Ο Λουκάς Παπαδήμος ήταν έως πρόσφατα υποδιοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), μια θέση εξαιρετικά τιμητική για μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα.
Το βιογραφικό του βαρύ και οι σπουδές του πολλές και σημαντικές. Ως άνθρωπος είναι ευγενής, μειλίχιος συνομιλητής και άριστος στο να επεξηγεί τα δύσκολα οικονομικά μοντέλα. Ηταν διοικητής στην Τράπεζα της Ελλάδος από το 1994 έως το 2002, οπότε και έφυγε για την ΕΚΤ.
Η χειραψία του, αν και άτονη, σχεδόν παιδική, γίνονταν πάντα με χαμόγελο στη μεγάλη αίθουσα του γραφείου του. Ηταν άριστος δημοσιοσχεσίτης, και με τον Τύπο, ιδιαίτερα τις εφημερίδες, είχε πάντα καλές σχέσεις. Ποτέ δεν φειδόταν χρόνου να μιλάει στους δημοσιογράφους. Ο Τύπος τον προέβαλε, κάτι που άρεσε πολύ στον ίδιο.
Η καλύτερη στιγμή του ήταν η ετήσια έκθεση για την οικονομία που έδινε κάθε χρόνο τον Απρίλιο. Στη συνέλευση των μετόχων εξηγούσε με σταθερή φωνή τις προοπτικές της. Κάποτε στεναχωρούσε με όσα έλεγε τους υπουργούς, όταν έλεγε και έγραφε για καθυστερήσεις, αλλά ήξερε πάντα να κρατάει χαμηλά τις ήπιες ούτως ή άλλως αντιπαραθέσεις του.
Αναμφίβολα ο Λουκάς Παπαδήμος έχει όλα τα χαρακτηριστικά για να είναι ένας καλός γαμπρός, που θα διασφάλιζε μια ήσυχη οικογενειακή ζωή με κοινωνική αναγνώριση και τιμές.
Δεν έχει όμως κανένα από εκείνα που χρειάζεται η χώρα για να εξέλθει από το αδιέξοδο όπου βρίσκεται.
Αντίθετα συμπυκνώνει όλες τις ελλείψεις της ευθυνόφοβης ελληνικής αστικής τάξης, που την καθήλωσαν στο αναπηρικό καρότσι, με κυριότερη την αίσθηση της αποστολής της σύµφωνα µε την οποία ο αστός θα πρέπει να είναι ο καινοτόµος φορέας της πειθαρχηµένης ζωής και των µακροπρόθεσµων στόχων.
Από τη θέση του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος έβλεπε ότι η οικονομία δεν πάει καλά. Εβλεπε ότι τα μεγέθη βελτιώνονται με τη δημιουργική λογιστική, αλλά ποτέ δεν το είπε ξεκάθαρα να το μάθουν οι Ελληνες. Ποτέ δεν βγήκε ευθαρσώς να μας πει ότι οι κυβερνώντες μάς οδηγούσαν στον γκρεμό με την πολιτική που ακολουθούσαν.
Λίγο πριν από την είσοδο της χώρας στο ευρώ είχε γίνει ανέκδοτο στις συσκέψεις που συγκαλούσε ο πρωθυπουργός τότε Κώστας Σημίτης ότι ο Λουκάς Παπαδήμος περίμενε να τοποθετηθούν όλοι για να πει μετά κι αυτός την άποψή του! Τον αποκαλούσαν και σιγουράτζα, κάτι που δεν του άρεσε.
Αυτό του διασφάλιζε τις καλές σχέσεις με όλους. Ποτέ δεν χάλαγε σε κανέναν χατίρι. Και αυτό ανταμείφθηκε σε μια χώρα όπου η ευθυνοφοβία και η δουλοπρέπεια είχαν αναδειχθεί σε μείζονες αρετές.
Πόσα από αυτά που μαθαίνουμε σήμερα για την οικονομία έπρεπε να τα ξέραμε από χθες; Οσοι τα ήξεραν και τα έκρυβαν δεν μπορούν να σώσουν τη χώρα.
