Τελικά, το αναπόφευκτο -ή, μάλλον, το αναμενόμενο- συνέβη, με το περίφημο «Ισλαμικό Κράτος» να δέχεται μια συντονισμένη και έντονη επίθεση την περασμένη Δευτέρα από 47 πυραύλους Τomahawk και περίπου 50 αεροσκάφη που, σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις ζημιών των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, είχαν άμεσα αποτελέσματα και υποβάθμισαν τη δυνατότητά του να κινείται και να επιχειρεί ελεύθερα στην περιοχή όπου δρούσε μέχρι τώρα.
Οπως είχαμε αναφέρει στο φύλλο της 7ης Σεπτεμβρίου, οι πληροφορίες ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ συλλέγουν ήδη τα απαραίτητα στοιχεία για μια στρατιωτική επέμβαση επιβεβαιώνουν την άποψη ότι η έναρξη των επιχειρήσεων δεν είναι μακριά. Αν κάτι τις επιταχύνει, είχαμε σημειώσει τότε, θα είναι η επανάληψη των εκτελέσεων διά αποκεφαλισμών που απείλησε ο «χαλίφης» Αλ Μπαγκντάντι, σε περίπτωση που συνεχίζονταν οι αεροπορικές επιθέσεις εναντίον του «κράτους» του, που σκοπίμως προβάλλονται ιδιαίτερα για να προκαλέσουν σοκ και δέος στους αντιπάλους του.
Πάγια τακτική
Μόνο που στην περίπτωση της Δύσεως, και κυρίως των Αμερικανών, είχαμε επισημάνει τότε ότι η πρόκληση δέους αυτού του είδους -που αποτελεί πάγια τακτική του «χαλίφη» και τη χρησιμοποιεί κατά κόρον στο Ιράκ και στη Συρία για να παραλύει το ηθικό και τη θέληση των αντιπάλων του για αντίσταση- θα λειτουργήσει εις βάρος τόσο του «κράτους» του όσο και του ιδίου, καθώς ουδόλως μπορεί να αποκλεισθεί η πιθανότητα να αποτελέσει ο ίδιος στόχο επιθέσεως από αμερικανικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος.
Τα γεγονότα που επακολούθησαν επιβεβαίωσαν την προφανή αυτή εκτίμηση, καθώς οι μέχρι τότε περιορισμένες αεροπορικές επιθέσεις των αμερικανικών αεροσκαφών για την προστασία των Κούρδων πήραν, την περασμένη Δευτέρα, τη μορφή των αστραπιαίων και δραστικών πληγμάτων ακριβείας εναντίον ζωτικής σημασίας στόχων, αλλά και στοχευμένων επιθέσεων εναντίον συγκεκριμένων στελεχών των τζιχαντιστών, όπως θα δούμε παρακάτω. Οπως ανεμένετο, η επιχείρηση εναντίον του Ισλαμικού Κράτους δεν έγινε μόνο από αμερικανικές δυνάμεις, αλλά από έναν συνασπισμό στον οποίο δήλωσαν ήδη συμμετοχή άνω των 40 κρατών, με κύρια μεταξύ αυτών τη Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία, το Μπαχρέιν, το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Αυστραλία, τη Γαλλία (η οποία δέχτηκε να επιχειρεί μόνο στο Ιράκ) και την Αγγλία, που για την ώρα προσφέρει μόνο ανθρωπιστική βοήθεια, αλλά αναμένεται εντός της εβδομάδας να αποφασίσει την ενεργό συμμετοχή της στον πόλεμο εναντίον του κράτους του Αλ Μπαγκντάντι.
Ενα χαρακτηριστικό της επιχειρήσεως ήταν το γεγονός ότι, εκτός από τους πληγέντες «σκληρούς στόχους» (εγκαταστάσεις κ.λπ.), υπήρξε η γνωστή διάκριση μεταξύ αυτών και των επιθέσεων εναντίον υψηλόβαθμων στελεχών, μια τακτική που ακολουθούν πάγια οι Αμερικανοί στον πόλεμο εναντίον της Αλ Κάιντα. Κύριοι, μεταξύ αυτών, θα πρέπει να θεωρούνται ο «χαλίφης» του Ισλαμικού Κράτους καθώς και τα ελάχιστα γνωστά στελέχη της μυστηριώδους οργανώσεως Χορασάν (Khorasan).
Η οργάνωση αυτή, που φέρει την ονομασία συγκεκριμένης γεωγραφικής περιοχής στο Νότιο Ιράν και εκτείνεται μέχρι το Αφγανιστάν, ήταν και η αφορμή, όπως συνάγεται από πληροφορίες, για την επιτάχυνση της ενάρξεως των αμερικανικών επιχειρήσεων. Συγκεκριμένως, η οργάνωση αυτή, η οποία είναι σε άμεση σχέση με την Αλ Κάιντα και διαθέτει μα δύναμη ανερχόμενη σε 50 περίπου βετεράνους τζιχαντιστές, είχε καταφέρει από πέρυσι να διεισδύσει στην περιοχή, επωφελούμενη του χάους του πολέμου στη Συρία, με σκοπό να αναλάβει από εκεί την εκτέλεση επιχειρήσεων εναντίον των ΗΠΑ και εν γένει της Δύσεως. Τούτο εντασσόταν στο σχέδιο της Αλ Κάιντα να επιχειρεί στο Ιράκ και στη Συρία μέσω της Αλ Νούσρα και στο εξωτερικό μέσω της ως άνω οργανώσεως Χορασάν.
Επικεφαλής της οργανώσεως, η οποία αποφεύγει συστηματικώς τη δημοσιότητα, φέρεται ότι είναι ένας 33χρονος υπήκοος του Κουβέιτ με το όνομα Muhsin Al-Fadhli, σημαίνον στέλεχος της Αλ Κάιντα, ο οποίος, σύμφωνα με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ήταν τόσο στενός συνεργάτης του Οσάμα Μπιν Λάντεν ώστε ήταν από τους ελάχιστους συνεργάτες του τελευταίου που γνώριζαν τη σχεδιαζόμενη τότε επιχείρηση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Κατά την ίδια ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ο Αλ Φάδλι συνεργαζόταν με πλούσιους υποστηρικτές της τζιχάντ στο Κουβέιτ, με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για την υποστήριξη των μαχητών της Αλ Κάιντα στη Συρία.
Ο Τζορτζ Μπους
Σε έναν λόγο του στις Βρυξέλλες, το 2005, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους είχε αναφέρει ότι ο Αλ Φάδλι είχε βοηθήσει τους τρομοκράτες που έπληξαν με βόμβες ένα γαλλικό τάνκερ το 2002, πλησίον των ακτών της Υεμένης, με αποτέλεσμα τον θάνατο ενός ατόμου και τη μόλυνση με πετρέλαιο (50.000 βαρέλια) μιας περιοχής 45 μιλίων κατά μήκος των ακτών. Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες, η οργάνωσή του συνεργαζόταν με έμπειρους κατασκευαστές βομβών στην Υεμένη, με τρεις από αυτές να καταφέρνουν μάλιστα να φθάσουν σε αντίστοιχο αριθμό πολιτικών αεροσκαφών, χωρίς όμως οι επιχειρήσεις αυτές να στεφθούν με επιτυχία λόγω της παρεμβάσεως των δυτικών υπηρεσιών πληροφοριών.
Σύμφωνα με δηλώσεις υψηλόβαθμων αξιωματούχων των ΗΠΑ, υπήρχαν πληροφορίες ότι η εν λόγω οργάνωση ήταν στα πρόθυρα εκτελέσεως επιθέσεων εναντίον αμερικανικών και ευρωπαϊκών στόχων. Ολες οι δηλώσεις Αμερικανών αξιωματούχων, μεταξύ των οποίων και ο επικεφαλής όλων των υπηρεσιών πληροφοριών της χώρας (Director of National Intelligence) James Clapper, επικαλέσθηκαν τον επικείμενο κίνδυνο των επιθέσεων αυτών για να την επιτάχυνση των επιχειρήσεων στο Ιράκ και στη Συρία, επισημαίνοντας ότι η οργάνωση Χορασάν αποτελούσε τον ίδιο κίνδυνο για την ασφάλεια των ΗΠΑ που αποτελούσε και η Αλ Κάιντα.
Η επιλογή του χρόνου επίθεσης
Μια πιθανή, πάντως, εξήγηση για την εκδήλωση των αμερικανικών επιθέσεων την εβδομάδα αυτή είναι ότι οι αμερικανικές υπηρεσίες -που παρακολουθούν για πάνω από μία δεκαετία τον Αλ Φάδλι και τον έχουν επικηρύξει με 7.000.000 δολάρια- είχαν εντοπίσει την παρουσία του στη Συρία, γεγονός που αποτελούσε μοναδική ευκαιρία για την εξόντωσή του. Εάν οι στοχευμένες επιθέσεις της Δευτέρας πέτυχαν αυτή τη φορά τον Αλ Φάδλι δεν είναι γνωστό για την ώρα.
Το ίδιο προφανώς αφορά και τον Αλ Μπαγκντάντι, ο οποίος, όπως προκύπτει από τη μέχρι τώρα πολιτεία του, μάλλον δεν έχει επίγνωση του πού θα καταλήξουν ο θρησκευτικός φανατισμός και η φιλοδοξία του να γίνει χαλίφης.
Η εκτίμηση των ζημιών και το κόστος
Αν και το Πεντάγωνο δεν είχε ολοκληρώσει την εκτίμηση ζημιών μάχης (battle damage assessment) τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, οι πρώτες ενδείξεις λένε ότι οι επιθέσεις σημείωσαν μεγάλη επιτυχία, με τις απώλειες των τζιχαντιστών να εκτιμώνται σε πάνω από 70 νεκρούς και σε άγνωστο αριθμό τραυματιών, εκτός φυσικά από την καταστροφή των πληγέντων στόχων. Αποτέλεσμα των επιθέσεων αυτών εκτιμάται ότι θα είναι η κάθετη υποβάθμιση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων του κράτους των τζιχαντιστών, ιδίως εάν συνεχισθούν με τον ίδιο ρυθμό οι εναντίον τους επιχειρήσεις, κάτι που πρέπει να θεωρείται βέβαιο. Σε τούτο θα συμβάλει και η διακοπή ενισχύσεώς τους με όπλα και εφόδια από τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, που συμμετέχουν πλέον στον συνασπισμό εναντίον τους.
Οσο για το κόστος των επιχειρήσεων, αυτό ανήλθε σε 7.500.000 δολάρια την ημέρα από τον περασμένο Αύγουστο, ενώ σε περίπτωση που η επιχείρηση συνεχιστεί με τον ίδιο ρυθμό το κόστος εκτιμάται ότι θα ανέλθει στο 1,5 δισ. δολάρια τον μήνα.
Μάνος Ηλιάδης
