Ιστορικό τεκμήριο για τα σχολεία που λειτούργησαν από το 1750 έως το 1990
Μια πολύ όμορφη παρουσίαση της ιστορίας της εκπαίδευσης του χωριού «μεγάλος» Αϊ-Γιώργης του Πηλίου κάνει ο σύλλογος ερασιτεχνών αλιέων Γατζέας «Ο Τίμιος Σταυρός» στο ημερολόγιο που εξέδωσε για το 2017.
Ο Αγιος Γεώργιος του νομού Μαγνησίας είναι ιστορικό κεφαλοχώρι του Πηλίου. Παλαιότερα αποτελούσε ανεξάρτητη κοινότητα, ενώ το 1998 έγινε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Μηλεών και από το 2011 εντάχθηκε στο Δήμο Νοτίου Πηλίου.
Στις 21 σελίδες που προηγούνται του ημερολογίου υπάρχει ένα εκτενές και τεκμηριωμένο αφιέρωμα στις σχολικές μονάδες, που λειτούργησαν στην περιοχή από το 1750 έως το 1990.
Η αξιέπαινη προσπάθεια του συλλόγου των αλιέων διατήρησε στη συλλογική μνήμη την ιστορία της εκπαίδευσης στον Αϊ-Γιώργη από την προεπαναστατική περίοδο έως σήμερα, μέσα από την αποτύπωση της ιστορικής εξέλιξης των ειδών των σχολικών μονάδων που λειτούργησαν στην περιοχή, των εκπαιδευτικών που τις επάνδρωσαν και των μαθητών που φοίτησαν σε αυτές.
Αυτή η ιστορική έρευνα έγινε δυνατή χάρη στην επιμέλεια και στο αρχείο του Κώστα Λιάπη, ενώ η έκδοση πραγματοποιήθηκε με τη χορηγία του Ιδρύματος Στυλιανού και Μαρίας Ζούζουλα.
Ειδική μνεία γίνεται στο Ημιγυμνάσιο που αντικατέστησε το Σχολαρχείο το 1929, στο πλαίσιο της -τότε- εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, και στο οποίο πρώτος διευθυντής διετέλεσε το 1929 ο φυσικός Ιωάννης Φιλιππάκης, παππούς του εκδότη της «δημοκρατίας» Ιωάννη Φιλιππάκη.
Ιδιαίτερη αίσθηση, ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα, προκαλεί η αποτύπωση των ελλείψεων όχι μόνο στις υποδομές, αλλά και σε διδακτικό προσωπικό, που ήταν συχνές, αφού στις τρεις τάξεις του «δίδασκαν δυο έως τρεις το πολύ καθηγητές, απ’ τους οποίους ένας ήταν υποχρεωτικά φιλόλογος κι άλλος ένας μαθηματικός. Κι όσο για τον τρίτο, όταν υπήρχε, πότε ήταν καθηγητής Θρησκευτικών, όπως στην περίπτωση του Ζώνα, πότε Φυσικών (Φιλιππάκης)», σύμφωνα με την καταγραφή του Κώστα Λιάπη.
Το Ημιγυμνάσιο, τελικά, καταργήθηκε, ως σχολική μονάδα, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1930, εξαιτίας της συνεχούς μείωσης του μαθητικού πληθυσμού, αλλά και του πολύ μικρού αριθμού των εκπαιδευτικών που υπηρετούσαν σε αυτό. Δυστυχώς, οι αριθμοί ήταν αυστηροί και δεν άφησαν περιθώρια για τη βιωσιμότητα της σχολικής μονάδας.
Αυτό, τελικά, που έμεινε είναι τα αρχεία, τα καλλιγραφημένα απολυτήρια, οι λίστες εκπαιδευτικών, οι φωτογραφίες των παιδιών που φοίτησαν εκεί, τα κτίρια που στέγασαν τα σχολεία, οι αναμνήσεις και τεκμήρια μιας παλιάς, αλλά όχι λησμονημένης εποχής.
