Αρχικώς ήταν ένα κίνημα αμφισβήτησης της «ευρωζώνης» εκ μέρους εξαγωγικών βιομηχανικών κύκλων. Σιγά-σιγά, δίπλα στην αντιπάθεια προς ευρώ, βρήκαν θέση και λαϊκές αντιλήψεις, ανοίκειες ως τότε για το πολιτικό σύστημα.
Πρώτον, η απέχθεια προς την συγκέντρωση μεταναστών -και δη μουσουλμάνων- στη Γερμανία. Δεύτερο, η αντίληψη ότι οι μετανάστες -και ειδικές κατηγορίες του πληθυσμού- επωφελούνται υπερβολικά από την κοινωνική πρόνοια, σε βάρος των Γερμανών. Τρίτο, η αίσθηση ότι η λαϊκή γειτονιά δεν είναι ασφαλής, δηλαδή η ανάγκη γι’ αυτό που η Αριστερά αποκαλεί σκωπτικά «νόμος και τάξη».
Το ενδιαφέρον, εν ολίγοις, στην AfD είναι ότι όσο αποδεικνύεται η αναποτελεσματικότητα του ενιαίου νομίσματος, τόσο διευρύνεται ο πολιτικός χώρος για απόψεις που η πλειονότητα -όσο παραμένει πλειονότητα- δεν θεωρεί πολιτικώς ορθές.
Όσοι εξ ημών διαθέτουν την κατάλληλη ηλικία και δεν έχουν απωλέσει τη μνήμη τους, γνωρίζουν ότι ζούσαμε καλύτερα πριν επιβληθεί το ενιαίο νόμισμα. Αυτό βέβαια δεν ισχύει για όλους. Για το πλουσιότερο τμήμα του ευρωπαϊκού πληθυσμού το ευρώ έχει πλεονεκτήματα που υπερκαλύπτουν τις αδυναμίες του. Για το φτωχότερο τμήμα όμως, αποδείχθηκε επιζήμιο.
Τυχαίνει οι πένητες, που έγιναν ακόμη φτωχότεροι με το ευρώ, να είναι εκείνοι που θίγονται από την αύξηση των μεταναστών και από την ελλιπή θωράκιση των μηχανισμών τάξης. Οι φτωχοί έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από την αστυνομία. Τις δικές τους συνοικίες κατέλαβαν οι μετανάστες και αυτές απειλεί η εισαγόμενη εγκληματικότητα. Οι πλούσιοι δεν έχουν ανάγκη· διαθέτουν αποτελεσματικούς τρόπους να φυλάγονται.
Αυτή είναι μια απλοϊκή -τόσο χωράει σε αυτή τη στήλη- ερμηνεία της ανόδου της AfD, χωρίς αριθμούς και παραδείγματα. Την αναφέρω για να θέσω το ρητορικό ερώτημα, αν στην Ελλάδα αναπτύχθηκαν ανάλογες πολιτικές τάσεις. Η απάντηση είναι αντιφατική. Το ευρώ δεν έχει τεθεί ακόμη σε υπολογίσιμη αμφισβήτηση. Ωστόσο, το άθροισμα της πολιτικής ισχύος των κομμάτων που συγγενεύουν με τις απόψεις της AfD προσεγγίζει το 20%, παρά το γεγονός ότι κανένα από αυτά δεν έχει προοπτική και οι ηγεσίες τους απαξιώνουν -για να μην πω υβρίζουν- η μία την άλλη.
Πρόκειται για κόμματα που δεν προέρχονται από την παραδοσιακή συντηρητική Δεξιά των μεγαλοαστών, όπως ο Π. Γαρουφαλιάς και ο Στ. Στεφανόπουλος οι οποίοι ηγήθηκαν εκλογικών σχημάτων· ούτε προέρχεται από τους εσχατόγηρους νοσταλγούς της δικτατορίας. Οπαδοί τους είναι οι απόγονοι των 500.000 μικρών επιχειρήσεων που έκλεισαν τα τελευταία χρόνια διότι το ελληνικό κράτος δεν τις ήθελε· οι χιλιάδες πρώην ιδιοκτήτες κατασχεμένων διαμερισμάτων· αυτοί που πλήρωσαν την κρίση εν ολίγοις. Κι ακόμη, όσοι απεχθάνονται το ετήσιο κουκλοθέατρο των «παροχών» στη λεγόμενη «Διεθνή» Έκθεση, σκοπός της οποίας είναι πλέον να εκθέτει διεθνώς την πολιτική αλλά και τη φυσική μας νοημοσύνη.
ΠΗΓΗ: thitanews.gr
