Εγραφε η «Αυγή» στις 17 Ιουνίου, σε ρεπορτάζ για την κατάληψη στην ΕΡΤ: «Ο προαύλιος χώρος θυμίζει μια μεγάλη γιορτή, ένα φεστιβάλ ανοιχτό σε κάθε πολίτη. Εκτός από τις βραδινές συναυλίες, που συγκεντρώνουν χιλιάδες πολίτες, υπάρχουν γλέντια με μουσικές της λαϊκής μας παράδοσης, αλλά και συλλογικές κουζίνες με γεύσεις από κάθε γωνιά του κόσμου. “Η Συλλογική κουζίνα της Τετάρτης”, η Συλλογική κουζίνα “El Chef”, η Κολεκτίβα “Καφενείο” από την κατάληψη Βοτανικού Κήπου Πετρούπολης και η Κουζίνα του Nosotros οργάνωσαν χτες το μεσημέρι απεργιακό μαγείρεμα, με πίτα αραβική με πλιγούρι, κιμά και σάλτσα γιαουρτιού. “Από την Ταξίμ και την Ταχρίρ μέχρι την Αγία Παρασκευή μπορεί να γίνει ένα τσουκάλι δρόμος” το μήνυμά τους. Ο αγώνας, άλλωστε, όπως επισημαίνουν οι συγκεντρωμένοι, είναι κοινός».
Ετσι νομίζουν ότι είναι οι επαναστάσεις οι αρχοντορεμπέτες του φραπουτσίνο. Λίγο έθνικ κουζίνα, λίγο ρέγγε στα μεγάφωνα, μπόλικος χαβαλές και βομβαρδισμός μπουρδολογίας από τον κάθε ημιπαράφρονα Ζίζεκ. Πολυβόλα, πείνα, δίψα, βιασμοί, ακρωτηριασμοί, χουντάρες και κρεμάλες -γι’ αυτούς- δεν υπάρχουν. Δεν θέλουν να τα ξέρουν αυτά. Γουστάρουν Τσε Γκεβάρα, αλλά σε συνθήκες Ντίσνεϊλαντ.
Σιέρα Μανέστρα
Κι έχεις τον κ. Τσίπρα, που δεν άντεξε ένα φανταρικό της προκοπής να κάνει δίχως να βάλει βύσμα, να καμώνεται τον Φιντέλ και να ονειρεύεται πλατείες Ταχρίρ και Σιέρα Μαέστρα, με μπόλικη μανέστρα. Από κοντά κι ο κυρ Αλέκος ο Αλαβάνος, με τις πολλές παράξενες ιδέες και τα πάμπολλα λεφτά, που είχε δηλώσει υπέρ της μετεξέλιξης της πλατείας Συντάγματος σε πλατεία Ταχρίρ. Στην παρέα να προσθέσετε και άλλους, παρόμοιας διορατικότητας και αναλυτικής ικανότητας – όλοι προερχόμενοι από τον θίασο της Αριστεράς.
Φυσικά, αν χοντρύνουν τα πράγματα, οι πρώτοι που θα εμφανιστούν πανικόβλητοι στα αεροδρόμια με τα διαβατήρια στα δόντια θα είναι οι επίδοξοι μιμητές των «ανταρτών».
Ευτυχώς, όμως, δύσκολα η χώρα μας θα καταντήσει αντίγραφο της Συρίας, της Τυνησίας, της Αιγύπτου και της Τουρκίας. Οι Ελληνες είμαστε αρκετά εγωιστές για να συσπειρωνόμεθα έτσι εύκολα με αλαλάζοντες παλαβούς και η Ιστορία -μέσω του Ορέστη του Ευρυπίδου- μας έχει διδάξει ότι «ηβάι δήμος ες οργή πεσών» («παραφέρεται ο δήμος όταν οργιστεί»).
Ασ’ τους να τα λένε τα επικολυρικά τους οι χαβιαροαντάρτες, φίλε μου, και πίστευε στον Θεό. Μόνον αυτός θα μας σώσει. Ουδείς άλλος.
Παναγιώτης Λιάκος
