«Τα μεταξωτά εσώρουχα απαιτούν και επιδέξιους κ…» λέει ο ελληνικός λαός, που έχει και άλλη μια παροιμία, μια και πλησιάζει Πάσχα, για την περίπτωση του Πάνου Ξενοκώστα: «Με… δεν βάφονται αβγά». Το θέμα αφορά τη χρηματοδοτική ευχέρεια που έχει (ή καλύτερα δεν έχει) η ONEX Shipyards, η οποία απόκτησε τα Ναυπηγεία της Σύρου και τώρα θέλει να πάρει και αυτά της Ελευσίνας. Δεν πιέζει, όμως, και ιδιαίτερα, παρότι η ελληνική κυβέρνηση έχει δώσει το πράσινο φως και ο Αμερικανός πρέσβης, σαν προστάτης άγγελος, συχνά πυκνά διαφημίζει αυτή την προοπτική. Γιατί δεν πιέζει; Γιατί δεν έχει λεφτά. Για παράδειγμα, η Alpha Bank, που είναι η βασική πιστώτρια των ναυπηγείων του Νίκου Ταβουλάρη, ο οποίος βεβαίως δεν έχει καν εξοφλήσει το τίμημα της προ δεκαετιών εξαγοράς τους, γνωρίζει ότι ακόμα και τα 8.000.000 που έδωσε πέρυσι ο Ξενοκώστας για την εξόφληση προμηθευτών και εργαζομένων, όπως προβλέπει η συμφωνία εξυγίανσης, προήλθαν από προεξόφληση τιμολογίων έναντι ναυπηγοεπισκευαστικών εργασιών της ONEX προς ναυτιλιακές από την Εθνική Τράπεζα. Επομένως, η αγορά γνωρίζει πλέον σε μεγάλο βαθμό ότι ο άνθρωπος χρηματοδοτεί την Ελευσίνα με τις ταμειακές ροές που παράγει από τις εργασίες που κάνει και πληρώνεται. Και δουλειά έχει πράγματι και πληρώνεται. Ομως άλλο Νεώριο και άλλο Ελευσίνα. Το πρώτο μπροστά στο δεύτερο είναι σαν… ένα γατάκι μπροστά σε μία τίγρη. Και τίποτα δεν θα ήταν από όλα αυτά μεμπτό, όπως η προσπάθεια του ανδρός να προοδεύσει, αν απουσίαζε η έπαρση. Επαρση που είδαν όλοι στη ΔΕΘ του 2018, όταν ο συμπαθής, πλην όμως αμφιβόλου οικονομικής επιφάνειας, Πάνος διατυμπάνιζε ενώπιον του Αμερικανού υπουργού Εμπορίου Γουίλμπουρ Ρος πως θέλει και τα Ναυπηγεία Ελευσίνας και τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Μπορεί να τα θέλει, αλλά για να τα πληρώσει, πάντως, σίγουρα δεν έχει, όπως λένε οι τραπεζίτες.
