Την εγκαινίασε ο Κ. Μητσοτάκης, απαντώντας σε ερώτηση του Χ. Φλωράκη το 1990
Από την
Κατερίνα Κανάκη
Ηταν 11 Δεκεμβρίου του 1990. Η αίθουσα της Ολομέλειας ήταν ασφυκτικά γεμάτη και ένα αίσθημα προσμονής είχε κατακλύσει τους βουλευτές. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης απαντούσε σε επίκαιρη ερώτηση του Χαρίλαου Φλωράκη, εγκαινιάζοντας έτσι την «ώρα του πρωθυπουργού», το «άλας του κοινοβουλευτικού βίου», όπως είθισται να αποκαλείται. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο νέος θεσμός έκανε τότε πρεμιέρα με ένα θέμα που εξακολουθεί να είναι τόσο επίκαιρο και άλυτο όσο ποτέ: τις γερμανικές αποζημιώσεις.
Σήμερα, 28 χρόνια μετά, το ζήτημα αυτό παραμένει ψηλά στην ατζέντα, με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. να εμφανίζεται έτοιμη να ανοίξει εκ νέου τον χορό της διεκδίκησης, και μάλιστα με κάθε διακρατικό και νομικό μέσο. Η «τελετουργία» της «ώρας του πρωθυπουργού» τιμήθηκε υπέρ το δέον από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ωστόσο «πάγωσε» επί Ανδρέα Παπανδρέου, με τα δημοσιεύματα της εποχής να αποδίδουν την απουσία του στην κακή κατάσταση της υγείας του, που δεν του επέτρεπε την προγραμματισμένη παρουσία του στη Βουλή και δη εβδομαδιαία.
Η «ώρα του πρωθυπουργού» επανήλθε δριμύτερη επί Κώστα Σημίτη, ο οποίος ήταν μάλιστα και εξαιρετικά τυπικός, καθώς απαντούσε κάθε Τετάρτη απόγευμα. Συνολικά, την οκταετία 1996-2004 απάντησε σε 71 ερωτήσεις! Ακολουθούν ο Κώστας Καραμανλής, ο οποίος απάντησε σε 21 ερωτήσεις την πενταετία 2004-2009, και ο Γιώργος Παπανδρέου, που απάντησε σε 17 ερωτήσεις την περίοδο 2009-2011. Ο δε Λουκάς Παπαδήμος, ο οποίος θήτευσε εφτά μήνες, απάντησε και εκείνος σε τρεις ερωτήσεις.
Οι απαντήσεις του πρωθυπουργού στη Βουλή ήταν φαινόμενο υπό εξαφάνιση επί Αντώνη Σαμαρά. Αν και του υποβλήθηκαν συνολικά 44 ερωτήσεις, δεν πήγε να απαντήσει σε κάποια από αυτές, με αποτέλεσμα ο ΣΥΡΙΖΑ, αξιωματική αντιπολίτευση τότε, να του ασκεί δριμεία κριτική, μιλώντας για «το μηδέν του κοινοβουλευτισμού και της δημοκρατίας». Ο θεσμός επανήλθε το 2015, όταν ο Αλέξης Τσίπρας απάντησε σε ερωτήσεις του Σταύρου Θεοδωράκη και του Νίκου Νικολόπουλου για την Παιδεία και τη διαπλοκή αντίστοιχα.
