Οι «Πέρσες» του Αισχύλου θα παρουσιαστούν στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, με τη Μαρία Ναυπλιώτου ως Ατοσσα, τον Δημήτρη Καταλειφό ως Δαρείο, τον Αναστάση Ροϊλό ως Ξέρξη και τον Σταύρο Σβήγκο ως Αγγελιαφόρο, αλλά και τον Χορό σε πρωταγωνιστικό ρόλο, την Παρασκευή και το Σάββατο 3 και 4 Ιουλίου, στις 9 μ.μ., στην Επίδαυρο.
Η παράσταση επικεντρώνεται στη νύχτα μιας βέβαιης καταστροφής, όπου είκοσι πέντε άνθρωποι αναμένουν τα νέα της ήττας στη Σαλαμίνα. Ο θρήνος για τους απολεσθέντες και το παρελθόν κυριαρχούν, ενώ παρουσιάζεται μια μορφή θεάτρου-ντοκουμέντου, που βασίζεται στο έργο του Αισχύλου, ο οποίος υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας της ναυμαχίας.
Η συλλογική απώλεια και το τραύμα εκφράζονται μέσα από τον Χορό των ηθοποιών που παραμένουν διαρκώς επί σκηνής, χρησιμοποιώντας λόγο, κίνηση και μουσική. Οι φόβοι όλων επιβεβαιώνονται. Ανάμεσα στο μέγεθος του πένθους και στην πράξη αντίδρασης που μοιάζει ανέφικτη, αισθάνονται μετέωροι και ανίκανοι να αντιδράσουν έξι άνθρωποι που δύνανται μόνο να κλάψουν.
Η ήττα στη Σαλαμίνα
Με αφηγηματικό σημείο εκκίνησης την καταστροφική ήττα στη Σαλαμίνα, κεντρικός άξονας είναι ο θρήνος, αδιαπραγμάτευτος, διαρκής, επαναλαμβανόμενος για τους πεσόντες, και το ευτυχές παρελθόν που απωλέσθη.
Η τραγωδία, γραμμένη το 472 π.Χ., αποτελεί το αρχαιότερο σωζόμενο πλήρες έργο της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας και την παλαιότερη μεταγραφή γεγονότων της Ιστορίας σε θέατρο. Ο Χρήστος Θεοδωρίδης εργάστηκε στο αντιπολεμικό έργο των Περσών, αποκλίνων από τη μυθική αφήγηση που κατά κανόνα κυριαρχεί στην τραγωδία, όπου ο Αισχύλος συνθέτει το μοναδικό έργο του είδους «θέατρο-ντοκουμέντο» που απαντάται στο σώμα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας.
Αυτόπτης μάρτυρας και στρατιώτης των Αθηναίων στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας (480 π.Χ.), ο ίδιος δημιουργεί μια πρωτοφανή μορφή παραστατικού «ρεπορτάζ» πολέμου μόλις οκτώ έτη μετά. Η Ιστορία ανεβαίνει πρώτη φορά επί σκηνής. Στο καλλιτεχνικό εγχείρημα τίθενται στο επίκεντρο ο άνθρωπος και η απώλεια. Τα ονόματα ανθρώπων, για τα οποία με τόση εμμονή ρωτά ο Χορός τον Αγγελιαφόρο, δεν είναι μόνο περσικά, αλλά είναι ονόματα ανθρώπων που χάθηκαν και χάνονται κάθε λεπτό στο σήμερα. Είκοσι δύο ηθοποιοί, που παραμένουν διαρκώς επί σκηνής, συνθέτουν έναν Χορό-πρωταγωνιστή, που με μόνα εργαλεία τον λόγο, την κίνηση και τη μουσική, εκφράζει το συλλογικό τραύμα μιας αμήχανης κοινωνίας.
