«Ξέθαψαν» τους σκουριασμένους σκελετούς,τα αραχνιασμένα τιμόνια,και τις ξεχαρβαλωμένες σέλες και άρχισαν τις ορθοπεταλιές στους κεντρικούς δρόμους του Αργους. Ποδήλατα- αντίκες του 1910, στρατιωτικά μοντέλα του 1940 αλλά και συλλεκτικά κομμάτια του 1950 και του 1960 βγήκαν από υπόγεια, πατάρια και αποθήκες και εδώ και μια τριετία «συντροφεύουν» τα μέλη της Ομάδας Κλασικού Ποδήλατου Αργους (ΟΚΠΑ)
{Από το περιοδικό «δ» που κυκλοφορεί με την «κυριακάτικη δημοκρατία»}
«Ξέθαψαν» τα παλιά ποδήλατα των γονιών και των παππούδων τους, «σουλούπωσαν» τους σκουριασμένους σκελετούς, τα αραχνιασμένα τιμόνια και τις ξεχαρβαλωμένες σέλες και άρχισαν τις ορθοπεταλιές στους κεντρικούς δρόμους του Αργους. Ποδήλατα «αντίκες» του 1910, στρατιωτικά μοντέλα του 1940 αλλά και συλλεκτικά «κομμάτια» του 1950 και του 1960 βγήκαν από υπόγεια, πατάρια και αποθήκες και εδώ και μία τριετία «συντροφεύουν» τα μέλη της Ομάδας Κλασικού Ποδηλάτου Αργους (ΟΚΠΑ) στις καθημερινές βόλτες, στις κοντινές εκδρομές αλλά και στις εξορμήσεις τους εκτός των τειχών της πόλης.
«Ξεκινήσαμε το 2013, μια παρέα πέντε έξι φίλων με… τρέλα για το ποδήλατο. Αλλος είχε ένα δικό του, παιδικό, άλλος του πατέρα του, βρήκαμε ανταλλακτικά και τους δώσαμε ξανά… ζωή. Στην αρχή, οι περισσότεροι μας αντιμετώπιζαν σαν ένα ευχάριστο και ασυνήθιστο θέαμα. Στην πορεία μάς γνώρισαν, ήρθαν κοντά μας, ενώ αρκετοί κόλλησαν το… μικρόβιο και μας ακολούθησαν» λέει εκ μέρους της ΟΚΠΑ ο Προκόπης Λαγός. Η ομάδα μετράει σήμερα 50 μέλη, ηλικίας 14-60 ετών και περίπου 100 «ετοιμοπόλεμα» ποδήλατα, που σουλατσάρουν στο Αργος, συμμετέχουν σε εκθέσεις και τρέχουν σε ποδηλατικούς αγώνες και μαραθωνίους.
«Τα παλαιότερα ποδήλατά μας κατασκευάστηκαν λίγο μετά το 1900. Εχουμε όμως και νεότερα μοντέλα, του 1960 ή του 1970. Στην ΟΚΠΑ δεχόμαστε ποδήλατα που σχεδιάστηκαν πριν από το 1980, αυτά θεωρούνται κλασικά. Και απαραίτητη προϋπόθεση είναι να κυκλοφορούν, να βγαίνουν στον δρόμο. Τα ποδήλατα δεν είναι για τις βιτρίνες των μουσείων!» αναφέρει ο κ. Λαγός.
Οι συλλογές
Στη… συλλογή της ΟΚΠΑ φιγουράρουν σπάνιοι σκελετοί της Goebel, της Bismarck, της Raleigh, της Goricke και άλλων εταιριών, που είναι άγνωστες στους νεοτέρους, αλλά ξυπνούν μνήμες μιας άλλης εποχής στους μεγαλυτέρους της ομάδας.
«Είναι μάρκες παλιές, ξεχασμένες αλλά συνδεδεμένες με τα παιδικά μας χρόνια. Και ήταν ακριβώς αυτές οι αναμνήσεις αλλά και ο σεβασμός για τα παλιά ποδήλατα -που… μεγάλωσαν οικογένειες, καθώς πολλοί εργαζόμενοι τα χρησιμοποιούσαν για τις καθημερινές μετακινήσεις τους-, που μας έδωσαν κίνητρο να τα σώσουμε. Για να μη σβήσει η ιστορία τους, να μη σταματήσουν οι βόλτες μας, για να τα γνωρίσουν τα παιδιά μας». Η… αναπαλαίωση ενός κλασικού ποδηλάτου κοστίζει 500-1.500 ευρώ. Τα αναγκαία εξαρτήματα και τα κατάλληλα αξεσουάρ εντοπίζονται συνήθως στο διαδίκτυο και φτάνουν στη χώρα μας από την Αγγλία ή την Ινδία. «Πριν από μερικά χρόνια μπορούσες να βρεις ολόκληρο ποδήλατο με 50 ευρώ! Τώρα έχουν… ξυπνήσει όλοι. Εχουν καταλάβει την αξία αυτών των ποδηλάτων. Δεν είναι εύκολο να τα φτιάξεις, χρειάζονται χρήματα και κόπος».
Αλλά και η οδήγησή τους δεν είναι εύκολη υπόθεση. «Είναι ποδήλατα… παράξενα. Βαριά, σιδερένια και ψηλά. Δεν μπορούν όλοι να τα κουμαντάρουν. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν έχουμε πολλές γυναίκες στην ομάδα». Μέλη της ΟΚΠΑ, όμως, είναι αρκετοί συλλέκτες που δεν διστάζουν να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη προκειμένου να φέρουν ένα συλλεκτικό μοντέλο του 1910 ή του 1920 από το εξωτερικό. «Εχουμε και τέτοιους ανθρώπους στην παρέα μας, συλλέκτες… δυνατούς. Το κίνητρό τους, όμως, δεν είναι η επίδειξη, δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν ή να επισκιάσουν τους υπολοίπους. Στην ΟΚΠΑ μοιραζόμαστε όλοι το ίδιο χόμπι, την ίδια αγάπη για το παλιό ποδήλατο. Είμαστε όλοι ίσοι».
Και οι αποφάσεις λαμβάνονται συλλογικά. «Υπάρχει μια συντονιστική επιτροπή που αποφασίζει για τις εκδηλώσεις. Εχουμε τρέξει σε αγώνες στο Αργος, στο Ναύπλιο, στις Μυκήνες, πήγαμε πέρυσι στις Σπέτσες, φτιάξαμε ακόμα και αποκριάτικη ομάδα για το καρναβάλι. Το σημαντικότερο για εμάς όμως είναι να κάνουμε… πετάλι. Να… ταξιδεύουμε καθημερινά στην πόλη μας, όλοι μαζί ή έστω σε μικρές παρέες των τριών τεσσάρων ατόμων. Γιατί το ποδήλατο είναι τρόπος ζωής» καταλήγει ο κ. Λαγός.
Εμπόδιο η κρίση
Υπάρχουν όμως και φορές που τα καλοσυντηρημένα ποδήλατα της ΟΚΠΑ και η δίψα των μελών της για ορθοπεταλιές δεν μπορούν να ξεπεράσουν τα… εμπόδια που δημιουργεί η οικονομική κρίση στη χώρα μας. «Πού να βρεις σήμερα 500 ή 1.000 ευρώ για να φτιάξεις το παλιό σου ποδήλατο; Αρκετοί θέλουν, αλλά δεν μπορούν. Και στις εκδηλώσεις δεν έχουν όλοι τη δυνατότητα να ακολουθήσουν. Οταν το κόστος συμμετοχής σε έναν αγώνα ή μια έκθεση εκτός Αργους φτάνει τα 20-30 ευρώ και θέλεις άλλα 50 ευρώ για τη βενζίνη, το φαγητό και τον καφέ σου, το σκέφτεσαι διπλά πριν ξεκινήσεις. Χρειάζεται και ένα μικρό ποσό για τη συντήρηση, για τις ζημιές που βγαίνουν κάθε τόσο… Ολα αυτά μας πάνε πίσω» σημειώνει ο κ. Λαγός.
Εκτός από τα προβλήματα που «γεννάει» η κρίση, υπάρχουν όμως και άλλες δυσκολίες. «Επειδή όλοι πια γνωρίζουν ότι τα συγκεκριμένα ποδήλατα είναι πολύτιμα, έχουμε και αρκετά περιστατικά κλοπών. Δεν μπορείς να αφήσεις ένα παλιό ποδήλατο στον δρόμο, θα κάνει… φτερά! Τα φυλάμε στο σαλόνι μας και στην κρεβατοκάμαρά μας! Πέρα από το οικονομικό, έχουν και μεγάλη συναισθηματική αξία, επομένως, τα προσέχουμε σαν τα μάτια μας» αναφέρει ο ίδιος.
Γεράσιμος Κόντος
