Πού κρύβονται όλοι οι «αλληλέγγυοι», οι δικαιωματιστές, οι υποκριτές της Αριστεράς και οι έξαλλοι ακτιβιστές; Πώς είναι δυνατόν να σιωπούν με το μακελειό που γίνεται στην Περσία, με την άγρια καταστολή των αντικαθεστωτικών διαδηλώσεων, τις δολοφονίες που διατάσσουν οι μουλάδες; Γιατί έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους και δεν μιλούν για το γεγονός που έχει συγκλονίσει την παγκόσμια κοινότητα; Μόνο η Γάζα, άραγε, τους νοιάζει;
Μέχρι πρότινος όλοι οι προαναφερθέντες ήταν δραστήριοι και ομιλητικότατοι. Κάθε τόσο είχαμε συγκεντρώσεις υπέρ της Παλαιστίνης, ομιλίες, κλεισίματα δρόμων, πορείες διαμαρτυρίας μέχρι την ισραηλινή πρεσβεία και επικοινωνιακού τύπου… νηοπομπές. Ομως τώρα, με το ξεμπρόστιασμα του απάνθρωπου και ολοκληρωτικού καθεστώτος που ταλαιπωρεί τον λαό του Ιράν από το 1979, οι «υπερευαίσθητοι» τηρούν σιγήν ιχθύος. Μάλιστα, είναι τόσο προσεκτικοί, ώστε ακόμα και τους μουλάδες τους αποκαλούν «θρησκευτικούς ηγέτες»! Οι ίδιοι άνθρωποι που αποκαλούν «Ταλιμπάν» όποιον ορθόδοξο ιερέα μιλήσει εναντίον της έκλυσης των ηθών, τους «γάμους» ομοφυλοφίλων κ.ά. προσέχουν πολύ τις διατυπώσεις τους όταν η συζήτηση φτάσει στο ισλαμιστικό ιερατείο του Ιράν.
Φυσικά, τούτη η «φειδώ» στα λόγια και η απραξία δεν περνούν απαρατήρητες. Η κοινή γνώμη έχει αρχίσει να σχηματίζει την άποψη ότι υπάρχει κάποιο κέντρο (πιθανότατα εκτός συνόρων) που καθορίζει και τις πράξεις και τα λόγια των… επαγγελματιών της αλληλεγγύης και των μπροστάρηδων συγκεκριμένων ακτιβιστικών πρωτοβουλιών. Τούτη η εκτίμηση, τουλάχιστον σε έναν βαθμό και για ορισμένα γνωστά και μη εξαιρετέα πρόσωπα… απροσδιορίστου επαγγέλματος, είναι ακριβής.
Ομως υπάρχει και ιδεολογική «τσίμπλα» στην υπόθεση. Πολλοί αριστεροί ακτιβιστές θεωρούν ότι το Ιράν είναι ένα αντιιμπεριαλιστικό «αντίβαρο» στη Δύση. Γι’ αυτόν τον λόγο επιλέγουν να αγνοούν τα εγκλήματα του σκοταδιστικού καθεστώτος των μουλάδων. Εξόριστοι Ιρανοί εκφράζουν απογοήτευση για την έλλειψη αλληλεγγύης γενικά από την Αριστερά των δυτικών χωρών, που ποιεί την νήσσαν την ώρα που το καθεστώς σφαγιάζει διαδηλωτές.
Τα δάκρυα για την Παλαιστίνη και η αδιαφορία για την Περσία δίνουν τον τόνο της υποκρισίας των απανταχού δικαιωματιστών.
