Εισήλθε στη ζωή μας και ο δυσοίωνος Φεβρουάριος του 2013, κουβαλώντας στις αποσκευές του αυξημένες παρακρατήσεις φόρου στους μισθούς, αυξημένες υποχρεώσεις προς το κράτος και μειωμένες συντάξεις και εισοδήματα. Επίσης, αυξήθηκαν οι αισιόδοξες προβλέψεις διάφορων Ευρωπαίων αξιωματούχων για την εξέλιξη της οικονομικής κρίσης της γηραιάς ηπείρου. Ενδεικτικά σταχυολογούνται οι δηλώσεις του Χέρμαν βαν Ρομπάι, προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, και του Ζοζέ Μπαρόζο, προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ο πρώτος ανέφερε ότι τα χειρότερα είναι πίσω μας και ο άλλος ότι οι επώδυνες προσπάθειες που καταβάλλονται σε εθνικό επίπεδο με στόχο τη σταθεροποίηση δεν είναι μάταιες και θα αποδώσουν καρπούς.
Αν τα λόγια τους μεταφράζονταν σε ευρώ και διανέμονταν στους έχοντες ανάγκη, η κατάσταση ήδη θα είχε βελτιωθεί. Ομως η ζοφερή πραγματικότητα επιμένει να τους διαψεύδει. Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι χειρότερη από ποτέ και η απελπισία τείνει να παγιωθεί.
Οι δείκτες της ύφεσης και της ανεργίας δεν έχουν καμία διάθεση να… υποχωρήσουν, ενώ οι ανάγκες των ελληνικών νοικοκυριών δεν είναι δυνατόν να καλυφθούν από τις πολλάκις εκπεφρασμένες καλές προθέσεις.
Το κράτος «τρίζει τα δόντια του» στις πυκνές τάξεις των οφειλετών και οι απειλές για κατασχέσεις μισθών, συντάξεων και τραπεζικών καταθέσεων δίνουν και παίρνουν. Στο φόντο του μακάβριου πίνακα της ελληνικής ανημπόριας είναι η κατάσχεση των ακινήτων όσων χρωστούν στο Δημόσιο και στις τράπεζες, καθώς και η στέρηση της ίδιας της ελευθερίας τους.
Κοντολογίς, ενώ οι απαιτήσεις του Μολώχ των δάνειων δυνάμεων και του κράτους είναι απτές και άμεσα εκτελεστές, οι υποσχέσεις είναι αόριστες και το περιλάλητο… φως στην άκρη του τούνελ αποτελεί σχέδιο επί χάρτου.
Είναι αυτονόητο ότι ένα παιδί, που χάνει τις αισθήσεις του από την πείνα, δεν μπορεί να σηκωθεί όρθιο ακούγοντας τις εκτιμήσεις για την ανάπτυξη που θα έρθει κάποτε -αν εφαρμόσουμε πιστά το πρόγραμμα της εξόντωσής μας. Το μόνο που θα του αρκούσε θα ήταν ένα πιάτο με φαγητό. Ετσι έχουν τα πράγματα…
