριστιανού Ρώσου πρέσβη στην Τουρκία (και πολλά άλλα και αλλού) προκαλούν συναίσθημα αγανάκτησης, αφού έγιναν σε άγιες ημέρες για τον χριστιανισμό. Με τον τρόπο μας συνθηκολογούμε με την ανομία και δεν αντιλαμβανόμαστε ότι όλοι είμαστε υποψήφια θύματα των κάθε λογής παρανοϊκών τρομοκρατών.
Προσοχή και επαγρύπνηση χρειάζονται. Θρησκευτικός τρομοκράτης δεν είναι κάθε μουσουλμάνος. Να ξεχωρίσουμε τον ισλαμισμό από τους ισλαμιστές. Η ξενοφοβία και η ισλαμοφοβία δεν πρέπει να μας βρουν συμμάχους τους. Εμπιστοσύνη στον Θεό να διαθέτουμε και ελπίδα για εξάλειψη της νοσηρής αυτής κατάστασης.
Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
