Στις ανδρικές φυλακές 44 Μπέλοβο στην περιοχή της Κούζμπα δημιουργήθηκε πριν από τρία χρόνια η πρώτη εκκλησιαστική χορωδία. Μέλη της είναι έξι έγκλειστοι και ιδρυτής της ο π. Νήφων, ο υπεύθυνος του παρεκκλησίου, που επιτελεί σημαντικό έργο
Στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και στο 25ο κεφάλαιο αυτού διασώζεται η παραβολή της Μέλλουσας Κρίσης, που ακούγεται την Κυριακή των Απόκρεω. Η παραβολή επισημαίνει την τελική φάση της δικαιοσύνης του Θεού, όταν οι δίκαιοι θα λάμψουν σαν τον ήλιο και οι άδικοι θα τιμωρηθούν αιώνια.
Στο πλαίσιο της παραβολής αυτής, αναφέρονται τα εξής: «Ελάτε οι ευλογημένοι του Πατέρα μου, κληρονομήστε τη Βασιλεία του Θεού, επειδή πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω, ήμουν ξένος και με φιλοξενήσατε, ήμουν γυμνός και με ντύσατε, ασθένησα και με επισκεφθήκατε, σε φυλακή ήμουν και ήρθατε κοντά σε μένα» θα πει ο Κύριος. Μέσα σε αυτή την παραβολή, όπως και σε άλλες, εμφανίζεται και πάλι το μεγαλείο της αγάπης προς τον πλησίον, ακόμα και σ’ εκείνον ο οποίος με τις πράξεις του μοιάζει κάποια στιγμή της ζωής του μακριά από τον Θεό.
Χιλιάδες άνθρωποι σε όλο τον κόσμο βρίσκονται σε ένα κελί φυλακής, εκτίοντας την ποινή τους για διάφορα αδικήματα. Πολλοί από αυτούς δεν θα καταφέρουν να βρουν τον δρόμο τους. Θα υπάρξουν όμως και κάποιοι οι οποίοι δεν θα εγκαταλείψουν στις δυσκολίες την πίστη τους και ακόμα και μέσα στη φυλακή μπορεί να βρουν τον δρόμο τους προς τον Θεό.
Μια ιστορία η οποία διαδραματίζεται τα τελευταία χρόνια στη Ρωσία αποτελεί ακόμα ένα σημείο το οποίο μας υπενθυμίζει ότι «τα αδύνατα παρά τοις ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστίν». Πιο συγκεκριμένα, στις ανδρικές φυλακές 44 Μπέλοβο της περιοχής Κούζμπα της Ρωσίας δημιουργήθηκε η πρώτη εκκλησιαστική χορωδία κρατουμένων. Η χορωδία αυτή αποτελείται από έξι κρατουμένους και ιδρύθηκε από τον υπεύθυνο του παρεκκλησίου της φυλακής π. Νήφωνα, ο οποίος είχε ήδη παρουσιάσει σημαντικό έργο στις εν λόγω φυλακές.
ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ
Ο π. Νήφων πριν από περίπου τρία χρόνια σκέφτηκε αυτό τον τρόπο, ώστε να προτείνει σε κρατουμένους να βρουν διάφορα μέσα για να κάνουν τον χρόνο τους πιο δημιουργικό και, ταυτόχρονα, να διδαχθούν όσο γίνεται περισσότερα για τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας. Ο ίδιος τονίζει σε τοπικά μέσα: «Δεν ήταν καθόλου εύκολο αυτή η ιδέα να υλοποιηθεί, γιατί θα έπρεπε να μιλήσουμε και με ανθρώπους οι οποίοι δεν ήταν εντελώς μακριά από τη ζωή της Εκκλησίας, αλλά θα έπρεπε να θέλουν και οι ίδιοι να συμμετάσχουν ενεργά σε αυτό το εγχείρημα».
Και συμπληρώνει: «Βρέθηκαν έξι εθελοντές και έτσι αρχίσαμε τις πρώτες συναντήσεις γι’ αυτό τον σκοπό, δηλαδή για τη δημιουργία της εκκλησιαστικής χορωδίας των φυλακών». «Δεν γνωρίζω αν υπάρχει κάτι ανάλογο κάπου αλλού, αλλά εκείνο που με ενδιέφερε ήταν να μιλήσουμε στα παιδιά αυτά πιο συγκεκριμένα για τον Θεό. Υπήρχε καλύτερος τρόπος από τη συμμετοχή στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας;» επισημαίνει.
Στην ερώτηση πώς δέχτηκαν αρχικά αυτή την πρότασή του οι κρατούμενοι απάντησε: «Μπορώ να πω ότι εκείνοι οι οποίοι ήθελαν να συμμετάσχουν εκδήλωσαν γρήγορα την επιθυμία τους να το κάνουν, καθένας για τον δικό του, προσωπικό λόγο, όλοι όμως σε μια βασική κατεύθυνση, που έχει σχέση με την πίστη και τη θρησκεία».
Και αναφέρει τα εξής: «Οι πρώτες συναντήσεις είχαν περισσότερο εκπαιδευτικό χαρακτήρα, αλλά κάποιοι από τους συμμετέχοντες είχαν πιο ενεργή επαφή με την Εκκλησία. Ετσι, ήταν πιο εύκολο γι’ αυτούς να πάρουν μέρος».
«ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΕΛΠΙΔΑΣ»
Υστερα από το πρώτο διάστημα λειτουργίας της εκκλησιαστικής χορωδίας των φυλακών, η συμμετοχή έγινε πιο έντονη και τα μέλη της έδιναν το «παρών» με ακόμα μεγαλύτερη προσήλωση και μια ιδιαίτερη διάθεση να μάθουν όσο μπορούσαν περισσότερα. Ο π. Νήφων, καθημερινός συμπαραστάτης τους, έβλεπε τη διάθεσή τους και την ειλικρινή πίστη και προσήλωσή τους στον Θεό. Οσο για το μέλλον της χορωδίας, ο ίδιος τονίζει: «Νομίζω ότι θα συνεχίσουμε. Αλλωστε, είναι ένα εγχείρημα το οποίο έχει την υποστήριξη και όσων κρατουμένων δεν συμμετέχουν ενεργά στη χορωδία. Τολμώ να πω ότι και εδώ η Εκκλησία είναι ένα παράθυρο ελπίδας για τους ανθρώπους που έχουν πολύ μεγάλη ανάγκη να ακούσουν και να μιλήσουν για τον Θεό. Αλλωστε, η πίστη είναι κάτι το δεδομένο και για εκείνους που βρίσκονται στη χορωδία αυτή, αλλά και για τους περισσότερους κρατουμένους της φυλακής».
Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
