Την ώρα που η Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας κάνει νόμο τη «Γαλάζια Πατρίδα», το Μέγαρο Μαξίμου επικαλείται… το Διεθνές Δίκαιο!
Σε μια συνταγή που έχει αποδειχθεί -μεταξύ των άλλων και στην Κάσο– αποτυχημένη εμμένει η κυβέρνηση στα Ελληνοτουρκικά. Την ίδια στιγμή που η τουρκική Εθνοσυνέλευση ετοιμάζεται να ψηφίσει έναν νόμο που μαζεύει σε ένα κείμενο τριάντα χρόνια αναθεωρητικών διεκδικήσεων, η Ελλάδα εφαρμόζει τακτικές που χρησιμοποιήθηκαν και στην περίπτωση του τουρκολιβυκού μνημονίου.
«Νομίζω ότι κάθε μονομερής ενέργεια η οποία συντελείται με εθνική νομοθεσία, δηλαδή ψηφίζουν ένα νομοσχέδιο σε ένα κράτος, είναι προφανές ότι δεν έχει απολύτως καμία αξία από άποψη Διεθνούς Δικαίου» ανακοίνωσε σήμερα κατά την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, αναμασώντας τα ίδια.
Για να συνεχίσει ισχυριζόμενος: «Και απευθύνεται μόνο στο εσωτερικό κάθε χώρας. Με λίγα λόγια, για εσωτερική κατανάλωση. Η Ελλάδα είναι ένα κράτος το οποίο σέβεται πριν και πάνω από όλα το Διεθνές Δίκαιο, το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας. Το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας καθορίζει με απόλυτη σαφήνεια και πέρα από κάθε αμφισβήτηση τη διαδικασία και τα κριτήρια για τον καθορισμό θαλάσσιων ζωνών. Και βεβαίως δεν νοείται επιλεκτική εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου».
Θα περίμενε κανείς ότι έπειτα από τόσα χρόνια τουρκολιβυκού μνημονίου, που οδήγησαν στη μετατόπιση των τουρκικών προκλήσεων από το ανατολικό Αιγαίο στην περιοχή νοτίως της Κρήτης, και ανάμεσα σε Κρήτη και Κάσο, η ελληνική πλευρά θα είχε κατανοήσει ότι η τουρκική επιθετικότητα δεν αναχαιτίζεται με παρόλες περί Διεθνούς Δικαίου, που ολοένα και μικρότερη βαρύτητα έχουν στον σύγχρονο κόσμο, όπως τουλάχιστον διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με τον νέο νόμο, κάθε οικονομική, επιστημονική και περιβαλλοντική δραστηριότητα στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο θα χρειάζεται την άδεια της Αγκυρας.
Ο νόμος κρατά ζωντανό το casus belli του 1995 έναντι της Αθήνας, θεσμοθετεί το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ορίζει υφαλοκρηπίδα που περιλαμβάνει τα Κατεχόμενα και δίνει στον Ερντογάν την εξουσία να κηρύσσει μονομερώς «Θάλασσες Ειδικού Καθεστώτος», όπου και όποτε κρίνει. Ομως η κυβέρνηση εμμένει, με χαρακτηριστικό τον τρόπο με τον οποίο επέλεξε να τελειώσει την απάντησή του ο Παύλος Μαρινάκης:
«Οπως και να έχει, η ελληνική κυβέρνηση παραμένει συνεπής στον δρόμο του Διεθνούς Δικαίου και των σχέσεων καλής γειτονίας, με πλήρη προσήλωση στην υποστήριξη των εθνικών συμφερόντων. Πέραν αυτού, οι δικές μας κινήσεις, οι οποίες δεν ετεροκαθορίζονται από κινήσεις άλλων χωρών, ακόμα και γειτονικών χωρών, έχουν στέρεο αποτύπωμα, κινούνται στην κατεύθυνση του σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου, με κορυφαία το θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό που καθορίστηκαν τα απώτατα δυνητικά όρια της χώρας με τη σφραγίδα της Ευρώπης και όλες οι υπόλοιπες πρωτοβουλίες σε ενεργειακό επίπεδο και όχι μόνο που έχουν ξεκάθαρο γεωπολιτικό αποτύπωμα».
Δυστυχώς, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν έκανε τη μοναδική απαραίτητη και ρεαλιστική σύνδεση. Δεν αναφέρθηκε στο πώς, μέσω του συγκεκριμένου νόμου, που έρχεται στην τουρκική Εθνοσυνέλευση το ζήτημα μετατρέπεται από διπλωματικό για την Τουρκία σε νομικό. Οπως ακριβώς, δηλαδή, συνέβη και με το casus belli, το οποίο επί χρόνια χρησιμοποιεί η Τουρκία για να εμποδίσει τη χώρα μας να ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά της.