Συγκίνηση στην εκδήλωση για την επέτειο του Πολυτεχνείου – Το μήνυμα του πατέρα του Ντένις για δικαιοσύνη και μνήμη
Η παρουσία Ρούτσι στο Πολυτεχνείο
Σε ιδιαίτερα φορτισμένο κλίμα πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση των Φοιτητικών Συλλόγων Αθήνας στο κατάμεστο αίθριο του κτιρίου Αβέρωφ στο ΕΜΠ, στο πλαίσιο του τριήμερου εορτασμού για τα 52 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Ανάμεσα στους ομιλητές βρέθηκε ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας του 22χρονου Ντένις που έχασε τη ζωή του στην τραγωδία των Τεμπών. Ο κ. Ρούτσι, εμφανώς συγκινημένος, συνέδεσε την προσωπική του μάχη με τον αγώνα για δικαιοσύνη που συνεχίζεται.
Κατά την έναρξη της ομιλίας του, οι φοιτητές φώναζαν συνθήματα, ενώ στο τέλος καταχειροκροτήθηκε θερμά.
Το μήνυμα ενός πατέρα που συνεχίζει να αγωνίζεται
Ο Πάνος Ρούτσι μίλησε με βαθιά συγκίνηση για το παιδί του, περιγράφοντας πώς η απώλεια του Ντένις έγινε πυρήνας αγώνα και όχι σιωπής.
«Είμαι ένας πατέρας που έχασα το παιδί μου στα Τέμπη. Ένα παιδί σαν εσάς. Νέο και γεμάτο όνειρα, πίστη στη ζωή», είπε, θυμίζοντας το βράδυ που το τρένο «ποτέ δεν έφτασε».
Ο ίδιος εξήγησε πώς ο πόνος μετατράπηκε σε φλόγα που δεν σβήνει:
«Ο πόνος έγινε φλόγα μέσα μου. Μία φλόγα που δεν σβήνει, γιατί δεν πρέπει».
Η απεργία πείνας και το μήνυμα δικαιοσύνης
Ο Ρούτσι εξήγησε γιατί προχώρησε στην απεργία πείνας, τονίζοντας ότι δεν ήταν πράξη οργής, αλλά ανάγκης.
«Έκανα απεργία πείνας, όχι από μίσος, αλλά από ανάγκη. Για να ακουστεί η φωνή των παιδιών που χαθήκανε», είπε.
Ζήτησε δικαιοσύνη, ευθύνη και σεβασμό στη ζωή:
«Δεν ζητάμε εκδίκηση. Ζητάμε αλήθεια, ευθύνη και σεβασμό στη ζωή».
Κάλεσμα στη νέα γενιά
Απευθυνόμενος στους φοιτητές, ο Ρούτσι τόνισε τη σημασία του δικού τους ρόλου στον αγώνα για δικαιοσύνη.
«Εσείς είπατε ‘Δεν ήταν ατύχημα’. Εσείς δώσατε φωνή σε εκείνους που δεν έχουν πια φωνή».
Κάλεσε τη νέα γενιά να συνεχίσει να διεκδικεί και να μην ξεχάσει ποτέ τα θύματα των Τεμπών:
«Να θυμάστε τον Ντένη, τα 57 παιδιά, τα χαμόγελα που χαθήκανε. Να απαιτείτε ασφάλεια, διαφάνεια, δικαιοσύνη».
Κλείνοντας, υποσχέθηκε ότι ο αγώνας του θα συνεχιστεί όσο αναπνέει:
«Για να μην υπάρξουν ποτέ ξανά Τέμπη. Ευχαριστώ».
