Οι ακραίες συνθήκες ζέστης επηρεάζουν άμεσα την ποιότητα και την ποσότητα του γάλακτος, το οποίο αποτελεί τη βάση για το εμβληματικό ιταλικό τυρί. Όταν ο υδράργυρος σκαρφαλώνει σε επίπεδα ρεκόρ, οι αγελάδες υποφέρουν, τρέφονται λιγότερο και η απόδοσή τους σε γάλα μειώνεται έως και 10%. Το πρόβλημα γίνεται ακόμα πιο έντονο καθώς η νομοθεσία για την παραγωγή του αυθεντικού Parmigiano Reggiano επιβάλλει οι αγελάδες να εκτρέφονται αποκλειστικά σε πέντε συγκεκριμένες επαρχίες της χώρας και να τρέφονται μόνο με ντόπιο χορτάρι και σανό. Η παρατεταμένη ανομβρία στεγνώνει τα λιβάδια, κάνοντας την εύρεση τροφής εξαιρετικά δύσκολη.
Για να προστατεύσουν το ζωικό τους κεφάλαιο, οι παραγωγοί επιστρατεύουν βιομηχανικούς ανεμιστήρες και συστήματα τεχνητής ομίχλης (water-mist) στα βουστάσια. Ωστόσο, οι λύσεις αυτές συνεπάγονται τεράστια κατανάλωση ρεύματος, διογκώνοντας τους ήδη επιβαρυμένους λογαριασμούς ενέργειας.
Σε δοκιμασία και οι «τράπεζες» της παρμεζάνας
Το οικονομικό πλήγμα μετακυλίεται και στα ειδικά κλιματιζόμενα αποθηκευτικά κέντρα, γνωστά και ως «Τράπεζες του Παρμιτζιάνο», όπου τα κεφάλια του τυριού ωριμάζουν για διάστημα από 12 έως και 36 μήνες. Κατά τη διάρκεια των πρόσφατων αιχμών του καύσωνα, η καθημερινή κατανάλωση ενέργειας σε αυτές τις εγκαταστάσεις έκανε άλμα της τάξης του 30%.
Οι διαχειριστές των αποθηκών, όπως η Magazzini Generali delle Tagliate (MGT), που φιλοξενεί περισσότερα από 500.000 κεφάλια τυριού συνολικής αξίας άνω των 300 εκατομμυρίων ευρώ, αναγκάζονται να επενδύσουν εσπευσμένα στην ενεργειακή αναβάθμιση των κτιρίων, βελτιώνοντας τη μόνωση και ενισχύοντας τη χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας για να συγκρατήσουν τα λειτουργικά έξοδα.
Παράδοση 800 ετών σε κίνδυνο
Η βιομηχανία του Parmigiano Reggiano αποτελεί τον βασικό οικονομικό πνεύμονα της περιοχής, με ετήσια έσοδα που αγγίζουν τα 4,5 δισεκατομμύρια ευρώ και χιλιάδες θέσεις εργασίας. Το προϊόν είναι κατεξοχήν εξαγωγικό, με τις διεθνείς πωλήσεις να ξεπερνούν το 50% του συνολικού τζίρου και τις ΗΠΑ να αποτελούν τη μεγαλύτερη αγορά του εξωτερικού.
