Η φαρμακοποιός και ζωγράφος Αννα Δημάκη μιλάει στη «δημοκρατία» για αγάπη και εμπειρίεςΑπό την
Ελένη Σκάρπου
Μπορεί να είναι από την Αλεξανδρούπολη, αλλά ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Μπορεί τον κύριο όγκο της ημέρας της να τον αφιερώνει στο φαρμακείο, αλλά η ζωγραφική είναι ο μεγάλος της έρωτας και το πιο δελεαστικό ραντεβού της.
Η Αννα Δημάκη έχει δώσει μεγάλο κομμάτι του εαυτού της στα πινέλα και στους καμβάδες από μικρό παιδί και αν πιστεύει σε κάτι, είναι σε εκείνη τη δύναμη της αλληλεγγύης και της κοινωνικής προσφοράς, αποδεικνύοντάς το με τη συμμετοχή της ως διοργανώτρια και ως χορηγός σε εικαστικά δρώμενα.
«Αυτό που με οδηγεί στη ζωγραφική είναι να ξεγυμνώσω την αλήθεια από καθετί που τη βαραίνει και να την εκφράσω με τον δικό μου τρόπο. Για μένα η ζωγραφική είναι η απεικόνιση ενός νέου κόσμου, είναι ο φάρος μου, η έκφραση του συναισθηματικού μου κόσμου, ένα κανάλι μεταφοράς συναισθημάτων και σύνδεσης ψυχών» αναφέρει η ίδια, η οποία καταφέρνει να συνδυάσει μια συμβατική δουλειά με μια συναρπαστική τέχνη.
Πάθος και ένταση
«Εχω την τύχη και την ευλογία να βιοπορίζομαι από δύο δουλειές που αγαπώ πολύ. Αυτό μου δίνει αντοχή και πληρότητα. Στο φαρμακείο που δουλεύω εργάζομαι 22 χρόνια. Μου προσφέρεται η άνεση της επιλογής και του μη συμβιβασμού, μου δίνεται το περιθώριο να μην αλλοιωθώ και να διατηρώ την ποιότητά μου. Αυτές οι δύο δουλειές έχουν ένα κοινό… την τέχνη της επικοινωνίας και η επικοινωνία οδηγεί στη δημιουργία» λέει η ζωγράφος και αποκαλύπτει την πηγή της εμπνεύσεώς της, που δεν είναι άλλη από την ίδια τη γυναικεία φύση, ως σύμβολο ζωής και αναγέννησης.
«Η γυναίκα στην τέχνη μου είναι η ωριμότητα φύλου, μαζί πάθος και ένταση… Η γυναίκα σε θέση αυτογνωσίας. Πάντα σε χώρο υπερβατικό, απαλλαγμένη από οποιαδήποτε δεσμά. Υπάκουη στα ένστικτα του φύλου, προκλητική, δυναμική, πάντα με οδηγούς της τα σημεία και τα ζώδια, με το κάθε κύτταρό της να σφύζει. Ταυτόχρονα, δεκτική και αμυνόμενη σε κάθε ταλάντωση…
Η γυναίκα στη φαντασία, η γυναίκα όπως πρέπει να τη βλέπει ο ίδιος ο άντρας» εξηγεί η Αννα, της οποίας το ατελιέ είναι για εκείνη ένας προστατευόμενος χώρος από κακίες και άσχημες σκέψεις.
Για την ίδια, η ζωγραφική είναι κοινωνική προσφορά και στάση ζωής. «Η ζωγραφική αντικατοπτρίζει τη δεδομένη κοινωνία και τον πολιτισμό της. Η τέχνη είναι ένας βαθύς στοχασμός πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση και στηρίζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Μπορείς να δεις μια εικαστική έκθεση και ταυτόχρονα με την αγορά ενός έργου να στηρίξεις άτομα που χρειάζονται βοήθεια ή να στηρίξεις το έργο μιας φιλανθρωπικής οργάνωσης. Εγώ πάντα σε κάθε έκθεσή μου συνδυάζω την τέχνη με την κοινωνική προσφορά και τη στήριξη κάποιου συλλόγου με φιλανθρωπικό σκοπό.
Η τέχνη είναι αλληλεγγύη και μέσα από αυτή προσφέρουμε και διευρύνουμε τους ορίζοντές μας» εξομολογείται και μας εισάγει στον κόσμο των εκθέσεών της, οι οποίες μέχρι στιγμής είναι πολλές.
«Και το όνομα αυτής: ΓΥΝΑΙΚΑ»
«Στις 8-9 Μαρτίου, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, πραγματοποιήθηκε στο ΕΒΕΠ (Πειραιάς) η τελευταία μου έκθεση με τίτλο “Και το όνομα αυτής: ΓΥΝΑΙΚΑ”. Η έκθεση είχε σκοπό την ενίσχυση του συλλόγου ΑΡΓΩ των παιδιών με ειδικές ανάγκες. Πιστεύω ότι τον Νοέμβριο θα είμαι έτοιμη για το επόμενο project που δουλεύω αυτή τη στιγμή και θα ανακοινωθεί έναν μήνα πριν από την πραγματοποίησή του» συνοψίζει και σίγουρα όλη αυτή η θέρμη έχει να κάνει με τις εμπειρίες των περασμένων χρόνων.
«Οι εμπειρίες όλων αυτών των χρόνων έχουν τον τρόπο να φαίνονται μέσα από τα έργα μου. Το ταλέντο, το οποίο καλλιεργείται μέσα στον χρόνο και ζυμώνεται με τα προσωπικά βιώματα, βγάζει νέα έργα τέχνης, που εξελίσσονται μέσα στον χρόνο και κάθε φορά αποτυπώνουν την οπτική γωνία του καλλιτέχνη που βλέπει τα πράγματα τη συγκεκριμένη στιγμή. Το πιο σημαντικό είναι να αγαπάς αυτό που κάνεις. Οταν αγαπάς κάτι πολύ, πρέπει να δουλεύεις σωστά και τίμια. Τότε μόνο πετυχαίνεις τους στόχους σου».
