Από τον
Νίκο Σταματάκη*
Τα πολλά σχόλια που προκάλεσε το τελευταίο άρθρο 
μας («Ποιος είναι αληθινός Ελληνας; DNA και ελληνική ταυτότητα»), για τα οποία ευχαριστώ από καρδιάς τους φίλους αναγνώστες, επιβάλλουν να επανέλθουμε για να εξηγήσουμε κάποιες «νεωτερικές» ιδέες. Καταρχήν συνοψίσαμε τη σημασία των ευρύτατων ερευνών DNA για τον Ελληνισμό που αποδεικνύουν ότι ο ελληνικός πληθυσμός: 1) Eίναι αυτόχθων τις τελευταίες χιλιάδες χρόνια, 2) Eχει βιολογική συνέχεια και οι επιμιξίες είναι αμελητέες και 3) Το ελληνικό DNA έχει παγκόσμια εξάπλωση από τις ακτές της Μεσογείου στην Λατινική Αμερική και από την Μαύρη Θάλασσα και τη Μ.Ανατολή έως την Κεντρική Ασία αλλά και την Κίνα!
Αυτή η τελευταία ανακάλυψη οδήγησε κάποιους να μας αποδώσουν κάποια «απλοϊκότητα», ότι δηλαδή συγχέουμε την βιολογική με την εθνική ταυτότητα. Όμως τις τελευταίες δεκαετίες έχει καταρριφθεί η παλαιότερη «αριστερογενής» ιδέα ότι το βιολογικό υπόβαθρο έχει σημασία μικρότερη σε σχέση με την «κοινωνικοποίηση» ατόμων και ομάδων μέσα από την εκπαίδευση και τους λοιπούς κοινωνικούς μηχανισμούς. Αντίθετα έχει αποδειχτεί η τεράστια σημασία των γονιδίων. Για να δώσουμε ένα σχετικό με το θέμα μας παράδειγμα, οι συνεχώς άριστες επιδόσεις γενεών Ελλήνων στα μαθηματικά και τις επιστήμες δεν μπορούν να εξηγηθούν μόνο από το, πλέον υποβαθμισμένο, εκπαιδευτικό σύστημα αλλά πιθανότατα, και αυτό μένει να αποδειχτεί επιστημονικά, από το γενετικό υπόβαθρο του Ελληνισμού. Από την άλλη πλευρά, δεν είναι μακριά η στιγμή που θα αποδειχτεί επιστημονικά ότι η γερμανική πειθαρχία και υπακοή στη λογική της αγέλης έχει γενετικές βάσεις…
Καθώς οι αναλύσεις DNA γίνονται όλο και πιο δημοφιλείς, στα επόμενα χρόνια εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως θα ανακαλύψουν ότι είναι κατά μέρος γενετικά Ελληνες. Αυτό συμβαίνει στις μέρες μας στην Αμερική, όπου καθημερινά χιλιάδες άτομα, ιδίως όσοι κατάγονται από Λατινική Αμερική αλλά όχι μόνο, διαπιστώνουν – με την ανάλυση του DNA – ελληνική γενετική καταγωγή σε ποσοστά που συνήθως ξεπερνούν το 20%. Πως μπορούμε να αγνοήσουμε αυτό το γεγονός όταν ήδη έχουμε στα χέρια μας την παγκόσμια ακτινοβολία της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς;
Αγαπητοί αναγνώστες, όχι μόνο δεν μπορούμε να το αγνοήσουμε αλλά πρέπει να αναλογιστούμε την μεγάλη μας ευθύνη. Ένα έθνος που συνδυάζει την παγκόσμια ακτινοβολία της πολιτιστικής του κληρονομιάς με μια παγκόσμια γενετική εξάπλωση, ένα έθνος που έχει στην ουσία την παγκοσμιότητα «στο αίμα του», ένα έθνος που δεν μπορεί να συλλάβει την ταυτότητά του παρά μόνο μέσω του μύθου του «Οδυσσέα», αλλά και των λοιπών παγκόσμιων ελληνικών «μύθων» όπως Μέγας Αλέξανδρος, Ωνάσης, Ζορμπάς (ας με συγχωρήσουν όσοι παθαίνουν «δυσκοιλιότητα» από τη συνεύρεση αυτών των ονομάτων στην ίδια πρόταση αλλά γίνεται για την δύναμη του συμβολισμού τους), ένα έθνος συνώνυμο με την έννοια μετανάστευση και «Διασπορά» που ακόμα και σήμερα αναδεικνύεται παγκοσμίως με τις επιδόσεις του στις επιστήμες αλλά και με την ναυτιλία του, ένα τέτοιο έθνος έχει χρέος να χρησιμοποιήσει αυτή τη μοναδικότητά του, την παγκοσμιότητα, προς όφελος της ανθρωπότητας.
Να σημειώσω εδώ χάριν της επετείου της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας, ότι η ελληνική μοναδικότητα της παγκοσμιότητας, συνδυάζεται άριστα και σχετίζεται άμεσα, με την μοναδικότητα του αμερικανικού πειράματος, με τα παγκόσμια ιδανικά που εκφράστηκαν από την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και το Αμερικανικό Σύνταγμα. Δεν νομίζω ότι είμαι ο μόνος υποστήριξε ότι τέτοια ιδανικά όπως το Ελληνικό και το Αμερικανικό έχουν στόχο την τελειωτική ολοκλήρωση τους μέσα από την παγκόσμια εφαρμογή τους. Όμως ας μην συγχέουμε εδώ την γνωστή καραμέλα της «παγκοσμιοποίησης» του Σόρος και των λοιπών σκοτεινών κύκλων που επιδιώκουν τον ιδιοτελή έλεγχο της ανθρωπότητας με την παγκοσμιότητα των ιδανικών.
Ποιος είναι ο κοινός παρονομαστής όλων αυτών των ελληνικών «πρωτοτύπων» με παγκόσμια εμβέλεια (Οδυσσέας, Μ.Αλέξανδρος, Ωνάσης, Ζορμπάς) όσο και αν αρχικά φαντάζουν σε δυσαρμονία; Πρόκειται ασφαλώς για την κυριαρχία της ανθρωπιάς, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε ένα υπόβαθρο πρωτοκαθεδρίας του ατόμου απέναντι στην άμορφη, απρόσωπη, μάζα. Ο ελληνισμός ποτέ δεν ήταν κατακτητικός, υποδουλωτικός. Η ελληνική πολιτιστική παγκοσμιότητα ήταν πάντοτε ειρηνική και η παγκόσμια ελληνική γενετική εξάπλωση δεν θα λάμβανε ποτέ την έννοια της ναζιστικής ή ιαπωνικής ή οθωμανικής «φυλετικής ανωτερότητας» και της ισοπεδωτικής μάζας. Ακόμα και στην περίπτωση του μεγαλύτερου στρατηλάτη και κατακτητή της ανθρωπότητας, του Μ.Αλεξάνδρου, η παγκόσμια ευγνωμοσύνη για την κληρονομιά αυτή εκφράζεται σήμερα, ναι τώρα, σήμερα, με την ελληνική επιγραφή «ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ» πάνω από τα κτίσματα των διοδίων της κεντρικής εισόδου της, αραβικής πλέον, πόλης.
Κανείς, ούτε ο Καζαντζάκης, δεν εξέφρασε αυτήν την παγκοσμιότητα του Ελληνισμού, αλλά και το συναφές ΧΡΕΟΣ, καλύτερα από τον Μίκη Θεοδωράκη που έγραψε την καλύτερη παγκοσμίως μουσική για το Εβραϊκό Ολοκαύτωμα («Μαουτχάουζεν») και είναι ταυτόχρονα από τις λίγες προσωπικότητες που θα μπορούσαν να σταθούν μέσα στην ισραηλινή βουλή, την Κνεσέτ, και να απαιτήσουν από το Ισραήλ να σεβαστεί τα δικαιώματα των Παλαιστινίων. Όταν ο Θεός τον πάρει κάποτε κοντά του, και ελπίζουμε να αργήσει, θα τον κλάψουν, ευχόμαστε μονιασμένοι, Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι, θα τον πενθήσουν περισσότερο από την Ελλάδα στη μακρινή Χιλή όπου το «Κάντο Χενεράλ» είναι σχεδόν εθνικός ύμνος…
Αυτή η προαιώνια πάλη του Ελληνισμού για την πρωτοκαθεδρία του ατόμου απέναντι στην άμορφη μάζα και για τα ανθρώπινα δικαιώματα μπορεί να έχει πολλά πρακτικά αποτελέσματα στον αγώνα της ανθρωπότητας εναντίον του ισλαμοφασισμού. Δεν θα μπορούσε άραγε ο Ελληνισμός, με την πειθώ που διαθέτει στις αραβικές και μουσουλμανικές χώρες, να πρωτοστατήσει στην εφαρμογή μιας νέας «Χάρτας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου»; Οπου η «ολοπρόσωπη μπούρκα» δεν θα έχει καμία απολύτως θέση και όπου εφαρμογή του ισλαμικού νόμου, της σαρίας θα αποκλείεται όταν είναι σε αντίθεση με τα ανθρώπινα δικαιώματα σε όσες χώρες θέλουν να είναι μέλη παγκόσμιων οργανισμών και παγκόσμιων θεσμών;
Εναυσμα για παρόμοιες προτροπές έδωσε πρόσφατα κάτι στο οποίο όλοι συμφωνούμε, ότι παιδιά όπως οι Αντετοκούμπο απολύτως δικαιούνται να έχουν ελληνικό διαβατήριο. Είναι ΧΡΕΟΣ μας ως Ελλήνων να είμαστε ηγέτες στην παγκόσμια εφαρμογή των ιδανικών μας, στην υπέρβαση των στενών φυλετικών ή γενετικών ή κρατικών ορίων της ταυτότητας μας. Δεν μπορεί να νοείται η απονομή ελληνικής ιθαγένειας ως βραβείο αριστείας (όπως στους Αντετοκούμπο), αλλά ως συναίσθηση του τι εστί να είσαι Ελληνας και ως βαθιά αποδοχή και εφαρμογή των ελληνικών πανανθρώπινων ιδανικών. Δεν είναι στόχος του σύντομου αυτού κειμένου να εξειδικεύσει τους όρους – στην εξειδίκευση θα επανέλθουμε προσεχώς. Αλλά είναι ασφαλώς στόχος να αναδείξουμε ΤΟ ΧΡΕΟΣ που έχουμε ως Ελληνες να ΜΗΝ κρυβόμαστε υποκριτικά πίσω από το δάκτυλό μας. Μπορούμε «να κάτσουμε στα αυγά μας», όπως θα μπορούσαμε και άλλοτε στην ιστορία μας. Μπορούμε να παραμείνουμε αδρανείς στα τεκταινόμενα γύρω μας. Αλλά αν το κάνουμε δεν θα είμαστε Ελληνες. Ποτέ δεν ήμασταν φτιαγμένοι για τα μικρά και τα ανούσια – μας οδήγησε εκεί μια ανάξια ηγεσία. Για τα μεγάλα ας πορευθούμε, ατενίζοντας άφοβα το μέλλον. Για τα μεγάλα, ολοταχώς μπροστά…
*Ο Νίκος Σταματάκης είναι διδάκτωρ κοινωνικών επιστημών, διεθνολόγος και επιχειρηματίας που ζει και εργάζεται στη Ν.Υόρκη.
