Το 2008, πολλοί αναλυτές έσπευσαν να τον χαρακτηρίσουν τον «σωστό άνθρωπο στη σωστή θέση». Κανείς τότε όμως δεν είχε συνυπολογίσει τις συνέπειες που θα είχε τα επόμενα χρόνια η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση στις πολιτικές του επιλογές – άρα και στην πολιτική του δράση.
Παρ’ όλα αυτά όμως, αν και ο Μπαράκ Ομπάμα κατάφερε τελικά να κρατήσει τα κλειδιά του Λευκού Οίκου για δεύτερη συνεχόμενη θητεία, νικώντας έστω και στα σημεία τον Μιτ Ρόμνεϊ, μόνο για θρίαμβο δεν μπορεί να μιλά. Για «μία νίκη χωρίς θρίαμβο» έκανε λόγο χθες και το «Spiegel» στην ηλεκτρονική του έκδοση, λίγες ώρες μετά τη νικητήρια ομιλία του 44ου προέδρου των ΗΠΑ, ο οποίος «τώρα θα πρέπει να αρκεστεί σε μικρά βήματα, προκειμένου να πετύχει τους πολιτικούς του στόχους».
Κάθε εκλογικό αποτέλεσμα όμως μοιάζει με νόμισμα κι ως εκ τούτου η ανάγνωσή του είναι διπλή. Αν η νίκη του Ομπάμα λοιπόν -που επικράτησε οριακά με 49,6% έναντι 48,9% που συγκέντρωσε ο Ρόμνεϊ, με τον αριθμό των εκλεκτόρων να «κλείνει» στους 303 για τους Δημοκρατικούς και στους 206 για τους Ρεπουμπλικάνους, με τη Φλόριντα να εκκρεμεί- αποτελεί απλώς την τούρτα της νίκης χωρίς το κερασάκι του… θριάμβου, υπάρχει και η οπτική που τονίζει ότι ποτέ μετά τη δεκαετία του ’30 δεν επανεξελέγη πρόεδρος των ΗΠΑ με ποσοστό ανεργίας άνω του 7,2%. Ενώ την ίδια στιγμή μόνο ένας πρόεδρος των Δημοκρατικών, ο Μπιλ Κλίντον, έκανε δύο θητείες μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Υπό αυτό το πρίσμα λοιπόν, ο Ομπάμα θα μπορούσε να είναι υπερήφανος για κάποιες πτυχές της δύσκολης επικράτησής του.
Το πλήθος των ψηφοφόρων του πάντως -αν και μικρότερο απ’ ό,τι πριν από τέσσερα χρόνια- κατά τη διάρκεια της γιορτής που ακολούθησε τη νίκη των Δημοκρατικών δεν έδειχνε διόλου πτοημένο, επευφημώντας τον Αμερικανό πρόεδρο. Κι ο ίδιος ο Ομπάμα πάντως, ανακουφισμένος πια, αφού ανέβηκε στο βήμα για να ξεκινήσει τη νικητήρια ομιλία του, έχοντας στο πλευρό του τη σύζυγό του Μισέλ και τις δύο κόρες τους, Σάσα και Μάλια, όταν εκείνες αποχώρησαν αφέθηκε για λίγο στο τραγούδι του Στίβι Γουόντερ «Signed, sealed, delivered, I’m yours», που έπαιζε στη διαπασών… Κι όταν ήρθε η ώρα της πολιτικής, εμφανίστηκε ενωτικός, τείνοντας χείρα συνεργασίας στον Μιτ Ρόμνεϊ «για την πρόοδο της χώρας», μίλησε για ισότητα, ανθρώπινα δικαιώματα και κοινωνική πολιτική – έννοιες μάλλον άγνωστες αυτόν τον καιρό στην Ευρώπη της σκληρής λιτότητας. Νωρίτερα στο αμερικανικό έθνος είχε απευθυνθεί και ο Μιτ Ρόμνεϊ, ο οποίος, αφού συνεχάρη τον Ομπάμα για τη νίκη του, δήλωσε ότι, αφού «το έθνος επέλεξε άλλον ηγέτη (…), θα συνταχθώ μαζί σας για να προσευχηθούμε θερμά για εκείνον και γι’ αυτό το μεγάλο έθνος».
Οι Ρεπουμπλικάνοι, παρά την ήττα τους πάντως, διατηρούν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων, ενώ οι Δημοκρατικοί συνεχίζουν να διατηρούν τον έλεγχο της Γερουσίας.
Γιώργος Τραπεζιώτης
