Ακόμα το Τσερνόμπιλ «βασανίζει» τη Γαλλία
Τέσσερις δεκαετίες πέρασαν από εκείνη την άνοιξη του 1986, όταν ένας αόρατος κίνδυνος σκέπασε την Ευρώπη. Κι όμως, η Γαλλία δεν έχει τελειώσει ακόμα με το Τσερνόμπιλ.
Η Αρχή Πυρηνικής Ασφάλειας και Ακτινοπροστασίας (ASNR) επιβεβαιώνει πως σε συγκεκριμένες γωνιές της γαλλικής επικράτειας, στα Βόσγια Όρη, στην Αλσατία, στην ανατολική Κορσική, στο Πουί-ντε-Ντομ, στην κοιλάδα του Ροδανού, στο Αλπ-ντε-Οτ-Προβάνς και στα Ατλαντικά Πυρηναία, τα επίπεδα ραδιενέργειας παραμένουν αισθητά υψηλότερα σε σχέση με την υπόλοιπη χώρα. Οι ζώνες αυτές φέρουν επίσημα την ονομασία «περιοχές υψηλής παραμονής ραδιενέργειας» (ZRE).
Στο έδαφος, στα λιβάδια, αλλά και σε τρόφιμα όπως το γάλα, τα τυριά και το βόειο κρέας, ανιχνεύονται συγκεντρώσεις ραδιενεργών ουσιών και συγκεκριμένα καισίου 137 και στροντίου 90, που ξεχωρίζουν από τον εθνικό μέσο όρο. Η καλή είδηση είναι ότι η ASNR καταγράφει σταθερή μείωση των συγκεντρώσεων αυτών εδώ και δεκαετίες.
Η λιγότερο καλή, μιας και το δάσος αντιστέκεται. Μανιτάρια και κυνήγι μπορούν να παρουσιάζουν ανεβασμένες τιμές καισίου 137 για χρόνια ακόμα, με τη ραδιενέργεια να κατανέμεται άνισα ακόμα και μέσα στα όρια της ίδιας κοινότητας.
Αντίθετα, τα συνηθισμένα αγροτικά προϊόντα, όπως λαχανικά, πατάτες, σιτάρι, δεν φαίνεται να διαφέρουν ουσιαστικά από τα αντίστοιχα παραγόμενα εκτός ZRE.
Σε έκθεση του 2025, η ASNR υπολόγισε πως το 2020 ένας κάτοικος πόλης που εργάζεται σε κλειστό χώρο και δεν καταναλώνει άγρια μανιτάρια ή κρέας από κυνήγι, δέχεται κατά μέσο όρο έκθεση περίπου 1 μικροσίβερτ ετησίως εξαιτίας της κληρονομιάς του Τσερνόμπιλ. Το νούμερο αυτό μπορεί να εκτοξευθεί έως τα 20 μικροσίβερτ για όσους ζουν στις πιο επιβαρημένες περιοχές και περνούν αρκετές ώρες την ημέρα σε εξωτερικούς ή δασικούς χώρους.
Tο νόμιμο όριο έκθεσης για τον γενικό πληθυσμό ορίζεται στο 1 μιλισίβερτ, δηλαδή 1.000 μικροσίβερτ l ετησίως. Μια πτήση μετ’ επιστροφής Παρίσι-Νέα Υόρκη εκθέτει τον επιβάτη σε 80 μικροσίβερτ, δηλαδή μια ακτινογραφία θώρακα, σε 58.
