Αν νιώθετε οικειότητα διαβάζοντας τις ειδήσεις από τη Γαλλία, δεν έχετε άδικο. Η ιστορία επαναλαμβάνεται!
Ο Ζαν-Λικ Μελανσόν πήρε τα παπατζιλίκια του Τσίπρα και τα μετέφρασε στα γαλλικά: «Θα πάμε Ευρώπη, θα χτυπήσουμε το χέρι στο τραπέζι και η ΕΚΤ θα μας χαρίσει τα χρέη».
Η Γαλλία πράγματι πνίγεται κάτω από ένα βουνό χρέους 3,5 τρισεκατομμυρίων ευρώ. Κι αντί ένας ηγέτης να κοιτάξει τους πολίτες στα μάτια και να τους μιλήσει με ειλικρίνεια για τις δυσκολίες που έρχονται, επιλέγει τον εύκολο δρόμο του αριστερίστικου λαϊκισμού.
Ανεβαίνει σε μια εξέδρα στη Βαλάνς και υπόσχεται «θαύματα», τη διαγραφή δηλαδή των 600 δισεκατομμυρίων του χρέους της πανδημίας με το «πάτημα ενός κουμπιού».
Είναι εύκολο να πουλάς ελπίδα όταν ξέρεις ότι δεν θα κληθείς να πληρώσεις το μάρμαρο. Ο πρωθυπουργός Σεμπαστιέν Λεκορνύ μίλησε για απάτη, ο Μπαρντελά για ανοησία, κι ο υπουργός Οικονομίας Ρολάν Λεσκίρ θύμισε, ότι αν σπάσεις μονομερώς τους κανόνες, βάζεις τη χώρα σου στην πόρτα της εξόδου από το ευρώ.
Ακόμη και σοβαροί οικονομολόγοι, όπως ο Ολιβιέ Μπλανσάρ, βγήκαν να πουν, ότι είναι βαθιά ανεύθυνο να παίζεις με τις ελπίδες των ανθρώπων.
Αλλά ο Μελανσόν δεν ενδιαφέρεται για τους αριθμούς, ενδιαφέρεται για το συναίσθημα. Ξέρει ότι ο κόσμος είναι κουρασμένος, πιεσμένος και ψάχνει απεγνωσμένα από πού να πιαστεί.
Για άλλη μια φορά, η ανάγκη των ανθρώπων για μια ανάσα γίνεται το τέλειο καύσιμο για να πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
Όποιος έχει ζήσει το πώς προσγειώνεται μια χώρα όταν σβήσουν τα φώτα αυτών των υποσχέσεων, ξέρει ότι το τίμημα στο τέλος το πληρώνει πάντα ο κακόμοιρος λαός.
