Γιορτάζουν οι: Πιερής, Πιέρος, Πιέριος, Πιέρης, Πιερίων, Πιερία, Πιέρα και Σαμψών.
Ο Πιέριος ήταν θεολόγος, πρεσβύτερος και υπεύθυνος της Κατηχητικής σχολής της Αλεξάνδρειας, που έζησε στο στο β΄μισό του 3ου αιώνα και στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ.
Βίος
Για την προσωπικότητα και τη δράση του οι πληροφορίες που έχουν διασωθεί είναι λίγες και αντιφατικές. Ο Ευσέβιος Καισαρείας τον θέλει διδάσκαλο στην Κατηχητική σχολή της Αλεξάνδρειας και κήρυκα σε ναό. Οι Φίλιππος ο Σιδίτης και Φώτιος, τον αναφέρουν ως προϊστάμενο της ίδιας σχολής. Οι συγχύσεις συνεχίζονται γύρω και από το αν μετέβη στη Ρώμη προς το τέλος της ζωής του ή μαρτύρησε στην Αλεξάνδρεια: ο Επιφάνιος και ο Φώτιος μιλούν μάλιστα για την ύπαρξη ναού προς τιμήν του μάρτυρα Πιέριου και του αδελφού του στην Αλεξάνδρεια. Ο Ιερώνυμος λέει πως μετέβη στη Ρώμη, όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Η σύγκρουση των πληροφοριών οφείλεται σε σύγχυση των συγγραφέων Ευσεβίου και Ιερωνύμου, με άλλον συνώνυμο του Πιερίου, ο οποίος κατείχε σημαντική εκκλησιαστική θέση, τοποτηρητής της επισκοπής της Αλεξάνδρειας κατά τη διάρκεια του διωγμού του Δεκίου, ο οποίος δεχόμενος να θυσιάσει στα είδωλα, σύμφωνα με κείμενο της περιόδου -της Απολογίας Φιλέου- μετέβη στη Ρώμη με σκοπό να μετανοήσει για την αποστασία του.
Πιθανότερο είναι να υπήρξε διδάσκαλος, προϊστάμενος της Κατηχητικής Σχολής της Αλεξάνδρειας και μάρτυρας στην Αλεξάνδρεια επί Δεκίου. Για την περίοδο οπότε προΐστατο της Σχολής υπάρχουν κι εδώ διαφορές: ο πατρολόγος Στυλιανός Παπαδόπουλος τον τοποθετεί από το 281 μέχρι το 300, ενώ ο Παναγιώτης Χρήστου το 248 και εξής. Ο Φώτιος αναφέρει πως αποκαλείτο «νέος Ωριγένης» κάτι που δείχνει πως συνδύαζε διδακτικό και συγγραφικό έργο.
Συγγραφικό έργο
Από τον Φίλιππο τον Σιδήτη αναφέρεται πως έγραψε Σπουδάσματα, από τον Ιερώνυμο ότι έγραψε Tractatus και από τον Φώτιο Βιβλίον δώδεκα λόγων. Σώζονται τίτλοι μόνο έργων και ομιλιών του: Εις το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, Εις το Πάσχα και τον Ωσηέ, Εις τον βίον του αγίου Παμφίλου. Ο Ιερώνυμος αναφέρει τα Examplaria, τα οποία ήταν κριτική έκδοση του κειμένου της Καινής Διαθήκης και αντίγραφα του κειμένου της.
Οι θεολογικές του απόψεις
Κατά τον Φώτιο ήταν ορθόδοξος ως προς το ζήτημα των ενδοτριαδικών σχέσεων Πατρός-Υιού, όχι όμως και για το Άγιο Πνεύμα, το οποίο θεωρούσε υποδεέστερο των άλλων δύο.
Όσιος Σαμψών ο Ξενοδόχος
Γιατρός από τη Ρώμη, που έζησε την εποχή του αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ιουστινιανού. Διέθεσε όλη την περιουσία του και έθεσε την επιστήμη του στην υπηρεσία των φτωχών και των πασχόντων. Τιμάται ως Όσιος από την Ορθόδοξη Εκκλησία και τις ελληνόρρυθμες Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες (Ουνία) και η μνήμη του εορτάζεται στις 27 Ιουνίου. Είναι προστάτης Άγιος των Ελλήνων ξενοδόχων.
Ο Σαμψών γεννήθηκε στη Ρώμη από εύπορους και ευσεβείς γονείς και ήταν συγγενής του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Σπούδασε φιλολογία, φιλοσοφία και ιατρική. Μεταχειρίσθηκε, όμως, την ιατρική όχι ως επικερδές επάγγελμα, αλλά ως προσφορά στον πλησίον. Το σπίτι του στη Ρώμη το είχε μετατρέψει σε νοσοκομείο για τους πάσχοντες αστέγους.
Μετά τον θάνατο των γονιών του μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη και χειροτονήθηκε ιερέας από τον Πατριάρχη Μηνά. Με όση περιουσία τού είχε απομείνει έκτισε νοσοκομείο, που αναδείχθηκε στο πιο φημισμένο φιλανθρωπικό ίδρυμα της Βασιλεύουσας. Βρισκόταν μεταξύ των ναών της Αγίας Σοφίας και της Αγίας Ειρήνης.
Η φήμη του Σαμψών ως ιατρού έφτασε μέχρι τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό, τον οποίο θεράπευσε από βαριά ασθένεια. Ο Ιουστινιανός από ευγνωμοσύνη ανακαίνισε τον ξενώνα, που είχε καταστραφεί από πυρκαϊά το 532 μ.Χ., δίδοντάς του το όνομα του γιατρού που τον θεράπευσε. Για τα επόμενα 600 χρόνια ο ξενώνας – νοσοκομείο του Σαμψών προσέφερε σπουδαίο φιλανθρωπικό έργο.
