Πάνω από 130 εκατ. ευρώ από αδρανείς λογαριασμούς χρησιμοποιούνται για να καλύπτονται τα ελλείμματα ρευστότητας – Σε καθεστώς χρεοκοπίας ο οργανισμός
Η οικονομική ασφυξία των ΕΛΤΑ έχει φτάσει σε σημείο που πλέον εγείρει ζητήματα επιβίωσης του οργανισμού, με τη διοίκηση να καταφεύγει σε προσωρινές “λύσεις” ρευστότητας, όπως η αξιοποίηση ξεχασμένων συντάξεων και επιδομάτων από τους λεγόμενους ταχυδρομικούς λογαριασμούς giro.
Τα ποσά αυτά, που σύμφωνα με τα επίσημα οικονομικά στοιχεία ξεπερνούν τα 130 εκατ. ευρώ, παραμένουν εδώ και χρόνια αδρανή.
Πρόκειται για χρήματα που έχει πιστώσει το κράτος σε λογαριασμούς συνταξιούχων και δικαιούχων επιδομάτων, πολλοί εκ των οποίων είτε δεν τα έχουν αναζητήσει είτε τα χρησιμοποιούν ως άτυπες αποταμιεύσεις. Ωστόσο, τα ΕΛΤΑ φαίνεται πως τα αξιοποιούν λογιστικά για να καλύπτουν τις βραχυπρόθεσμες ανάγκες τους, δημιουργώντας εύλογα ερωτήματα για την πραγματική ρευστότητα του οργανισμού.
Υποχρηματοδότηση και σκόπιμη απαξίωση
Η κατάσταση αυτή δεν είναι καινούργια. Τα ΕΛΤΑ, παρά τη στρατηγική σημασία τους ως δημόσιου φορέα παροχής υπηρεσιών πληρωμών και διανομής, έχουν αφεθεί συστηματικά χωρίς στήριξη.
Τα κρατικά κονδύλια για τη λειτουργία του δικτύου έχουν περιοριστεί δραματικά, την ώρα που το κόστος διανομής συντάξεων και επιδομάτων, περίπου 60 εκατ. ευρώ τον μήνα, συνεχίζει να επιβαρύνει τα ήδη πιεσμένα ταμεία.
Παράλληλα, η επιλογή της κυβέρνησης να προχωρήσει σε μαζικά κλεισίματα καταστημάτων παρουσιάζεται ως «αναγκαία μεταρρύθμιση», όμως γαποτελεί βήμα οριστικής εγκατάλειψης του δημόσιου ταχυδρομείου και της προσβασιμότητας των πολιτών σε βασικές υπηρεσίες, ειδικά στην περιφέρεια και στα νησιά.
Η χρήση των αδρανών ποσών από τους giro λογαριασμούς δείχνει μια πρακτική διαχείρισης ανάγκης, που όμως δεν μπορεί να συνεχιστεί χωρίς κίνδυνο. Τα ποσά αυτά ανήκουν σε ιδιώτες και, παρότι εμφανίζονται λογιστικά ως διαθέσιμα, δεν μπορούν να λειτουργούν ως ταμειακό “μαξιλάρι”.
Εάν υπάρξει μαζική ανάληψη, τα ΕΛΤΑ κινδυνεύουν με κατάρρευση, καθώς δεν διαθέτουν επαρκή ρευστότητα για να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους.
Η περίπτωση των ΕΛΤΑ αντικατοπτρίζει τη γενικότερη λογική διαχείρισης δημόσιων φορέων στην Ελλάδα: πρόσκαιρη επιβίωση μέσω λογιστικών τεχνασμάτων, χωρίς στρατηγικό σχέδιο βιωσιμότητας.
Η έλλειψη επενδύσεων, η διαχρονική καθυστέρηση εκσυγχρονισμού, αλλά και η υποστελέχωση έχουν οδηγήσει σε έναν οργανισμό που παραμένει «ζωντανός» μόνο τυπικά, εξαρτώμενος από ξεχασμένα υπόλοιπα πολιτών και κρατικές ενέσεις ρευστότητας της τελευταίας στιγμής.
Αντί, λοιπόν, να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της χρόνιας υποχρηματοδότησης, το αφήγημα περί «αναγκαίων κλεισιμάτων» επιχειρεί να καλύψει μια πολιτικά βολική διάλυση ενός ακόμη δημόσιου οργανισμού.
Η πραγματικότητα είναι πως τα ΕΛΤΑ δεν κατέρρευσαν από το βάρος του δικτύου τους, αλλά από την απουσία βούλησης να διασωθεί και να εκσυγχρονιστεί μια υπηρεσία ζωτικής σημασίας για τους πολίτες και την περιφέρεια.
Με στοιχεία από ρεπορτάζ της Καθημερινής
