Εφτά δεκαετίες μετά την απελευθέρωση το ζήτημα των γερμανικών επανορθώσεων παραμένει ανοιχτό, με τον Αλέξη Τσίπρα να προαναγγέλλει από τα μαρτυρικά Καλάβρυτα ότι θα διεξαχθεί σχετική συζήτηση στη Βουλή μετά τις γιορτές
Από την
Κατερίνα Κανάκη
Λίγοι, βέβαια, θυμούνται ότι το 1956 η Βουλή, στην πιο γαλαντόμα ίσως στιγμή στην ιστορία της, υπερψήφισε τη διαγραφή του χρέους της Γερμανίας!
Ηταν τέλη Φεβρουαρίου του 1953 όταν οι απανταχού πιστωτές της Γερμανίας, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, συναντήθηκαν στην αγγλική πρωτεύουσα προκειμένου να διευθετήσουν το χρέος της χώρας, που ανερχόταν σε πάνω από 32 δισ., δίχως να υπολογίζουμε τις πολεμικές αποζημιώσεις. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους υπεγράφη η λεγόμενη Συμφωνία του Λονδίνου για τα Γερμανικά Εξωτερικά Χρέη.
Η υπερβολικά γενναιόδωρη για τη Γερμανία συμφωνία προέβλεπε «κούρεμα» 60% και αποπληρωμή εντός τριακονταετίας, και εφόσον η Δυτική Γερμανία είχε εμπορικό πλεόνασμα, η εξυπηρέτηση του χρέους δεν θα ξεπερνούσε το 3% των εσόδων της από το εξαγωγικό εμπόριο.
«Παγωμένα» τα χρέη
Οσο για τα χρέη του πολέμου, γι’ αυτά προβλεπόταν «πάγωμα» μέχρι να επανενωθεί η Γερμανία. Κατόπιν θα συγκαλούνταν νέα διάσκεψη στο Λονδίνο γι’ αυτό το θέμα, αν και κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ. Η δε ελληνική Βουλή υπερψήφισε τη… σωτηρία της Γερμανίας το 1956, σε έναν μόνο από τους σταθμούς των μεγάλων υποχωρήσεων της χώρας μας απέναντι στη Γερμανία. Ακολούθησε αμέσως μετά ακόμη μία οπισθοχώρηση, η ψήφιση από την Ολομέλεια ρύθμισης, με την οποία αφηνόταν ελεύθερος ο τελευταίος Γερμανός που κρατούνταν φυλακισμένος στην Ελλάδα για εγκλήματα πολέμου, ο Μαξιμίλιαν Μέρτεν.
Από τη δεκαετία του ’50 και μετά η χώρα μας, που ούτε το χρέος της «κουρεύτηκε» ούτε κανείς τη διέσωσε την περίοδο των αβάστακτων Μνημονίων, επαναφέρει κατά καιρούς το αίτημά της για τις γερμανικές επανορθώσεις, με την άλλη πλευρά να ξεκαθαρίζει πως το θέμα θεωρείται λήξαν. Η συζήτηση επανέρχεται διαρκώς στην επιφάνεια, ως εκ θαύματος πάντα προεκλογικά, προκαλώντας τον σχετικό δημοσιογραφικό ντόρο, ωστόσο ποτέ δεν καταλήγει πουθενά, καθώς οι λογής λογής διεκδικήσεις μένουν στα λόγια.
